Einde inhoudsopgave
De weg naar schadevergoeding in het internationale gemotoriseerde verkeer (Verzekeringsrecht) 2010/4.4.4.1
4.4.4.1 Algemeen
mr. F.J. Blees, datum 29-04-2010
- Datum
29-04-2010
- Auteur
mr. F.J. Blees
- JCDI
JCDI:ADS395983:1
- Vakgebied(en)
Verzekeringsrecht (V)
Voetnoten
Voetnoten
Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, PbEG 2001, L 12/1, in werking getreden op 1 maart 2002, behoudens ten aanzien van Denemarken. Denemarken heeft zich bij het Verdrag tot oprichting van de Europese Unie een opt out-recht voorbehouden (evenals het Verenigd Koninkrijk en Ierland; deze laatste lidstaten hebben daarvan in het kader van Brussel I echter geen gebruikgemaakt). De toepassing van de verordening ten aanzien van Denemarken is geregeld in een overeenkomst tussen de EG en Denemarken van 19 oktober 2005, Pb. 2005, L 299. Daarbij is de verordening met enige wijzigingen op de betrekkingen met Denemarken van toepassing verklaard; wijzigingen in de verordening zijn behoudens een kennisgeving van de kant van Denemarken dat het de wijzigingen ten uitvoer zal leggen - niet op Denemarken toepasselijk. Deze overeenkomst is in werking getreden op 1 juli 2007 (PbEG 2007, L 94/70).
Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, MEG 2007, L 339/3. Het verdrag staat ook bekend als het Verdrag van Lugano. Het verdrag is van kracht tussen de lidstaten enerzijds en Noorwegen anderzijds; IJsland en Zwitserland, ook partijen bij het Verdrag van Lugano, hebben het wijzigingsverdrag waarmee het aan Verordening Brussel I is aangepast, nog niet geratificeerd.
De Verordening Brussel I geeft uniforme jurisdictieregels voor geschillen waarbij de verweerder inwoner is van een lidstaat.1
Naast Verordening Brussel I bestaat - voor de relaties met de EER-staten die geen lid van de EU zijn - het Verdrag van Lugano. Dit zogenaamde parallelverdrag is (grotendeels) identiek aan de Verordening. Bij de inwerkingtreding van de Verordening Brussel I is ook het Verdrag van Lugano aangepast en in overeenstemming gebracht met Brussel I.2
Is de verweerder geen inwoner van een lidstaat dan wordt de jurisdictie geregeld door het nationale recht van de lidstaat waar het geschil aanhangig is. Zie art. 4 lid 1 Verordening Brussel I. Op de positie van de benadeelde die een verzekeraar, gevestigd in een niet-lidstaat, tegenover zich heeft wordt in paragraaf 4.4.4.4 ingegaan. Eerst dient de vordering van de benadeelde tegen de verzekeraar met vestiging in een lidstaat te worden besproken (par. 4.4.4.2) en daarna de regeling volgens de Benelux-Overeenkomst (par. 4.4.4.3).