HR, 18-12-2020, nr. 19/05004

Belastingplichtige is in het bezit van 100 % van de aandelen [E] B.V. [E] B.V. heeft in 2006 het 50 %-aandeel in [G] B.V. verkocht aan [H] B.V. De aandelen in laatstgenoemde vennootschap werden gehouden door [J] (de broer van belastingplichtige) en diens kinderen. [J] was via zijn persoonlijke houdstermaatschappij [K] B.V. in het bezit van het andere 50 %-aandeel in [G] B.V. De verkoopopbrengst bestond uit een bedrag van € 4.750.000 en een aandeel van 50 % in de netto verkoopwinst van de haven te [R] die in het bezit was van [L] B.V., een 100 %-dochtervennootschap van [G] B.V. Het (nog te ontvangen) aandeel van [E] B.V. in deze verkoopwinst werd ingeschat op een bedrag van circa € 4,5 miljoen. In verband met het aandeel in de toekomstige verkoopopbrengst is er aan [E] B.V. een tweede recht van hypotheek verleend. [G] B.V. was werkzaam in de zeescheepvaart (onder andere de exploitatie en handel in zeeschepen). In 2008 en navolgende jaren zijn [G] B.V. en haar dochtervennootschappen zeer hard getroffen door de financiële en economische crisis, met als gevolg dat de Rabobank de directie, bestaande uit [J] en zijn twee zonen, in de loop van 2010 op non-actief heeft gezet. In de loop van het jaar 2011 heeft de Rabobank besloten om [G] B.V. en haar dochtervennootschappen te ontmantelen en alle bezittingen van deze vennootschappen te verkopen. Met dagtekening 8 augustus 2012 heeft [E] B.V. van de Rabobank een brief ontvangen waarin werd verzocht om de gevestigde tweede hypotheek prijs te geven, zodat de haven zonder executoriale verkoop kon worden verkocht (zie bijlage 11 bij het beroepschrift van belastingplichtige bij de Rechtbank tegen de uitspraak op het bezwaarschrift). [E] B.V. heeft met het prijsgeven van de tweede hypotheek ingestemd, daartoe min of meer gedwongen door de Rabobank, en de verkoop van de haven heeft vervolgens spoedig daarna plaatsgevonden.

Nadat [E] B.V. in 2006 het belang van 50 % in [G] B.V. had verkocht, is een deel van de verkoopopbrengst aangewend om schulden van belastingplichtige af te lossen, en een ander deel is aangewend om te beleggen in aandelen en schepen. Per 31 december 2008 had belastingplichtige een rekening-courant schuld van afgerond € 5.350.000 bij [E] B.V. Deze geldlening was ten tijde van de verstrekking als zakelijk te kwalificeren: [E] B.V. had namelijk recht op een nabetaling bij de verkoop van de 50 %-deelneming in [G] B.V. van circa € 4,5 miljoen, waarvoor een tweede hypotheek was verleend op het vastgoed gelegen in [R]. Zoals hiervoor reeds vermeld is door de financiële crisis en een gedwongen verkoop van de haven te [R] van deze nabetaling niets ontvangen. Door belastingplichtige is een procedure aanhangig gemaakt tegen de Rabobank in verband met het niet nakomen van de zorgplicht. Deze procedure heeft uiteindelijk geen resultaat gehad (zie bijlage 12 en 13 bij het beroepschrift van belastingplichtige bij de Rechtbank tegen de uitspraak op het bezwaarschrift). Voorts hebben de hiervoor genoemde beleggingen in aandelen en schepen, eveneens door de financiële crisis, niet de rendementen opgeleverd die daarvan werden verwacht In 2016 heeft belastingplichtige zijn eigen woning moeten verkopen, waarbij een restschuld overbleef van € 129.459,38. In verband met de zeer slechte financiële situatie van belastingplichtige (technisch gezien is belastingplichtige failliet) heeft de Rabobank ingestemd met een finale kwijting tegen betaling van een bedrag van € 6.500.

