3.3.1 Verloop van het omzettingsproces

89. Oudejaarsdag 1994 vormde de uiterlijke omzettingsdatum van de Richtlijn OB. Nederland had op die einddatum nog niets ondernomen. Het Nederlandse standpunt dat omzetting door middel van nieuwe wetgeving niet geboden was, stoelde op de overtuiging dat het sinds kort ingevoerde nieuwe BW aan de minimumeisen van de richtlijn voldeed en derhalve geen aanpassingen behoefde.1 Naar aanleiding van kritiek van de Commissie werd alsnog een implementatiewet vervaardigd. Dit `wetje' kon niet voorkomen dat Nederland alsnog werd veroordeeld voor de onjuiste omzetting van de richtlijn. De Commissie had in de tussentijd een verzoekschrift ingediend bij het HvJ tot vaststelling van de schending van de verplichting tot omzetting. Het HvJ werd dus gevraagd om een uitspraak te doen over de situatie zoals die in Nederland bestond tussen 1 januari 1995 en de wetsaanpassing. In de volgende paragrafen wordt ingegaan op de keuzes die zijn gemaakt bij de inpassing van de richtlijn in het Nederlandse recht (par. 3.3.2) en de vaststelling van een handhavingsmechanisme (par. 3.3.3). Tot slot wordt stilgestaan bij de waarborgen in het Nederlandse recht voor de eenvormige uitleg van deze norm (par. 3.3.4).