Artikel 9 Afwikkelingsplannen

De lidstaten zorgen ervoor dat de afwikkelingsautoriteiten, na raadpleging van de toezichthoudende autoriteit, een afwikkelingsplan opstellen voor elke verzekerings- of herverzekeringsonderneming die geen deel uitmaakt van een groep waarop afwikkelingsplanning overeenkomstig de artikelen 10 en 11 van toepassing is, en die aan de voorwaarden van lid 2 van dit artikel voldoet. Het afwikkelingsplan voorziet in de afwikkelingsmaatregelen die de afwikkelingsautoriteit kan nemen, indien de verzekerings- of herverzekeringsonderneming voldoet aan de in artikel 19, lid 1, of artikel 20, lid 3, bedoelde voorwaarden voor afwikkeling.

De afwikkelingsautoriteiten stellen afwikkelingsplannen op voor verzekerings- en herverzekeringsondernemingen waarvoor zij de beoordeling maken dat een afwikkelingsmaatregel waarschijnlijk meer dan voor andere ondernemingen die onder hun bevoegdheid vallen, in het algemeen belang, als bedoeld in artikel 19, lid 5, zou zijn in geval van falen van de betrokken onderneming, of waarvoor de autoriteiten de beoordeling maken dat zij een kritieke functie vervullen. Bij die beoordelingen wordt ten minste rekening gehouden met de noodzaak om afwikkelingsdoelstellingen te verwezenlijken en met de omvang, het bedrijfsmodel, het risicoprofiel, de verwevenheid, de substitueerbaarheid en met name de grensoverschrijdende activiteiten van de onderneming.

Op grond van de in de eerste alinea bedoelde beoordelingen zorgen de afwikkelingsautoriteiten ervoor dat op ten minste 40 % van de levensverzekerings- en -herverzekeringsmarkt van de lidstaat en 40 % van zijn schadeverzekerings- en -herverzekeringsmarkt — waarbij het marktaandeel van het levensverzekeringsbedrijf is gebaseerd op bruto technische voorzieningen en het marktaandeel van het schadeverzekeringsbedrijf is gebaseerd op geboekte brutopremies — afwikkelingsplanning van toepassing is. Bij de berekening van het marktdekkingsniveau kunnen de dochterondernemingen van een groep in aanmerking worden genomen indien zij onder het groepsafwikkelingsplan vallen.

Kleine en niet-complexe ondernemingen worden niet aan de vereisten inzake afwikkelingsplanning onderworpen, tenzij de afwikkelingsautoriteit van oordeel is dat de onderneming een bijzonder risico op nationaal of regionaal niveau vormt.

Indien de betrokken verzekerings- of herverzekeringsonderneming significante grensoverschrijdende activiteiten verricht, verstrekken de afwikkelingsautoriteiten van de lidstaat van herkomst het ontwerpafwikkelingsplan aan de toezichthoudende of afwikkelingsautoriteiten van de lidstaat van ontvangst. De toezichthoudende of afwikkelingsautoriteiten van de lidstaat van ontvangst kunnen het ontwerpafwikkelingsplan onderzoeken om eventuele maatregelen in het ontwerpafwikkelingsplan te identificeren die negatieve gevolgen kunnen hebben voor de verzekeringnemers, de reële economie of de financiële stabiliteit in de eigen lidstaat, en de afwikkelingsautoriteit van de lidstaat van herkomst aanbevelingen doen met betrekking tot deze aangelegenheden. De afwikkelingsautoriteit van de lidstaat van herkomst geeft een met redenen omkleed antwoord met betrekking tot haar besluit om de aanbevelingen al dan niet op te volgen. Indien de afwikkelingsautoriteit van de lidstaat van herkomst de aanbevelingen van de toezichthoudende of afwikkelingsautoriteit van de lidstaat van ontvangst niet terdege in aanmerking neemt, kan de toezichthoudende of afwikkelingsautoriteit van de lidstaat van ontvangst de zaak overeenkomstig artikel 31, lid 2, punt c), van Verordening (EU) nr. 1094/2010 naar de Eiopa doorverwijzen.

Bij het invullen van de opties voor de toepassing van afwikkelingsinstrumenten en -bevoegdheden wordt in afwikkelingsplannen rekening gehouden met relevante afwikkelingsscenario's, waaronder het scenario waarin het falen van de verzekerings- of herverzekeringsonderneming idiosyncratisch is en het scenario waarin dit gebeurt ten tijde van bredere financiële instabiliteit of systeembrede gebeurtenissen.

In afwikkelingsplannen wordt niet uitgegaan van buitengewone openbare financiële steun, afgezien van, indien beschikbaar, het gebruik van verzekeringsgarantiestelsels of financieringsregelingen.

De afwikkelingsplannen worden geëvalueerd, en indien nodig bijgewerkt, en dat ten minste om de twee jaar, en in ieder geval:

Verzekerings- en herverzekeringsondernemingen en toezichthoudende autoriteiten stellen de afwikkelingsautoriteiten onverwijld in kennis van elke gebeurtenis die een herziening of bijwerking van het afwikkelingsplan noodzakelijk maakt.

Onverminderd artikel 4, beschrijft het afwikkelingsplan mogelijkheden voor toepassing van de afwikkelingsinstrumenten op, en uitoefening van afwikkelingsbevoegdheden ten aanzien van, de verzekerings- of herverzekeringsonderneming. Afwikkelingsplannen bevatten, indien passend en mogelijk gekwantificeerd, alle volgende elementen:

De samenvatting van de belangrijkste elementen van het plan wordt aan de verzekerings- of herverzekeringsonderneming bekendgemaakt.

De afwikkelingsautoriteit zendt de afwikkelingsplannen en eventuele wijzigingen daarvan aan de betrokken toezichthoudende autoriteiten toe.

De Eiopa ontwikkelt ontwerpen van technische reguleringsnormen tot nadere bepaling van de inhoud van het afwikkelingsplan.

De Eiopa dient deze ontwerpen van technische reguleringsnormen uiterlijk op 29 juli 2026 bij de Commissie in.

Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd om deze richtlijn aan te vullen door de in de eerste alinea bedoelde technische reguleringsnormen vast te stellen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1094/2010.

Uiterlijk op 29 januari 2027 vaardigt de Eiopa overeenkomstig artikel 16 van Verordening (EU) nr. 1094/2010 richtsnoeren uit tot nadere bepaling van de criteria voor de identificatie van kritieke functies.