8.6 Afsluiting

Aan dit hoofdstuk lag de volgende, tiende deelvraag ten grondslag:

De alternatieve waarderingsmethoden vormen elk een substituut om de economische waarde van het goed op het tijdstip van invoer te bepalen als de transactiewaarde van de ingevoerde goederen geen toepassing vindt. Zij worden in een strikt hiërarchische volgorde vastgesteld en zijn op ondergeschikte wijze met elkaar verbonden. Bijgevolg dienen zij opeenvolgend toegepast te worden. Hoe verder wordt afgedaald in de hiërarchie, hoe meer de vastgestelde douanewaarde kan afwijken van de werkelijke economische waarde van de ingevoerde goederen. Derhalve zal, zoals uit de hiervoor besproken onderdelen blijkt, zoveel als mogelijk moeten worden aangesloten bij de wijze waarop de transactiewaarde van de ingevoerde goederen wordt bepaald, omdat aan de hand van die preferente en primaire methode de werkelijke economische waarde zo goed mogelijk wordt benaderd en dit zorgt voor een neutraler systeem waarbij de vaststelling van arbitraire en fictieve waardes wordt voorkomen. In dat kader zouden naar mijn mening bijvoorbeeld de prijselementen zoals opgenomen in de artikelen 71 en 72 DWU in aanmerking moeten worden genomen bij de vaststelling van de douanewaarde overeenkomstig de transactiewaarde van identieke of soortgelijke goederen. Daarnaast zou bij het bepalen van de douanewaarde overeenkomstig de aftrekmethode moeten worden gewerkt met een bandbreedte aan verkopen, waarbij de in aanmerking te nemen prijseenheid gelijk is aan een gewogen gemiddelde of de mediaan. Dit is rechtvaardig en sluit beter aan bij de gebruiken uit de handelspraktijk, omdat daarmee ook de prijseenheden in aanmerking worden genomen waar de prijskortingen (zover zij betrekking hebben op de goederen) in zijn verwerkt.