1.4 Onderzoeksvraag en opzet van het onderzoek

Op basis van het voorgaande is de volgende onderzoeksvraag geformuleerd:

Deze vraag wordt beantwoord vanuit het perspectief van de hypotheekhouder: het gaat om bevoegdheden die mogelijkerwijs bijdragen aan het terugbetaald krijgen van de hypothecaire vordering. Op deze hoofdvraag wordt een antwoord geformuleerd aan de hand van de volgende deelvragen:

Zoals gezegd is in dit onderzoek de positie van de Engelse hypotheekhouder als uitgangspositie genomen. Daarom wordt eerst in hoofdstuk 2 een introductie gegeven van het Engelse hypotheekrecht en de bevoegdheden die een hypotheekhouder naar Engels recht heeft (deelvraag 1). Het Engelse hypotheekrecht wordt daarbij wel direct afgezet tegen het Nederlandse, zodat de overeenkomsten en verschillen tussen deze beide hypotheekrechten duidelijk worden. Aan de hand daarvan kunnen de hypothecaire bevoegdheden in de latere hoofdstukken beter over het voetlicht worden gebracht. Tevens wordt in dit hoofdstuk de terminologie besproken zoals deze in dit proefschrift is gehanteerd.

In hoofdstuk 3 tot en met 5 wordt vervolgens stilgestaan bij de toepassing van de Engelse hypothecaire bevoegdheden in geval van commercieel vastgoed als hypotheekobject (deelvraag 2). Er wordt aandacht besteed aan het ontstaansmoment van de bevoegdheden, de wijze waarop de hypotheekhouder die bevoegdheden mag aanwenden, de omvang van de bevoegdheden en de aansprakelijkheden die daar tegenover staan.

De uitgewerkte bevoegdheden vormen de basis voor hoofdstuk 6 tot en met 8, waarin het Engelse hypotheekrecht met het Nederlandse hypotheekrecht wordt vergeleken. Deze vergelijking vindt plaats aan de hand van twee uitwinningstrajecten: een verkooptraject en een alternatief traject waarin het vastgoed door de hypotheekhouder in beheer genomen wordt. Aan de hand van deze twee trajecten wordt onderzocht in hoeverre de Engelse bevoegdheden ruimer zijn dan de Nederlandse bevoegdheden (deelvraag 3). Op enkele punten, waarop de positie van de Nederlandse hypotheekhouder achterbleef bij die van de Engelse, is voor de Nederlandse hypotheekhouder ook aandacht geschonken aan aanvullende zekerheidsrechten (zoals een pandrecht op huurvorderingen)1 of verbintenisrechtelijke figuren (zoals lastgeving), die zijn positie zouden kunnen versterken en zo dichter bij die van de Engelse hypotheekhouder zouden kunnen brengen.2

In deze laatste drie vergelijkende hoofdstukken wordt tevens het antwoord op de vierde deelvraag gegeven. In het kader van de twee genoemde uitwinningstrajecten worden de Nederlandse hypothecaire bevoegdheden besproken. Bij die uiteenzetting zal duidelijk worden op welke punten in de literatuur en rechtspraak onduidelijkheid of onenigheid bestaat over de uitleg, invulling of toepassing van de verschillende Nederlandse bevoegdheden. Geïnspireerd op de Engelse bevoegdheden die in de eerdere hoofdstukken zijn beschreven, kan worden geconcludeerd of het Engelse recht daar meer houvast kan bieden.