Hof Arnhem-Leeuwarden, 05-10-2018, nr. 14/00944, nr. 14/00945, nr. 14/00946, nr. 14/00947, nr. 14/00948, nr. 14/00949, nr. 14/00950, nr. 14/00951, nr. 14/00952, nr. 14/00953, nr. 14/00954, nr. 14/00955, nr. 16/00071

Aan belanghebbende zijn over de jaren 2000, 2001 en 2002 navorderingsaanslagen, en voor de jaren 2003 tot en met 2006 aanslagen in de inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen opgelegd (hierna gezamenlijk: de belastingaanslagen). Daarbij is telkens bij beschikking heffingsrente in rekening gebracht.

Op de bezwaarschriften van belanghebbende heeft de Inspecteur bij uitspraken op bezwaar de belastingaanslagen en de beschikkingen heffingsrente gehandhaafd.

Belanghebbende is tegen die uitspraken in beroep gekomen bij de rechtbank Gelderland (hierna: de Rechtbank). De Rechtbank heeft de beroepen met betrekking tot de jaren 2000 tot en met 2005 bij uitspraak van 29 juli 2014 en het beroep met betrekking tot 2006 bij uitspraak van 17 december 2015 – voor zover nog van belang – gegrond verklaard voor zover het de (navorderings)aanslagen 2002 en 2003 betreft, die aanslagen en de daarmee verband houdende beschikkingen heffingsrente dienovereenkomstig verminderd, voor het overige de beroepen ongegrond verklaard, het verzoek om vergoeding van immateriële schade toegewezen en beslist omtrent de vergoeding van de proceskosten en het betaalde griffierecht.

Belanghebbende heeft tegen de uitspraken van de Rechtbank hoger beroep ingesteld. De Inspecteur heeft verweerschriften ingediend.

Het eerste onderzoek ter zitting, waarop de zaken met de rolnummers 14/00944 tot en met 14/00955 zijn behandeld, heeft plaatsgevonden op 16 februari 2016 te Arnhem. Daarbij zijn verschenen en gehoord mr. [A] als de gemachtigde van belanghebbende, bijgestaan door mr. [B] , alsmede mr. [C] namens de Inspecteur, bijgestaan door [D] . Het Hof heeft het onderzoek ter zitting geschorst en de Inspecteur in de gelegenheid gesteld stukken in te brengen. Van het verhandelde ter zitting is een proces-verbaal opgemaakt dat op 13 juni 2016 aan partijen is toegezonden.

De Inspecteur heeft bij brief van 14 maart 2016 een USB-stick overgelegd waarop in digitale vorm is opgenomen de inhoud van het dossier met betrekking tot een tegen – onder anderen – belanghebbende gevoerd strafproces. De Inspecteur heeft voorts nadere informatie verstrekt omtrent de aan belanghebbende opgelegde primitieve aanslagen voor de jaren 2001 en 2002. Belanghebbende heeft hierop gereageerd bij brief van 12 april 2016.

Het tweede onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 21 juni 2016 te Arnhem. Daarbij zijn verschenen en gehoord mr. [A] als de gemachtigde van belanghebbende, bijgestaan door mr. [B] , alsmede mr. [C] namens de Inspecteur, bijgestaan door [D] en mr. [E] .

Tot de stukken van het geding behoren, naast de hiervoor vermelde stukken, de van de Rechtbank ontvangen dossiers die op deze zaken betrekking hebben alsmede alle stukken die overigens, al dan niet met bijlagen, door partijen in hoger beroep zijn overgelegd waaronder door beide partijen voorgedragen pleitnotities.

Op de beide onderzoeken ter zitting zijn de zaken van belanghebbende gelijktijdig behandeld met de zaken van [F] te [G] , rolnummers 14/00956 tot en met 14/00964. Hetgeen ter zitting is opgemerkt wordt geacht op alle zaken betrekking te hebben tenzij uit het zinsverband anders blijkt.

Van het verhandelde ter zitting op 21 juni 2016 is een proces-verbaal opgemaakt dat aan deze uitspraak is gehecht.

In hoger beroep is nog in geschil of de onderhavige belastingaanslagen, zoals deze door de Rechtbank ten dele zijn verminderd, terecht en tot de juiste bedragen zijn opgelegd.

