9.3.5.3 De 403-vordering als bestaande vordering onder opschortende voorwaarde

Wanneer de werking van de verbintenis aanvangt na het plaatsvinden van een gebeurtenis, is sprake van een opschortende voorwaarde. Artikel 6:22 BW bepaalt:

Hieruit vloeit voort dat slechts de werking van een reeds bestaande verbintenis door een opschortende voorwaarde wordt opgeschort. Tot het moment waarop de voorwaarde in vervulling is gegaan, bestaat de verbintenis al wel. Indien deze verbintenis onder opschortende voorwaarde een vorderingsrecht creëert, wordt gezegd dat het vorderingsrecht evenals de verbintenis reeds bestaat,1 ook al is de opschortende voorwaarde nog niet in vervulling gegaan. Een vordering onder een opschortende tijdsbepaling2 of onder een opschortende voorwaarde is een bestaande vordering. Bij een 403-vordering zou gedacht kunnen worden dat het aansprakelijk stellen van de consoliderende rechtspersoon door de schuldeiser als opschortende voorwaarde heeft te gelden.

Het moet gaan om een onzekere gebeurtenis, dat wil zeggen een gebeurtenis die niet door partijen kan worden ingeroepen. In een 403-verklaring wordt de werking van de verbintenis die uit de aansprakelijkheidsverklaring voortvloeit niet afhankelijk gesteld van een toekomstige onzekere gebeurtenis die niet afhankelijk is van de wil van partijen.