A.4 Uitdeling bij twee specifieke achterstellingen

724. Beschouw een geval met drie schuldeisers A, B en C met de vorderingen V _A , V _B en V _C. De verhaalsrechten van A en C zijn gelijk in rang. Verder gaat A boven B en B boven C. Zie par. 7.4.2.6.

Eerst worden de fictieve uitkeringen F_A , F_B en F_C berekend. De werkelijke uitkeringen worden berekend door de fictieve uitkeringen te herverdelen conform de rangorde.

A krijgt zoveel van de fictieve uitkering aan B als nodig is om zijn vordering volledig te voldoen. Dat kan de gehele fictieve uitkering aan B zijn, maar het kan ook minder zijn. Het is minimaal het verschil tussen V _A en F _A. Dus A ontvangt maximaal de volledige fictieve uitkering aan B, en minimaal het verschil tussen de vordering van A en zijn eigen fictieve uitkering. A ontvangt van B dus min[V_A − F_A , F_B].

Op dezelfde manier ontvangt B een deel van de fictieve uitkering aan C. B ontvangt daaruit het bedrag dat nodig is om de vordering van B volledig te voldoen en maximaal de volledige fictieve uitkering aan C. In de berekening van het bedrag dat B uit de fictieve uitkering van C ontvangt wordt meegenomen dat B zelf een fictieve uitkering krijgt, maar daarvan een deel, min[V _A − F_A , F _B], aan A moet afstaan. B ontvangt dus van de fictieve uitkering aan C een bedrag ter grootte van min[V _B − F _B + min[V _A − F _A , F _B ] , F _C].

De uiteindelijke verdeling van de executie-opbrengst is dan als volgt.

Aan A komt zijn eigen fictieve uitkering toe vermeerderd met een deel van de fictieve uitkering aan B. Verder moet gelden U A ≤ V A. Dat kan met de min-functie worden gehandhaafd. De uitkering aan A wordt dus gegeven door

Als de executie-opbrengst zo klein is dat de fictieve uitkeringen volledig moeten worden doorgestort zonder dat A wordt voldaan, of zodat hij exact wordt voldaan, dan geldt kennelijk F A + F B ≤ V A. In dat geval reduceert de uitkering aan A tot

Aan B komt zijn fictieve uitkering toe, vermeerderd met zijn deel van de fictieve uitkering aan C en verminderd met het deel van de fictieve uitkering van B dat aan A toekomt. Bovendien geldt U B ≤ V B. De uitkering aan B is dus:

Als de executie-opbrengst zodanig is dat de volledige fictieve uitkering aan B toekomt aan A, dan is de vordering van A kennelijk groter of gelijk aan de som van de fictieve uitkeringen aan A en B. Anders waren ze niet beide volledig nodig geweest. Dan geldt geldt kennelijk V _A ≥ F _A + F _B, oftewel V _A − F _A ≥ F _B. Daardoor reduceert de uitdrukking voor U _B tot

Dan ontvangt B slechts de fictieve uitkering op de vordering van C, tot een maximale hoogte van zijn eigen vordering.

De uitkering aan C is zijn fictieve uitkering minus het deel daarvan dat hij aan B moet afdragen. Hierboven bleek dat B van C ontvangt: min[V _B − F _B + min[V _A − F _A , F _B] , F _C]. De uitkering aan C is dus

Als de executie-opbrengst zodanig is dat de fictieve uitkeringen op de vorderingen B en C volledig toekomen aan de hoger gerangschikte vorderingen A en B, dan geldt V _A − F _A ≥ F _B. Bovendien is kennelijk de fictieve uitkering aan C niet voldoende om B te voldoen, F _C ≤ V _B. Dit betekent voor de uitkering aan C dat

Als de fictieve uitkeringen volledig toekomen aan A en B ontvangt C niets.

725. In het voorbeeld van par. 7.4.2.6 hebben A, B en C alle drie 10.000 te vorderen en is er een executie-opbrengst van 10.000 te verdelen. Er geldt dus V _A = V _B = V _C = E = 10.000. Het totaal van de verhaalsrechten is V _T = V _A + V _B + V _C = 30.000. Omdat de drie verhaalsrechten even groot zijn, zijn de fictieve uitkeringen dat ook:

Hiermee kunnen de uitdrukkingen voor de uitkeringen worden ingevuld. Verhaalsgerechtigde A ontvangt

Verhaalsgerechtigde B ontvangt

Verhaalsgerechtigde C ontvangt