CRvB, 16-04-1996, nr. 95/5134ABW, nr. 95/5148ABW

februari 1996, waar appellant in persoon is verschenen,

terwijl gedaagde zich heeft doen vertegenwoordigen door W.A.

van den Oord, werkzaam bij de gemeente Tilburg.

woonde hij in een caravan aan de P.straat te B.

Middels het formulier "Periodiek onderzoek Rww" dat

betrekking had op de maand november 1993 en dat bij gedaagde

op 18 oktober 1993 is binnengekomen, heeft appellant doen

weten dat hij bij slecht weer e.d. op het adres Q.straat te B. woont.

Toen aan het adres P.straat te B. gerichte post

retour werd ontvangen met de mededeling "vertrokken", heeft

gedaagde bij beschikking van 15 november 1993 besloten de

uitkering ingevolge de RWW van appellant met ingang van 1

november 1993 te beëindigen op de grond dat is komen vast te

staan dat appellant niet woonachtig is op het door hem

aangegeven adres.

Appellant heeft bij brief van 1 december 1993 bezwaar gemaakt

tegen de beëindiging van zijn uitkering per

1 november 1993. Hij heeft in het bezwaarschrift aangevoerd

dat hij op de hem toegezonden post niet kon reageren omdat een

zekere postbode geen post bezorgde op het adres P.straat

te B. omdat dat geen door de gemeente toegekend,

officieel adres is. Tevens heeft hij er op gewezen dat het in

de rede had gelegen indien gedaagde de retour ontvangen post

andermaal zou hebben verzonden en wel naar het op het

formulier "Periodiek onderzoek Rww" over de maand november

1993 vermelde adres Q.straat te B.

Eveneens bij brief van 1 december 1993 heeft appellant bij

gedaagde opnieuw een aanvraag om een bijstandsuitkering ingediend.

In verband met deze nieuwe aanvraag heeft de behandelend

bijstandsconsulent het dossier van appellant opnieuw

doorgenomen. Omdat op grond daarvan het vermoeden rees dat

appellant over een groter vermogen beschikte dan het in

artikel 7, eerste lid, onder b, van de ABW bedoelde bescheiden

vermogen, is appellant bij brief van 23 december 1993 uitgenodigd

voor een gesprek op de Sociale Dienst op 4 januari 1994. Hem werd

verzocht daarbij een aantal bescheiden mee te brengen.

D.d. 28 december 1993 heeft appellant op die uitnodiging

gereageerd met onder andere de mededeling dat alle gevraagde

bescheiden in het verleden zijn overgelegd en dus bij gedaagde

aanwezig en bekend zijn. Aan het slot van de brief heeft hij

gesteld dat hij ervan uitgaat dat de uitnodiging voor 4

januari 1994 als gevolg van de door hem gegeven toelichting

komt te vervallen.

Op 27 januari 1994 heeft appellant op grond van artikel 41

beroep ingesteld bij de Arrondissementsrechtbank te Breda.

Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het bij

beroepschriften van 27 januari 1994 en 5 maart 1994

ingestelde beroep ongegrond verklaard.

De Raad staat nu op zijn beurt voor de beantwoording van

twee vragen:

voorzover dat nog niet het geval zou blijken te zijn -

aan appellant kenbaar te maken welke bescheiden nog

noodzakelijk waren voor de evenbedoelde beoordeling en

hem in de gelegenheid te stellen die ontbrekende informatie

schriftelijk of mondeling binnen een nader te stellen

termijn te verstrekken. De stelling dat appellant niet

bereid zou zijn om nadere inlichtingen te verstrekken

vindt geen steun in de gedingstukken en kan - gezien ook

het gestelde in de brief van 28 december 199 - in dit

geval niet worden afgeleid uit het enkele niet verschijnen

van appellant bij de gemeentelijke sociale dienst op

4 januari 1994.

De Raad overweegt vervolgens dat voor het beëindigen van

een uitkering met terugwerkende kracht in het algemeen

slechts plaats is indien de betrokkene weet of redelijkerwijs

kan vermoeden dat hem in strijd met de bij of

krachtens de ABW gestelde regels een uitkering wordt

verleend. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat

appellant op 1 november 1993 ook maar kon vermoeden dat

zijn uitkering met ingang van die datum op grond van zijn

vermogenspositie zou kunnen worden beëindigd. Onder die

omstandigheden moet de beëindiging van de uitkering met

terugwerkende kracht in strijd geacht worden met het

rechtszekerheidsbeginsel. De aangevallen uitspraak kan

dan ook niet in stand blijven.

Het bestreden besluit van 31 januari 1994 komt voor

vernietiging in aanmerking wegens strijd met het motiveringsbeginsel

en het rechtszekerheidsbeginsel. De Raad

acht het voorts aangewezen de primaire beschikking van

15 november 1993 eveneens te vernietigen, omdat deze

gedeeltelijk op dezelfde, niet houdbaar gebleken, grond berust.

Renteschade

Appellant heeft verzocht om gedaagde te veroordelen tot

vergoeding van renteschade. Dat verzoek vindt zijn basis

in artikel 8:73 van de Awb.

De Raad acht termen aanwezig om aan dit verzoek te voldoen.

