8.5 Conclusie

Een vordering tot uitkoop is in beginsel toewijsbaar indien de uitkoper aan de ontvankelijkheidsvereisten van art. 2:92a/201a lid 1 en art. 2:359c lid 1 BW voldoet.

De algemene uitkoopregeling ex art. 2:92a/201a BW bevat in lid 4 echter een drietal gronden waarop de OK de vordering tegen alle gedaagden moet afwijzen. De OK wijst de vordering af indien de gedaagde door de gedwongen overdracht, ondanks de vergoeding, ernstige financiële schade zou lijden (§ 8.2.2). Een tweede grond voor afwijzing is als de gedaagde houder is van een aandeel waaraan de statuten een bijzonder recht inzake de zeggenschap in de vennootschap verbinden. Het gaat daarbij om prioriteitsaandelen (§ 8.2.3 sub b). De laatste afwijzingsgrond betreft het geval dat de uitkoper jegens de gedaagde bij overeenkomst afstand heeft gedaan van zijn bevoegdheid de vordering in te stellen (§ 8.2.4).

De bijzondere uitkoopregeling van art. 2:359c BW kent deze afwijzingsgronden niet. Hiertoe bestaat ook geen noodzaak (§ 8.3). In de praktijk ontbreekt een duidelijke behoefte aan de afwijzingsgronden. De OK heeft slechts één keer een vordering afgewezen en in 2002 is voor het laatst een beroep op één van de gronden gedaan. De afwijzingsgronden maken de uitkoopregeling daarnaast onnodig gecompliceerd.

De OK kan bovendien een vordering tot uitkoop afwijzen wegens misbruik van bevoegdheid (§ 8.4.2) of op grond van de beperkende werking van de redelijkheid en billijkheid (§ 8.4.3). Beide leerstukken bieden de minderheid voldoende bescherming.

De afwijzingsgronden van de algemene uitkoopregeling in art. 2:92a/201a lid 4 BW moeten naar mijn mening vervallen.