In 2014 heeft [E] B.V. over de rekening-courant vordering op belastingplichtige een bedrag van € 54.940 aan rente berekend. In verband met de financiële problemen van belastingplichtige om zijn schulden terug te kunnen betalen, is, in navolging van de overeengekomen kwijtschelding door de ex-echtgenote, [M], en de kwijtschelding door de Rabobank, in 2016 bij het vaststellen van de jaarrekening besloten om in de jaarrekening over 2014 de rekening-courant vordering op belastingplichtige voor een bedrag gelijk aan de in rekening gebrachte rente over het jaar 2014 af te waarderen en kwijt te schelden.

Deze kwijtschelding is naar de mening van belastingplichtige zakelijk geweest, hetgeen reeds blijkt uit de omstandigheid dat in 2014 overeenstemming is bereikt met de ex-echtgenote van belastingplichtige, [M], om de lening in hoofdsom groot € 465.000,00 (te vermeerderen met een bedrag van € 81.700 aan achterstallige rente per 31 december 2013 en de over 2014 verschuldigde rente) tegen betaling van in totaal € 24.000,00 kwijt te schelden. Nadat hierover in september 2014 mondeling overeenstemming was bereikt en [M] per e-mail haar schriftelijke akkoordverklaring had gegeven, weigerde [M] de opgestelde overeenkomst met betrekking tot de kwijtschelding tegen finale kwijting, te ondertekenen. Zij heeft dit op advies van haar advocaat gedaan, hoewel zij zowel mondeling als schriftelijk haar akkoord had gegeven aan de overeengekomen kwijtschelding. Voorts heeft de Rabobank in 2016 eveneens besloten om een geldlening verstrekt aan belastingplichtige gedeeltelijk kwijt te schelden: het betrof het restant van een hypothecaire geldlening die door de Rabobank aan belastingplichtige was verstrekt, waarvan de restschuld gelijk was aan een bedrag van € 129.459,38. Tegen betaling van een bedrag van € 6.500,00 is door de Rabobank finale kwijting verleend. De correspondentie met de Rabobank is als bijlage 14 bij het beroepschrift van belastingplichtige bij de Rechtbank tegen de uitspraak op het bezwaarschrift bijgevoegd. Hieruit blijkt onder andere dat reeds in 2014 [X] onder druk van de Rabobank moest besluiten om zijn woning te verkopen.

Naar de mening van belastingplichtige is op grond van het vorenstaande sprake geweest van een zakelijke kwijtschelding, welke in mindering kan worden gebracht op de belastbare winst van [E] B.V. en derhalve niet leidt tot een (verkapte) dividenduitkering aan belastingplichtige in het jaar 2014.

De belastingdienst heeft in de uitspraak op het bezwaarschrift verwezen naar een uitspraak van het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden d.d. 24 november 2015. In die uitspraak had de vennootschap geen rente in rekening gebracht over de vordering op de aandeelhouder. Bij [E] BV is echter sprake van een vordering op de aandeelhouder die voor een belangrijk deel door vermeend onrechtmatige handelen van de Rabobank niet meer voor verwezenlijking vatbaar is. Belastingplichtige heeft in 2014 onder andere de autokosten en de advocaatkosten die [E] B.V. moest maken in verband met de juridische stappen die zijn ondernomen tegen de Rabobank, vanuit zijn (zeer beperkte) privémiddelen betaald. Gezien het overleg over de kwijtschelding van een deel van de hypotheekschuld aan de Rabobank (wat uiteindelijk in 2016 heeft geresulteerd in een finale kwijting) en de overeengekomen kwijtschelding van de schuld aan zijn ex-echtgenote (welke kwijtschelding door de ex-echtgenote in 2014 schriftelijk is bevestigd, maar welke bevestiging thans door haar wordt betwist, naar de mening van belastingplichtige ten onrechte), heeft [E] B.V. besloten om over 2014 een kwijtschelding te verlenen ter grootte van de verschuldigde en berekende rente.

Ten slotte wijst belastingplichtige op de procedure die hij heeft gevoerd tegen zijn tweede ex-echtgenote, [N]. [N] eiste van belastingplichtige een maandelijkse alimentatie van € 5.000,00, maar uit het destijds ingediende verweerschrift (zie bijlage 15 bij het beroepschrift van belastingplichtige bij de Rechtbank tegen de uitspraak op het bezwaarschrift) blijkt dat reeds in 2012 belastingplichtige een negatief vermogen had en niet over middelen beschikte om aan deze alimentatieverplichting te kunnen voldoen. Uiteindelijk heeft belastingplichtige deze alimentatieverplichting in 2014 afgekocht.