De gevorderde schade bestaat uit het nadeel dat appellant

heeft geleden doordat gedaagde onrechtmatige besluiten

heeft genomen. Zou op 15 november 1993, onderscheidenlijk

31 januari 1994, een juiste beslissing zijn genomen, dan

zou de uitkering van appellant niet met ingang van

1 november 1993 zijn beëindigd - althans dat dient hier

thans het uitgangspunt te zijn - en zouden de betalingen

aan appellant zijn voortgezet.

Aangezien niet is gebleken van bijzondere omstandigheden

rust op de gemeente Tilburg de plicht die schade te

vergoeden op de voet van de artikelen 6:119 en 6:120 van

het Burgerlijk Wetboek (BW). Die rente moet worden berekend

over de RWW-uitkering waarop appellant vanaf

1 november 1993 alsnog recht heeft.

Onder de werking van de ABW, zoals deze tot 1 januari

1996 luidde, golden er geen algemeen verbindende voorschriften

met betrekking tot de termijnen waarin en de

dag waarop de uitkering aan appellant had moeten zijn

betaald. Gelet hierop neemt de Raad omwille van een

praktische en eenvormige rechtstoepassing tot uitgangspunt

dat ingeval van verlaging of beëindiging van een

uitkering op grond van de ABW welke per maand wordt

uitbetaald, zoals is casu het geval is, het juiste bedrag

aan uitkering had moeten zijn uitgekeerd uiterlijk op de

laatste dag van de maand waarin de datum is gelegen met

ingang waarvan de uitkering ten onrechte is verlaagd of

ingetrokken. De eerste dag waarop de rente over de maand

november 1993 is verschuldigd, wordt derhalve gesteld op

1 december 1993. De ingangsdatum van de rentevergoeding

over de volgende termijnen dient telkens te worden gesteld

op de eerste dag na afloop van de betreffende termijn.

Bij het voorgaande geldt dat in het voetspoor van de

rechtspraak van de Hoge Raad - recentelijk nog bevestigd

in zijn arrest van 24 juni 1994, NJ 1994, 596 - voor die

berekening wordt uitgegaan van het bruto-bedrag dat

appellant aan RWW-uitkering had moeten worden betaald.

Daarbij dient telkens na afloop van een jaar het bedrag

waarover de wettelijke rente wordt berekend, te worden

vermeerderd met de over dat jaar verschuldigde rente.

Immateriële schade

Appellant heeft tevens verzocht om gedaagde te veroordelen

tot betaling van f 10.000,-- aan smartegeld op grond

van het onrecht dat de gemeente Tilburg hem heeft aangedaan.

De Raad begrijpt dit verzoek van appellant aldus dat

verzocht wordt om vergoeding van immateriële schade op de

voet van artikel 6:106, eerste lid, aanhef en onder b,

van het BW. De Raad onderkent dat geestelijk leed van een

benadeelde onder omstandigheden kan worden aangemerkt als

een aantasting van zijn persoon, die recht geeft op

vergoeding van immateriële schade. Daarvan zal echter

niet snel sprake zijn.

Uit de geschiedenis van de totstandkoming van voormeld

artikelonderdeel moet immers worden afgeleid dat de

wetgever hier het oog heeft gehad op ernstige inbreuken

op de persoonlijke levenssfeer als ook op andere

persoonlijkheidsrechten van de betrokkene.

Voorts moet worden bedacht - overeenkomstig het arrest van

de Hoge Raad van 13 januari 1995, gepubliceerd in RvdW

1995, 29 c - dat in gevallen als het onderhavige in de

regel wel sprake zal zijn van meer of minder sterk

psychisch onbehagen en van een zich gekwetst voelen door een

onrechtmatig besluit of een daarmee gelijk te stellen

onrechtmatige handeling van een bestuursorgaan.

De Raad acht het aannemelijk dat ook bij appellant dergelijke

gevoelens zijn ontstaan naar aanleiding van de

besluiten van gedaagde van 15 november 1993 en 31 januari 1994.

Naar het oordeel van de Raad is appellant er echter niet

in geslaagd aannemelijk te maken dat hij - in afwijking

van het zojuist overwogene - zodanig onder de besluiten

van gedaagde heeft geleden dat sprake was van geestelijk

leed dat kan worden beschouwd als een aantasting van zijn

persoon in de zin van artikel 6:106 BW. Het verzoek om

vergoeding van immateriële schade moet dan ook worden afgewezen.

Proceskosten

De Raad acht geen termen aanwezig om op grond van artikel

8:75 van de Awb gedaagde te veroordelen in de proceskosten

van appellant in beroep en in hoger beroep, nu van

voor vergoeding in aanmerking komende kosten de Raad niet

is gebleken.

Het beroep tegen het niet tijdig beslissen op het bezwaar

De vraag rijst of appellant thans nog belang heeft bij

het beroep voor zover dat gericht is tegen het niet

tijdig beslissen op het bezwaarschrift van 1 december

1993. Dat belang kan gelegen zijn in het verkrijgen van

een veroordeling tot vergoeding van schade als gevolg van

het niet tijdig beslissen op het bezwaar of van een

veroordeling in verband met gemaakte proceskosten als

gevolg van het feit dat gedaagde niet tijdig op het

bezwaar heeft beslist. In het geval van appellant is van

een dergelijk belang niet gebleken, zodat het inleidend

beroep inzoverre alsnog niet-ontvankelijk moet worden verklaard.

Beslist wordt als volgt.