10.4.3.2.6 Niet-gebruik door vervolgende autoriteiten

Een variant van bewijsuitsluiting in de nationale strafprocedure is die waarin de vervolgende autoriteiten zelf het bewijs buiten beschouwing laten. Deze variant kan spelen wanneer de autoriteiten de sanctie zelf opleggen (en niet de rechter). Een dergelijk geval heeft zich bij mijn weten nog niet bij het EHRM voorgedaan. Verwacht mag worden dat het aan bewijsuitsluiting door de autoriteiten gelijke voorwaarden zal verbinden, dat wil zeggen een voor de verdachte kenbare regel die onmiddellijk het belastend bewijsgebruik blokkeert.

Hiervan kan worden onderscheiden de situatie waarin aanstonds duidelijk is dat de vervolgende autoriteiten het litigieuze bewijs niet in de strafprocedure inbrengen (vgl. ‘non admissible evidence’ in het Amerikaanse recht). Goed voorstelbaar is dat het Hof deze handelwijze zou verkiezen boven het alternatief waarin de rechter die over de gegrondheid van de strafaanklacht moet oordelen, van het litigieuze bewijs kennis neemt en dat vervolgens uitsluit van het strafproces. Dit volgt echter niet uit zijn rechtspraak.