VIII.1 Inleiding

Zonder twijfel heeft de vennootschappelijke praktijk behoefte aan arbitrage. Een scheidsgerecht kan een conflict efficiënt, discreet en deskundig uit de weg ruimen.1 Niet zonder reden erkent art. 2:337 lid 2 BW de mogelijkheid van arbitrage in het kader van de geschillenregeling. Toch is arbitrage naar geldend recht niet mogelijk waar rechtspersoonlijke besluiten in het geding zijn. In zijn Groenselect-arrest besliste de Hoge Raad namelijk dat een scheidsgerecht geen besluiten kan aantasten.2 Over dit oordeel – dat arbitrage in veel vennootschapsrechtelijke geschillen blokkeert – hebben velen zich inmiddels uitgelaten, nagenoeg steeds in kritische zin. Deze bijdrage biedt een beknopt overzicht van de discussie en voegt daaraan een vergelijking met het Duitse recht toe.3 In het Schiedsfähigkeit II-arrest uit 2009 merkt het Bundesgerichtshof besluiten in een GmbH onder voorwaarden aan als arbitrabel,4 hetgeen een excursie naar de oosterburen rechtvaardigt.

Centraal in deze bijdrage staat dan ook de vraag of besluiten arbitrabel moeten zijn en zo ja, of aan het Duitse recht inspiratie te ontlenen valt wat betreft de aan arbitrage te stellen voorwaarden. Ik bespreek de stand van het recht in Nederland (§ 2) en Duitsland (§ 3), om vervolgens te bezien of de Duitse oplossingen in Nederland passen (§ 4). Moet over besluiten kunnen worden gearbitreerd? Zo ja, onder welke voorwaarden?