Gezien de omstandigheid dat twee derden-schuldeisers eveneens akkoord zijn gegaan met een gedeeltelijke kwijtschelding van de schuld van belastingplichtige, de tweede ex-echtgenote akkoord is gegaan met een eenmalige afkoop van alimentatieverplichtingen voor € 40.000 (de waarde van een perceel grond te [Q] dat aan [N] in het kader van de afkoop is overgedragen) en de omstandigheid dat zonder de bijboeking van de rente de schuld van belastingplichtige aan [E] B.V. zelfs is afgenomen doordat belastingplichtige in 2014 de advocaatkosten in verband met de procedure van de Rabobank en de autokosten van de Toyota Prius (welke auto eigendom was van [E] B.V.) vanuit zijn zeer beperkte financiële middelen heeft betaald, kan naar de mening van belastingplichtige niet anders worden geconcludeerd dan dat sprake is geweest van een zakelijke kwijtschelding.

De kwijtschelding door [E] B.V. heeft bovendien alleen plaatsgevonden, omdat [X] in de veronderstelling verkeerde dat onder de hiervoor geschetste omstandigheden de kwijtschelding zakelijk was. Mocht dit thans blijken niet het geval te zijn, dan is sprake geweest van dwaling bij [X], en moet de kwijtschelding geacht niet te hebben plaatsgevonden. Het besluit om de in rekening gebrachte rente kwijt te schelden, is pas genomen ten tijde van het opstellen van de jaarrekening over 2014, die in 2016 is gereed gemaakt. Deze kwijtschelding volgde na de overeengekomen kwijtschelding met [M] en de voorgestelde kwijtschelding van de schuld aan de Rabobank. Het Hof heeft in r.o. 5.5 overwogen dat deze dwaling voor rekening van belanghebbende dient te blijven, omdat hij zich ervan bewust moet zijn geweest dat de kwijtschelding niet zakelijk was. De motivering van het Hof is gezien het vorenstaande voor belastingplichtige onbegrijpelijk en onjuist. Belastingplichtige mocht ervan uitgaan dat het kwijtschelden van schulden door derden tot gevolg zou hebben, dat ook de kwijtschelding door [E] B.V. zakelijk zou zijn.

Indien al sprake is geweest van een verkapte dividenduitkering, dan heeft deze dividenduitkering in 2016 plaatsgevonden en behoort deze dividenduitkering pas in het jaar 2016 tot het box-2 inkomen van belastingplichtige. In het jaar 2016 is de jaarrekening over 2014 opgesteld en in dat jaar is besloten om de in rekening te brengen rente af te waarderen en in 2016 kwijt te schelden.

Naar de mening van belastingplichtige is sprake geweest van een zakelijke kwijtschelding van de verschuldigde rente over 2014, zodat geen sprake kan zijn geweest van een dividenduitkering. Reeds om voomoemde reden is de navorderingsaanslag ten onrechte opgelegd.

Onderdeel 5 van de Uitspraak van Hof 's‑Gravenhage: beoordeling van het hoger beroep Rechtbank Den Haag heeft in haar uitspraak het volgende overwogen:

Voor een als uitdeling te beschouwen kwijtschelding is onder meer van belang dat [[E] BV] een vordering heeft prijsgegeven die feitelijk nog voor verwezenlijking vatbaar was. Daarvan acht de rechtbank gelet op de penibele financiële omstandigheden waarin de [belastingplichtige] verkeerde geen sprake. Daarbij heeft de rechtbank in ogenschouw genomen dat ook derden hun vorderingen op hem hebben kwijtgescholden, of in ieder geval afspraken daarover hebben gemaakt.

Het is voor belastingplichtige onbegrijpelijk dat deze sluitende en logische redenering van Rechtbank Den Haag terzijde wordt gesteld. De argumenten van Rechtbank Den Haag zijn immers door de belastingdienst niet ontzenuwd, de door belastingplichtige genoemde kwijtscheldingen hebben daadwerkelijk plaatsgevonden en ook heeft het Hof in haar uitspraak niet vermeld dat de argumenten die door Rechtbank Den Haag ten grondslag zijn gelegd aan diens uitspraak, niet juist zouden zijn geweest, zodat reeds om die reden de uitspraak van het Hof onjuist is, dan wel onvoldoende is gemotiveerd.

In onderdeel 5.2 van de procedure met zaaknummer BK-18/01097 die mede ten grondslag heeft gelegen aan het oordeel van Hof 's‑Gravenhage in de procedure met zaaknummer BK-18/01096, verwijst het Hof naar artikel 5 van de overeenkomst van geldlening tussen belastingplichtige en [E] BV. Het is voor belastingplichtige onbegrijpelijk waarop het Hof deze verwijzing baseert. Er is geen schriftelijke overeenkomst van geldlening tussen belastingplichtige en [E] BV tot stand gekomen, zodat de verwijzing naar artikel 5 van een niet bestaande overeenkomst, voor belastingplichtige onbegrijpelijk is. Ook met betrekking tot de verwijzing naar een positieve hypotheekverklaring tast belastingplichtige in het duister, omdat er geen positieve hypotheekverklaring is geweest. Het is voor belastingplichtige onbegrijpelijk dat het Hof haar uitspraak baseert op een niet bestaande schriftelijke overeenkomst van geldlening, zodat reeds om die reden de uitspraak van het Hof dient te worden vernietigd.

Het Hof verwijst in haar uitspraak naar de procedure van [E] B.V., waarin door het Hof is geoordeeld dat de kwijtschelding van de rente door [E]

B. V. moet worden aangemerkt als een uitdeling van winst. In genoemde procedure heeft het Hof ten onrechte overwogen dat [E] B.V. geen maatregelen heeft getroffen om de betaling van de rente zoveel mogelijk veilig te stellen. Zoals in het verweerschrift door [E] B.V. is vermeld, heeft belastingplichtige in het jaar 2014 voor en namens

[E] B.V. voor een bedrag van € 30.166,27 aan autokosten, advieskosten en loon- en dividendbelasting voor zijn rekening genomen. In 2014 is de vordering op belastingplichtige per saldo met €47.167 afgenomen, zodat reeds op grond daarvan de kwijtschelding van de verschuldigde rente over 2014 als zakelijk kan worden gekwalificeerd.

[E] B.V. had er financieel en economisch belang bij dat belastingplichtige namens haar voornoemde bedragen zou betalen. Ten onrechte heeft het Hof deze onderbouwing van de zakelijkheid van de kwijtschelding niet in de weging en beoordeling van het door [E] B.V. geleverde bewijs meegenomen.

Voorts heeft het Hof de stelling dat een derde nimmer zou hebben toegestaan dat de schuldenaar een bedrag van € 100.000 aan zijn toekomstige echtgenote schonk en de rentevordering van deze derde onbetaald liet, niet onderbouwd. Uit de weergeven feiten blijkt daarentegen dat een derde, in casu de Rabobank, wel een vordering op belastingplichtige heeft kwijtgescholden, terwijl er voordat deze kwijtschelding plaatsvond, sprake is geweest van een schenking van € 100.000 aan de (op dat moment) toekomstige echtgenote van belastingplichtige. De stelling dat de Rabobank niet op de hoogte is geweest, blijkt nergens uit de processtukken. De belastingdienst heeft dat ook nimmer bewezen. Het is voor belastingplichtige onbegrijpelijk, dat het Hof zonder enige onderbouwing heeft geoordeeld dat de Rabobank niet op de hoogte was van de door belastingplichtige gedane schenking. De bewijslast hiervoor ligt immers bij de belastingdienst, en niet bij belastingplichtige, omdat belastingplichtige onmogelijk kan aantonen of de Rabobank ten tijde van de kwijtschelding wel of niet op de hoogte was van de schenking. Wel is algemeen bekend dat bij het indienen van een verzoek om kwijtschelding de inkomens- en vermogenspositie van zowel belastingplichtige als zijn huidige echtgenote, alsmede de belastingaangiften, aan de Rabobank ter inzage moesten worden verstrekt, inclusief de bankafschriften gedurende een periode van drie maanden. De Rabobank was ten tijde van de kwijtschelding op de hoogte van de bezittingen van de echtgenote van belastingplichtige, zijnde de woning en de daarop rustende hypotheekschuld, of had daar in ieder geval op de hoogte van kunnen zijn door navraag bij het kadaster, zodat ook daaruit door de Rabobank de schenking had kunnen worden afgeleid. Voorts is voor het indienen van het verzoek om kwijtschelding van de restschuld bij de Rabobank niet van belang geweest welke bezittingen belastingplichtige in het verleden heeft gehad, maar welke bezittingen en schulden belastingplichtige had ten tijde van het indienen van het verzoek om kwijtschelding. Ten tijde van het besluit over de kwijtschelding van de rente bij het vaststellen van de jaarrekening over het jaar 2014, was belastingplichtige niet meer in staat om aan de renteverplichtingen te voldoen. Door de schenking van € 100.000 in augustus 2014 had belastingplichtige per 31 december 2014 dit bedrag immers niet meer in zijn bezit. Het Hof heeft derhalve een onjuiste maatstaf aangelegd bij het beoordelen of sprake is geweest van een zakelijke kwijtschelding. Deze maatstaf is door de Rabobank ook nimmer aangelegd. De Rabobank heeft in 2016 de restschuld van belastingplichtige kwijtgescholden, terwijl [E] BV eveneens in 2016 bij het vaststellen van de jaarrekening heeft besloten om de verschuldigde rente over 2014 kwijt te schelden. Naar de mening van belastingplichtige had de belastingdienst de bewijslast om aan te tonen dat de Rabobank niet op de hoogte was van de schenking en voorts dat de Rabobank de restschuld niet zou hebben kwijtgescholden als de Rabobank op de hoogte was geweest van de schenking. De belastingdienst heeft beide onderdelen niet bewezen. Bovendien is het zeer onaannemelijk dat de Rabobank in 2016 de restschuld niet zou hebben kwijtgescholden als de Rabobank op de hoogte was geweest van de schenking. Ten tijde van de kwijtschelding heeft de Rabobank de financiële positie van belastingplichtige van dat moment beoordeeld: daarbij is rekening gehouden met de bezittingen en schulden van belastingplichtige alsmede met zijn inkomsten. Geen enkele financiële instelling zal immers rekening houden met hetgeen iemand heeft gehad: het is immers niet mogelijk om in de toekomst schulden te betalen met bezittingen die men in het verleden heeft gehad.

Door belastingplichtige wordt benadrukt dat [E] B.V. een zakelijk belang had om de rente over 2014 kwijt te schelden: belastingplichtige heeft in 2014 [E] B.V. financieel geholpen door de hiervoor genoemde bedragen te voldoen. De conclusie van het Hof dat [E] B.V. zich heeft laten leiden door het belang van haar aandeelhouder, is onbegrijpelijk. [E] B.V. is op geen enkele wijze betrokken geweest bij de schenking van € 100.000 aan de (op dat moment) toekomstige echtgenote van belastingplichtige, [D]. Nogmaals wordt door belastingplichtige opgemerkt, dat [E] B.V. op generlei wijze partij is geweest bij deze schenking, en evenmin heeft [E] B.V. belastingplichtige financieel in staat heeft gesteld om deze schenking te doen. Het tegendeel is waar: belastingplichtige heeft in 2014 nog voor ruim € 30.000 aan betalingen verricht in het belang van [E] B.V. en per saldo is de vordering van [E] B.V. (exclusief de rente over 2014) met € 47.167 afgenomen (het verschil van € 30.000 en € 47.000 betreft het nettoloon van belastingplichtige dat in 2014 in de rekening-courant met [E] B.V. is verrekend). Het zakelijke belang van [E] B.V. is daardoor naar de mening van belastingplichtige overduidelijk aanwezig, maar het Hof heeft deze argumenten om onbegrijpelijke redenen niet, dan wel onvoldoende, meegenomen in haar oordeel.

Bovendien heeft het Hof naar de mening van belastingplichtige ten onrechte geen rekening gehouden met de stelling van de belastingdienst dat met de betaling, c.q. verrekening van een bedrag van € 47.167 (de door belastingplichtige in 2014 namens [E] B.V. betaalde kosten en belastingverplichtingen, alsmede het nettoloon van belastingplichtige) de rentevordering voor dat bedrag reeds verrekend is geweest. Ik mag uw Raad verwijzen naar de overwegingen van de belastingdienst in onder andere onderdeel 4.2 van de Motivering van de Inspecteur in diens ingestelde hoger beroep. Indien de rentevordering bij voorrang voor een bedrag van € 47.167 is verrekend, kan de rentevordering van € 54.940 slechts voor een bedrag van € 7.773 zijn kwijtgescholden, zodat het onbegrijpelijk is dat het Hof heeft geoordeeld dat uit hoofde van de kwijtschelding van de rentevordering een dividenduitkering van € 54.940 heeft plaatsgevonden. In het geval de stelling van de belastingdienst juist is, is de dividenduitkering uit hoofde van de kwijtschelding van de rentevordering slechts gelijk geweest aan € 7.773.

Het Hof heeft naar de mening van belastingplichtige een conclusie getrokken die volstrekt onlogisch is. [E] B.V. heeft gesteld dat zij zich bij de kwijtschelding van de rente over 2014 niet heeft laten leiden door het belang van belastingplichtige zijnde de aandeelhouder, waarbij het Hof dit heeft onderbouwd door erop te wijzen dat de schenking van € 100.000 door de toekomstige echtgenote van belastingplichtige is aangewend om een woning te kopen. De logica hiervan ontgaat belastingplichtige volledig. Dat de schenking van € 100.000 door [D] is gebruikt om een woning te kopen, kan naar de mening van belastingplichtige nooit de stelling onderbouwen dat [E] B.V. zich bij de kwijtschelding van de door belastingplichtige aan [E] B.V. verschuldigde rente, door het belang van belastingplichtige heeft laten leiden. Er is immers geen enkele financiële relatie tussen de kwijtschelding van de rente over 2014 en de schenking van € 100.000 aan [D], en het bedrag van € 100.000 is niet door [E] B.V. aan belastingplichtige ter beschikking gesteld.

Uit het vorenstaande volgt dat naar de mening van belastingplichtige de conclusie van het Hof zoals weergegeven in onderdeel 5.1 niet is gemotiveerd, respectievelijk onjuist is gemotiveerd, i omdat de weergegeven feiten deels niet juist zijn door verwijzingen naar een niet-bestaande schriftelijke overeenkomst van geldlening, stellingen van de belastingdienst zonder enig bewijs I als juist worden verondersteld, terwijl de bewijslast bij de belastingdienst ligt, onlogische en onjuiste conclusies worden getrokken en ten slotte zonder enige motivering, c.q. onderbouwing I wordt verondersteld dat als de Rabobank zou hebben geweten dat er in 2014 een schenking van € 100.000 had plaatsgevonden, de restschuld in 2016 niet zou hebben kwijtgescholden. Het is I volstrekt onlogisch dat een financiële instelling bij de beoordeling of iemand in aanmerking komt voor een kwijtschelding, rekening houdt met hetgeen iemand in het verleden heeft gehad: het is I immers niet mogelijk om in het heden schulden te betalen met bezittingen die men in het verleden heeft gehad, ook niet als men deze bezittingen heeft weggeschonken.

[E] B.V. heeft gesteld dat een winstuitdeling in strijd is met de liquiditeitstest van artikel 2:216 van het Burgerlijk Wetboek. Vervolgens verwijst het Hof in dit kader naar het arrest van uw Raad d.d. 1 november 1989 (BNB 1990/63). Deze verwijzing is volstrekt irrelevant met betrekking tot de stelling van [E] B.V. Ten eerste 1 kan dit arrest van uw Raad niet van toepassing zijn op de stelling van [E] B. V., omdat de liquiditeitstest pas sinds 1 oktober 2012 in het Burgerlijk Wetboek is opgenomen, derhalve bijna 23 jaar na het door het Hof genoemde arrest van uw Raad. Ten tweede wordt verwezen naar de winstreserves van [E] B.V., hetgeen uitsluitend van belang is voor de solvabiliteitstest van [E] B.V. Op basis van voornoemd arrest van uw Raad zou kunnen worden bepleit dat wel werd voldaan aan de solvabiliteitstest, hoewel dat eveneens ter discussie kan worden gesteld gezien de slechte financiële positie van belastingplichtige en er daardoor grote vraagtekens konden en kunnen worden gezet bij de I waarde van de vordering op belastingplichtige en daardoor de waarde van de winstreserves en de toekomstige winstcapaciteit van de vennootschap. Het is voor belastingplichtige onbegrijpelijk dat het Hof niet op een juiste wijze heeft beoordeeld of tevens kon worden voldaan aan de liquiditeitstest, een ander onderdeel van de uitkeringstest. [E] B.V. had per 1 januari 2014 een banksaldo van negatief € 84,19 had en per 31 december 2014 van € 103,78. Hierdoor kon [E] B.V. onmogelijk voldoen aan de financiële verplichting om de verschuldigde dividendbelasting in geval van een dividenduitkering, te betalen. Het was derhalve onmogelijk om de zogenoemde uitkeringstest die op grond van het Burgerlijk Wetboek is voorgeschreven, te doorstaan. De belastingdienst en het Hof hebben niet nader onderbouwd dat wel zou kunnen worden voldaan aan deze uitkeringstest zodat in 2014 geen sprake kan zijn I geweest van een dividenduitkering.

Uit het vorenstaande kan worden geconcludeerd dat het Hof op onjuiste gronden heeft geoordeeld ’ dat geen rekening behoefde te worden gehouden met de liquiditeitstest, c.q. dat per ultimo 2014 [E] B.V. de wettelijk voorgeschreven liquiditeitstest kon doorstaan, terwijl I daarentegen de Rechtbank in r.o. 9 van haar uitspraak als volgt heeft overwogen: De belastingdienst heeft met zijn enkele stellingen niet aannemelijk gemaakt dat artikel 2:226, tweede lid, van het BW niet aan een dividenduitkering in de weg staat en dat de schuld bij liquidatie van [[E] BV] verrekend kan worden. Naar de mening van belastingplichtige staat het oordeel van de Rechtbank haaks op het oordeel van het Hof, zonder dat het Hof daarvoor een afdoende onderbouwing heeft gegeven.

Belastingplichtige mag tevens verwijzen naar zijn zeer penibele financiële omstandigheden. Reeds in 2014 heeft de Rabobank belastingplichtige gedwongen om zijn woning te verkopen. Rechtbank 's‑Gravenhage heeft haar uitspraak gebaseerd op de zeer penibele financiële situatie : van belastingplichtige. Immers, de Rechtbank heeft in r.o. 9 geconcludeerd: Voor een als uitdeling te beschouwen kwijtschelding is onder meer van belang dat [[E] BV] een vordering heeft prijsgegeven die feitelijk nog voor verwezenlijking vatbaar was. Daarvan acht de rechtbank gelet op de penibele financiële omstandigheden waarin [belastingplichtige] verkeerde geen sprake. Het Hof is ten onrechte voorbijgegaan aan deze j penibele financiële situatie, terwijl de uitspraak van de Rechtbank geheel werd gedragen door die conclusie. Het is voor belastingplichtige onbegrijpelijk dat het Hof op geen enkele wijze rekening j heeft gehouden met zijn zeer penibele financiële situatie en omstandigheden.

Met betrekking tot de zeer penibele financiële omstandigheden van belastingplichtige verwijst belastingplichtige naar de procedure die belastingplichtige heeft gevoerd tegen zijn tweede ex-echtgenote, [N]. [N] eiste van belastingplichtige een maandelijkse alimentatie van € 5.000,00, maar uit het destijds ingediende verweerschrift (zie bijlage 15 bij het beroepschrift tegen de aanslag inkomstenbelasting 2014 ten name van belastingplichtige) blijkt dat reeds in 2012 belastingplichtige een negatief vermogen had en niet I over middelen beschikte om aan deze alimentatieverplichting te kunnen voldoen. Uiteindelijk heeft belastingplichtige deze alimentatieverplichting in 2014 afgekocht door aan haar de onroerende zaak aan [a-straat 1] te [Q] over te dragen.

Resumerend volgen de zeer penibele financiële omstandigheden van belastingplichtige onder I andere uit de processtukken met betrekking tot de gevorderde alimentatie door [N] in 2012, de overeengekomen finale kwijting met [M] in 2014 en de overeengekomen finale kwijting met de Rabobank begin 2016. Doordat ook onafhankelijke derden in de jaren 2012 en volgende jaren bereid zijn geweest om belastingplichtige aanzienlijke I bedragen, respectievelijk alimentatieverplichtingen kwijt te schelden, is in 2014 sprake geweest van een zakelijke afwaardering en kwijtschelding door [E] B.V.