Beide partijen hebben voor hun standpunt aangevoerd wat is vermeld in de van hen afkomstige stukken. Daaraan hebben zij ter zitting toegevoegd hetgeen is vermeld in de processen-verbaal van de zittingen.

Belanghebbende concludeert, naar het Hof begrijpt, tot vernietiging van de uitspraak van de Rechtbank en de uitspraken van de Inspecteur, tot vernietiging van de navorderingsaanslagen, tot vermindering van de aanslagen en tot veroordeling van de Inspecteur in de proceskosten van belanghebbende en vergoeding van de door haar betaalde griffierechten.

De Inspecteur concludeert tot bevestiging van de uitspraak van de Rechtbank behoudens een vermindering van het belastbare inkomen uit aanmerkelijk belang voor 2001 (zie 2.16 van deze uitspraak).

Ter zitting heeft de gemachtigde van belanghebbende verklaard dat het hoger beroep geen betrekking heeft op het niet tijdig doen van uitspraak op bezwaar en evenmin op de vergoeding van immateriële schade wegens het overschrijding van de redelijke termijn tot de uitspraak van de Rechtbank.

Verzoek getuigen op te roepen

Belanghebbende heeft per faxbericht van 13 juni 2016, voorafgaande aan de tweede mondelinge behandeling van het beroep door het Hof, het Hof verzocht een tweetal getuigen op te roepen. Het Hof heeft belanghebbende bij brief van 14 juni 2016 meegedeeld daartoe geen aanleiding te zien. Belanghebbende heeft zijn verzoek ter zitting van 21 juni 2016 herhaald en, met een beroep op het arrest van het EHRM van 15 maart 2016, nr. 39966/09 (Gillissen), gesteld dat de rechter verplicht is een adequaat getuigenaanbod te honoreren en de getuigen zelf op te roepen.

Zoals de Hoge Raad in zijn arrest van 23 mei 2014, nr. 12/05526, ECLI:NL:HR:2014:1194, heeft overwogen, staat het de rechter vrij alleen dan (zelf) een getuige op te roepen indien hem dit in het kader van de op hem rustende taak zinvol voorkomt. Bij de afwijzing van het verzoek heeft het Hof laten meewegen dat uit het per fax gedaan verzoek niet blijkt dat belanghebbende zelf reeds pogingen had ondernomen om ervoor te zorgen dat de getuigen ter zitting aanwezig zijn, dat het verzoek eerst acht dagen vóór de tweede mondelinge behandeling is gedaan en dat het onvoldoende is gespecificeerd. Dat de gemachtigde van belanghebbende, zoals hij eerst ter zitting heeft gesteld, op het aangegeven telefoonnummer van één van de getuigen geen gehoor kreeg en de tweede getuige verhinderd was, brengt het Hof niet tot een ander oordeel. Gelet op het stadium waarin de procedure, na eerder aanhouden van de behandeling van de zaak, zich bevond is het Hof van oordeel dat het verder aanhouden van de behandeling in strijd zou komen met de behoorlijke procesorde. Gelet op de hierna volgende oordelen is het naar het oordeel van het Hof voorts noodzakelijk noch zinvol de getuigen op te roepen. Anders dan belanghebbende stelt, is het Hof van oordeel dat ook het door hem genoemde arrest-Gillissen daarin geen verandering brengt. Een absoluut recht van belanghebbende, uitmondend in een plicht van de rechter zoals door belanghebbende beschreven, vermag het Hof daarin niet te lezen. Daar komt bij dat in de onderhavige procedures geen boeten aan de orde zijn en artikel 6 van het EVRM in belastingzaken niet kan worden ingeroepen.

Artikel 8:42 Algemene wet bestuursrecht

Belanghebbende heeft zich, tot op de dag van de eerste mondelinge behandeling door het Hof, op het standpunt gesteld dat de Inspecteur het strafdossier als een op de zaak betrekking hebbend stuk over had moeten leggen. Tijdens die mondelinge behandeling heeft hij het standpunt ingenomen dat het aan het Hof is te bepalen welke gevolgen daaraan moeten worden verbonden en dat de Inspecteur niet meer in de gelegenheid zou moeten worden gesteld het strafdossier over te leggen. Niettemin heeft het Hof de mondelinge behandeling geschorst teneinde de Inspecteur in de gelegenheid te stellen nadere stukken over te leggen. Het Hof heeft belanghebbende verzocht om in zijn reactie op de nader door de Inspecteur over te leggen stukken aandacht te schenken aan die onderdelen van de ingebrachte stukken waarop hij een beroep wenst te doen omdat hij kennelijk meent dat hij, doordat de Inspecteur die stukken niet heeft ingebracht, in zijn belangen is geschaad. Belanghebbende heeft daarop gereageerd met de stelling dat dit hem niet juist voorkomt en dat het aan de Inspecteur is aan te geven waarop hij een beroep doet omdat op hem de bewijslast rust.

De vraag of de Inspecteur, voor zover op hem de bewijslast rust, aan die last heeft voldaan zal het Hof hierna beantwoorden bij de beoordeling van de stellingen over en weer van beide partijen en hetgeen zij voor de ondersteuning daarvan hebben ingebracht. Aan de omstandigheid als zodanig dat de Inspecteur eerst bij brief van 14 maart 2016 de stukken, in digitale vorm, van het strafdossier heeft overgelegd alsmede gegevens met betrekking tot de dagtekening van de primitieve aanslagen over 2001 en 2002 verbindt het Hof voor deze procedure geen gevolgen. Daarbij neemt het Hof in aanmerking dat belanghebbende zelf steeds heeft beschikt over het strafdossier zodat hij door de late inbreng daarvan door de Inspecteur in zijn stellingname tegen de opgelegde belastingaanslagen niet is benadeeld. Dit geldt evenzeer voor het zogenoemde bespreekrapport met betrekking tot een eerder bij [F] BV uitgevoerd boekenonderzoek welk rapport door belanghebbende is overgelegd maar waarvan hij heeft gesteld dat de Inspecteur dat over had moeten leggen. Hetzelfde geldt, tot slot, voor de hiervoor genoemde aanslaggegevens. Belanghebbende beschikte zelf immers over de originele aanslagen, dan wel kon hij daarover beschikken. Dat de gemachtigde, zoals hij ter zitting heeft gesteld, niet over die stukken beschikt omdat hij in dezen optreedt als advocaat en niet als belastingadviseur van belanghebbende, moet voor zijn rekening blijven. Het is aan belanghebbende zijn gemachtigde van een voldoende opdracht en voldoende stukken te voorzien om hem in de fiscale procedure in volle omvang te kunnen vertegenwoordigen.

Nieuw feit/vertrouwensbeginsel

Gelet op de door de Inspecteur overgelegde aanslaggegevens met betrekking tot de primitieve aanslagen voor de jaren 2001 en 2002 acht het Hof aannemelijk dat het fiscale onderzoek is gestart nadat die primitieve aanslagen waren opgelegd. Het Hof acht voorts aannemelijk dat, zoals de Inspecteur heeft gesteld, de primitieve aanslag voor het jaar 2000 zal zijn opgelegd vóór de aanslagen voor 2001 en 2002. Er is derhalve geen sprake van dat de Inspecteur de (primitieve) aanslagvaststelling had moeten aanhouden totdat het fiscale onderzoek zou zijn afgerond op straffe van verlies van het nieuwe feit.

Belanghebbende stelt zich op het standpunt dat de Inspecteur voor de jaren 2000, 2001 en 2002 niet beschikt over een nieuw feit dat navordering rechtvaardigt omdat de correcties met betrekking tot de vluchtfacturen reeds bij een eerder boekenonderzoek aan de orde zijn geweest. De Inspecteur was daarvan reeds op de hoogte en daarover is toen een compromis gesloten. Dit compromis hield in dat de kosten van de vluchtfacturen alleen als een aftrekbare last in aanmerking zouden kunnen worden genomen voor zover niet slechts sprake was van het schuldig blijven van de kosten, maar de facturen ook daadwerkelijk werden betaald. De bevindingen tijdens dat eerdere onderzoek hadden volgens belanghebbende voor de Inspecteur aanleiding moeten vormen de aangiften voor latere jaren nauwkeurig aan een onderzoek te onderwerpen. Nu de Inspecteur dat heeft nagelaten en die aangiften zonder meer heeft gevolgd is sprake van een ambtelijk verzuim en ontbreekt het noodzakelijke nieuwe feit. Dit geldt ook voor de overige correcties die uit het fiscale onderzoek voortvloeien.

Het Hof volgt belanghebbende niet in dit standpunt. Met de Rechtbank is het Hof van oordeel dat nergens uit blijkt dat de Inspecteur bij het vaststellen van de primitieve aanslagen voor 2000, 2001 en 2002 reeds op de hoogte was, of na het met een normale zorgvuldigheid kennis nemen van de aangiften voor die jaren op de hoogte had kunnen zijn, van de nadere feiten en omstandigheden omtrent de vluchtfacturen, de bankrekening waarop die kosten werden betaald en de mate van betrokkenheid van belanghebbende bij buitenlandse bankrekeningen, zoals die zijn gebleken bij het FIOD-onderzoek en het fiscale onderzoek. De stelling dat de Inspecteur, na een eerder boekenonderzoek en een over de resultaten daarvan gesloten compromis, gehouden zou zijn de aangiften voor de jaren daarna aan een gedegen onderzoek te onderwerpen, is in haar algemeenheid onjuist. Dat dit in het onderhavige geval anders zou zijn, is het Hof niet gebleken. Het Hof acht aannemelijk dat de Inspecteur, met de kennis omtrent de feiten zoals deze bij het FIOD-onderzoek en het fiscale onderzoek zijn gebleken, het compromis niet zou hebben gesloten. Het Hof acht het aannemelijk dat belanghebbende deze feiten bij het overeenkomen van het compromis moedwillig voor de Inspecteur heeft achtergehouden. Onder deze omstandigheden kan belanghebbende zich voor latere jaren niet op dit compromis beroepen. Belanghebbendes beroep op het vertrouwensbeginsel faalt mitsdien.

De jaren 2000 en 2002 tot en met 2006

In zijn uitspraak van heden met betrekking tot aan [F] BV opgelegde belastingaanslagen voor de jaren 2000 tot en met 2004 heeft het Hof geoordeeld dat het aannemelijk is dat de vluchtfacturen valselijk zijn opgemaakt. Het gaat daarbij om zeer aanzienlijke bedragen. Het Hof acht aannemelijk dat belanghebbende de vluchtfacturen valselijk heeft opgemaakt teneinde vermogen aan [F] BV te kunnen onttrekken en dat het vermogen dat met die valse facturen is gemoeid belanghebbende als aandeelhouder van [F] BV is toegevloeid. De vordering op [F] BV die voortvloeit uit de valse vluchtfacturen die belanghebbende heeft opgemaakt en in de administratie van [F] BV heeft doen verwerken, moet als een uitdeling van winst worden aangemerkt. Gelet op de positie van belanghebbende moeten belanghebbende en [F] BV zich daarvan ook bewust zijn geweest.

Hetzelfde geldt naar het oordeel van het Hof voor de overige correcties onder box 2, genoemd in 2.13. Belanghebbende heeft die correcties inhoudelijk niet bestreden doch zich slechts erop beroepen dat hij zich niet wenst te incrimineren door mededelingen over de feiten te doen en voor het overige dat de Inspecteur niet beschikt over een nieuw feit. Hierboven heeft het Hof reeds geoordeeld dat sprake is van een nieuw feit. Ook de stelling van belanghebbende dat zij zichzelf niet wenst te incrimineren kan hem, zoals in 4.14 wordt overwogen, niet baten.

De bedragen die gemoeid zijn met de geboekte vluchtfacturen zijn betaald op de Raborekening [00002] . Van die rekening zijn zeer aanzienlijke bedragen overgeboekt naar een bankrekening in Zwitserland. Door belanghebbende zijn zeer aanzienlijke bedragen contant gestort op een bankrekening in Luxemburg. Belanghebbende heeft wederom zeer aanzienlijke bedragen van laatstgenoemde rekening overgeboekt naar een bankrekening in Zwitserland.

Belanghebbende is strafrechtelijk veroordeeld voor het opzettelijk doen van onjuiste aangiften IB/PVV doordat hij saldi van buitenlandse bakrekeningen daarin niet had opgenomen. Gelet op hetgeen in het OPV is opgenomen omtrent de beschikkingsmacht van belanghebbende over die buitenlandse bankrekeningen is ook het Hof van oordeel dat de betreffende bankrekeningen aan belanghebbende moeten worden toegerekend. Voor zover de door belanghebbende overgelegde verklaringen al van [J] afkomstig zijn (de Inspecteur heeft dat bestreden) acht het Hof die verklaringen niet geloofwaardig.

Gelet op het vorenstaande maakt de Inspecteur naar het oordeel van het Hof aannemelijk dat de gelden uit de vluchtfacturen belanghebbende toekomen, dat belanghebbende in de onderhavige jaren tot soms zeer aanzienlijke bedragen de andere in 2.13 genoemde uitdelingen heeft genoten en dat hij de rechthebbende is op de hiervoor bedoelde buitenlandse bankrekeningen. Al deze inkomens- en vermogensbestanddelen heeft belanghebbende niet in zijn aangiften voor de onderhavige jaren vermeld. Bovendien is aannemelijk dat belanghebbende de hem uitgereikte aangiftebiljetten over 2000 en 2001 niet tijdig heeft ingediend. Alsdan kan het oordeel niet anders zijn dan dat belanghebbende voor de onderhavige jaren niet de vereiste aangiften heeft gedaan. Het lijdt immers geen twijfel dat de door belanghebbende verschuldigde belasting zowel relatief als absoluut tot aanzienlijk te lage bedragen zou worden vastgesteld door het buiten het zicht van de fiscus houden van deze bestanddelen. Belanghebbende moet zich daarvan, gelet op de aard en de omvang van de bedragen, bewust zijn geweest.

In dat geval rust op grond van artikel 27e, eerste lid, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen op belanghebbende de last te doen blijken, dat wil zeggen overtuigend aan te tonen, dat en in hoeverre de uitspraken op bezwaar onjuist zijn.

Belanghebbende heeft gesteld, kort gezegd, dat dit bewijs van hem niet kan worden verlangd omdat hij de gerechtvaardigde vrees heeft dat hetgeen hij naar voren brengt zal worden gebruikt in de lopende strafzaak of in toekomstige (fiscale) strafzaken. Het Hof volgt belanghebbende daarin niet. Met de Rechtbank is het Hof van oordeel dat het antwoord op de vraag of de door belanghebbende te verstrekken gegevens in de lopende of toekomstige strafzaken mogen worden gebruikt en welke gevolgen daaraan moeten worden verbonden, bij de behandeling van die zaken zal moeten worden gegeven (vgl. Hoge Raad 12 juli 2013, nr. 12/01880, ECLI:NL:HR:2013:BZ3640).

Belanghebbende heeft ervoor gekozen geen inhoudelijk verweer te voeren tegen de onderhavige aan hem opgelegde belastingaanslagen. Hij heeft ervoor gekozen niet bij de mondelinge behandeling van de zaken aanwezig te zijn, doch slechts volstaan met vooraf aan zijn gemachtigde toegezonden verklaringen. Daarmee heeft hij het Hof de mogelijkheid onthouden die verklaringen te toetsen aan de inhoud van het dossier.

Naar het oordeel van het Hof is belanghebbende, met alles dat hij heeft aangevoerd, niet in het van hem verlangde bewijs geslaagd.

De Inspecteur heeft de correcties aangebracht met inachtneming van hetgeen is gebleken tijdens het FIOD-onderzoek en het fiscaal onderzoek. De correcties zijn grotendeels gebaseerd op tijdens die onderzoeken gebleken feiten en omstandigheden. De in aanmerking genomen renten en rentepercentages komen het Hof niet onredelijk voor. Voor wat betreft de hoogte van de in het buitenland aangehouden banktegoeden heeft de Inspecteur zich gebaseerd op het totaal van de vluchtfacturen sedert 1996. Naar het oordeel van het Hof heeft de Inspecteur de onderhavige belastingaanslagen in redelijkheid op die gegevens kunnen baseren.

Het jaar 2001

De Inspecteur heeft in eerste aanleg verklaard dat de correctie van € 45.378 inzake de leningen [O] , genoemd in 2.13 onder 5 voor het jaar 2001, kan komen te vervallen. De Rechtbank heeft deze vermindering van het belastbare inkomen voor dat jaar per abuis niet verwerkt. Het Hof zal dit herstellen.

De heffingsrente

Het hoger beroep wordt geacht mede betrekking te hebben op de heffingsrente. Belanghebbende heeft geen zelfstandige gronden tegen de in rekening gebrachte heffingsrente aangevoerd. Nu het Hof ook overigens niet is gebleken dat de bepalingen met betrekking tot de heffingsrente onjuist zijn toegepast, is het beroep in zoverre ongegrond.

Vergoeding immateriële schade

Het oordeel van de Rechtbank omtrent de redelijke termijn en de omvang van de vergoeding van de immateriële schade staan in hoger beroep niet ter discussie. Het hogerberoepschrift is ingediend op 1 september 2014. Sinds die datum zijn bijna twee jaren en vier maanden verstreken. Gelet op het feitencomplex dat ten grondslag ligt aan de onderhavige zaken en de gelijktijdig gevoerde procedures van [F] BV kunnen die zaken als samenhangend worden aangemerkt. Het Hof vindt daarin aanleiding de vergoeding in de onderhavige zaken te matigen (Hoge Raad 30 januari 2015, nr. 14/01954, ECLI:NL:HR:2015:147). Gelet op de ter zake richting gevende jurisprudentie van de Hoge Raad wordt aan belanghebbende voor de hogerberoepsfase een vergoeding voor geleden immateriële schade wegens het overschrijden van de redelijke termijn toegekend van € 250, te vergoeden door de Nederlandse Staat (Minister van Veiligheid en Justitie).

Slotsom

Op grond van het vorenstaande is het hoger beroep gegrond voor zover het het jaar 2001 betreft. Voor het overige is het hoger beroep ongegrond.

De proceskosten in hoger beroep van belanghebbende zijn in overeenstemming met het Besluit proceskosten bestuursrecht te berekenen op 3 punten (hogerberoepschrift en eerste zitting maal 1 punt; nadere reactie van belanghebbende en tweede zitting maal 0,5 punt)  wegingsfactor 1,5  € 496  factor 1 voor samenhangende zaken, ofwel € 2.232 aan kosten van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand. Omdat sprake is van samenhangende zaken kent het Hof de helft daarvan, ofwel € 1.116 toe aan belanghebbende.

Het Hof:

– vernietigt de uitspraak van de Rechtbank doch slechts voor zover deze betrekking heeft op de navorderingsaanslag 2001,

– verklaart het tegen de uitspraak van de Inspecteur met betrekking tot de navorderingsaanslag 2001 ingestelde beroep gegrond,

– vernietigt die uitspraak van de Inspecteur,

– vermindert de navorderingsaanslag over 2001 tot een navorderingsaanslag, berekend naar een belastbaar inkomen uit aanmerkelijk belang van € 2.333.440 en instandhouding van de overige elementen van de navorderingsaanslag,

– vermindert de beschikking heffingsrente voor dat jaar dienovereenkomstig,

– bevestigt de uitspraak van de Rechtbank voor het overige,

– kent aan belanghebbende een vergoeding van immateriële schade toe van € 250, te vergoeden door de Staat (Minister van Veiligheid en Justitie),

– veroordeelt de Inspecteur in de proceskosten van belanghebbende tot een bedrag van € 1.116, en

– gelast dat de Inspecteur aan belanghebbende het voor het hoger beroep betaalde griffierecht van € 122 vergoedt.

Deze uitspraak is gedaan door mr. J.P.M. Kooijmans, voorzitter, mr. J. van de Merwe en mr. R.A.V. Boxem, in tegenwoordigheid van mr. N.G.U. Wasch als griffier.

De beslissing is op 20 december 2016 in het openbaar uitgesproken.

De griffier is verhinderd deze uitspraak mede te ondertekenen.

De voorzitter,

Afschriften zijn aangetekend per post verzonden op: 20 december 2016

Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij:

de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer),

Postbus 20303,

2500 EH Den Haag.

Daarbij moet het volgende in acht worden genomen:

1. bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd;

2 - het beroepschrift moet ondertekend zijn en ten minste het volgende vermelden:

a. de naam en het adres van de indiener;

b. de dagtekening;

c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht;

d. de gronden van het beroep in cassatie.

Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad. In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de wederpartij te veroordelen in de proceskosten.