Artikel 216 Nationale betalingen voor distillatie van wijn, groen oogsten en rooiing in gerechtvaardigde crisisgevallen

De lidstaten mogen in gerechtvaardigde crisisgevallen nationale betalingen aan wijnproducenten toekennen voor de vrijwillige of verplichte distillatie van wijn, vrijwillig groen oogsten en vrijwillige rooiing van productieve wijngaarden.

De in de eerste alinea bedoelde betalingen in verband met distillatie en groen oogsten in crisisgevallen mogen niet hoger zijn dan de som van de kosten van de betrokken verrichting, van een prikkel om over te gaan tot een dergelijke verrichting en, indien van toepassing, van de kosten van het product, en moet voldoende zijn om de crisis te kunnen aanpakken.

De in de eerste alinea bedoelde betalingen voor het rooien van productieve wijngaarden bedragen niet meer dan de som van de directe kosten van de rooiing en een financiële vergoeding die maximaal 100 % mag dekken van de geschatte inkomstenderving van één jaar voor het gerooide oppervlak.

Die betalingen zijn evenredig en voldoende om de crisis te kunnen aanpakken.

Het totaalbedrag dat in een lidstaat in een bepaald jaar beschikbaar is voor nationale betalingen voor distillatie en groen oogsten, mag niet hoger zijn dan 25 % van de totale beschikbare middelen die in bijlage VII bij Verordening (EU) 2021/2115 per lidstaat voor dat jaar zijn vastgesteld.

Lidstaten die gebruik wensen te maken van de in lid 1 bedoelde nationale betalingen, dienen bij de Commissie een met redenen omklede kennisgeving in. In die kennisgevingen motiveren de lidstaten de geschiktheid van de maatregel, de duur ervan en de steunbedragen en andere gedetailleerde regelingen op basis van hun specifieke marktomstandigheden en die van de wijnregio's waarvoor de maatregel bedoeld is.

De Commissie besluit, zonder toepassing van de in artikel 229, lid 2 of lid 3, bedoelde comitéprocedure, of het bedrag, de duur en andere gedetailleerde regelingen van de maatregel worden goedgekeurd en de betalingen aan de wijnproducenten kunnen worden toegekend.

Begunstigden van nationale betalingen voor rooiing uit hoofde van dit artikel komen gedurende de tien verkoopseizoenen die volgen op het verkoopseizoen waarin de rooiing heeft plaatsgevonden niet in aanmerking voor het aanvragen van vergunningen voor nieuwe aanplant overeenkomstig artikel 64. Eventuele geldige vergunningen voor nieuwe aanplanten die in het bezit zijn van dergelijke begunstigden, worden door de lidstaat ingetrokken zodra de aanvraag tot rooiing wordt goedgekeurd.

De lidstaten kunnen besluiten geen betalingen voor rooiing toe te kennen voor gebieden waar wijngaarden een belangrijke milieu-, landschapsbehoudende of sociaal-economische rol spelen.

In de productiegebieden en voor de wijnsoorten ten aanzien waarvan gedurende drie opeenvolgende jaren een van de in lid 1 van dit artikel bedoelde maatregelen is uitgevoerd, verleent de betrokken lidstaat tot het einde van het tweede verkoopseizoen dat volgt op het laatste verkoopseizoen waarin de maatregel is toegepast geen nieuwe aanplantvergunningen overeenkomstig artikel 64.

Om ervoor te zorgen dat de maatregel doelmatig is en gericht kan worden ingezet, kunnen de lidstaten subsidiabiliteitsvoorwaarden en prioriteitscriteria vaststellen.

Teneinde elke concurrentieverstoring te voorkomen, wordt de uit de in lid 1 bedoelde distillatie verkregen alcohol uitsluitend gebruikt voor industriële of energiedoeleinden.

De Commissie is bevoegd om overeenkomstig artikel 227 gedelegeerde handelingen vast te stellen om dit artikel aan te vullen door voorschriften vast te stellen betreffende: