4.3.3.2 Aanspraak op teruggaaf van input-BTW

Aan het EHRM is verschillende keren de vraag voorgelegd of een belastingplichtige op grond van de nationale wet mocht menen een vordering op de staat te hebben. Veel van deze zaken betroffen belastingplichtigen die meenden een recht op teruggaaf van BTW te hebben, welk recht hen door de nationale autoriteiten werd ontzegd.1 Een dergelijke zaak is Intersplav v. Ukraine.2 In deze zaak was niet in geschil dat de belanghebbende recht had op terugbetaling van BTW. In Oekraïne werd echter pas overgegaan tot terugbetaling als de verzoeker een certificaat kon overleggen waarin de Oekraïense belastingdienst dan wel de rechter het recht op teruggaaf van BTW bevestigde. Zowel de Oekraïense belastingdienst als de rechter weigerden stelselmatig en zonder motivering om een dergelijk certificaat af te geven, zodat de belanghebbende het geld waarop zij recht had nooit kreeg uitbetaald. Het EHRM oordeelde dat de belanghebbende voldeed aan de wettelijke voorwaarden voor teruggaaf van BTW, zodat zij redelijkerwijs mocht verwachten dat die zou worden terugbetaald.3 Volgens het EHRM had de belanghebbende in dit geval een door de Oekraïense wet erkend “proprietary interest”, dat wordt beschermd door artikel 1 Eerste Protocol. Of de belanghebbende een legitimate expectation had werd door het EHRM in het midden gelaten (“the Court does not find it necessary to determine the precise content and scope of the legal interest in question”).4 In Bulves v. Bulgaria5 kwam het EHRM eveneens tot het oordeel dat de belanghebbende op basis van de nationale wet recht had op teruggaaf van BTW. In dit geval stond vast dat de belanghebbende aan al haar eigen fiscale verplichtingen voldeed, maar werd haar de terugbetaling van BTW ontzegd omdat er onregelmatigheden waren aangetroffen in de administratie van een leverancier. Volgens het EHRM had de belanghebbende in dit geval op zijn minst de legitimate expectation van teruggaaf van BTW:6