6.4.1 Beperkingen onderzoeksmethode

De voornaamste beperking bij deze onderzoeksmethode is representativiteit. De respondenten zijn vrij geweest in het al dan niet invullen van de enquête; de groep respondenten is derhalve niet aselectief steekproefsgewijs aangewezen. Dit brengt met zich dat bijvoorbeeld kantoren waarbij dermate veel tijd en middelen aanwezig zijn dat het kantoor zich kan permitteren om een medewerker tijd te geven om de enquête in te vullen, of kantoren die op het gebied van de recherches te gelden hebben als ‘het braafste jongetje van de klas’, overmatig vertegenwoordigd zijn in de groep respondenten, waardoor de resultaten niet langer representatief zijn voor de gehele populatie.1 Een andere beperking is gelegen in het feit dat de vragen weliswaar nauwkeurig maar daardoor niet altijd even eenvoudig geformuleerd zijn en dat sommige respondenten niet dezelfde persoon zijn als degene die de recherches verricht, hetgeen beide kan resulteren in een mogelijke onnauwkeurigheid in de gegeven antwoorden. Ten slotte verdient het opmerking dat een ‘weging’ van de resultaten zou kunnen worden gemaakt, in die zin dat de resultaten van een kantoor dat jaarlijks tienduizend akten passeert tien keer zo zwaar wegen als de resultaten van een kantoor dat jaarlijks duizend akten passeert. Er is echter voor gekozen om dat niet te doen, omdat de partijen in de context van de gegeven voorbeeldtransactie (particulieren) zich doorgaans juist tot een klein of middelgroot kantoor zullen wenden, waardoor een weging waarbij grotere kantoren méér gewicht in de schaal leggen een vertekend beeld geeft.