4.2.3.2 Kabinetsreactie op het onderzoeksrapport

Op 10 mei 1999 biedt minister van Financiën Zalm mede namens de ministers van Economische Zaken (Jorritsma), Sociale Zaken en Werkgelegenheid (De Vries) en Justitie (Korthals) de kabinetsreactie op het onderzoeksrapport van de Monitoring Commissie aan de Tweede Kamer aan.1 In de kabinetsreactie wordt ingegaan op de beleidsmatige implicaties van een aantal aanbevelingen van de commissie Peters en het onderzoeksrapport van de Monitoring Commissie dienaangaande. De beleidsmatige implicaties worden, in navolging van de commissie Peters en de Monitoring Commissie, uitgesplitst voor (de naleving van) de aanbevelingen inzake transparantie en (de naleving van) de aanbevelingen inzake verantwoording. De paragraaf over verantwoording (3.2) begint als volgt:

Het kabinet stelt zich vervolgens op het standpunt dat het agenderingsrecht kan bijdragen aan een goede werking van de algemene vergadering als forum voor informatie en verantwoording. Het agenderingsrecht zou een open en evenwichtige communicatie tussen de bestuurders en de kapitaalverschaffers, en daarmee een goede verantwoording, bevorderen. Nu zelfregulering niet het gewenste effect lijkt te hebben (als gezegd volgden slechts 16 vennootschappen de volledige aanbeveling van de commissie Peters) zal een wetswijziging ter invoering van een agenderingsrecht worden voorbereid. Het kabinet geeft aan daarbij rekening te zullen houden met de bezwaren die de onderzochte vennootschappen aanvoerden tegen met name de hoogte van de voorgestelde kapitaaldrempels. Nader onderzoek is nodig om te bepalen wat juiste kapitaalsdrempels zijn en in welke gevallen agenderingsverzoeken niet gehonoreerd hoeven worden.3

Tenslotte verdient het nog opmerking dat het kabinet (ongeveer) gelijktijdig met het voorstel tot invoering van het agenderingsrecht streefde naar onder meer een mogelijkheid om beschermingsconstructies bij vijandige overnames te doorbreken, een stemrecht van certificaathouders in vredestijd, een systeem van proxy solicitation en het aanscherpen van transparantieverplichtingen voor beursvennootschappen.4 Niet veel later kwam hier nog een voornemen tot herziening van de structuurregeling (ten gunste van de kapitaalverschaffers) bij. Beschouwt men deze voornemens in onderlinge samenhang, dan moet geconcludeerd worden dat rond de eeuwwisseling sprake was van een aanzienlijke rechtspolitieke verschuiving in de richting van kapitaalverschaffers.5 Het is van belang om dit in het achterhoofd te houden bij de beoordeling van de reikwijdte van het eerste wettelijke agenderingsrecht.