4.3.1 Inleiding

Aangezien mededelingsplichten in het procesrecht begrensd zijn, is bij gelegenheid gezocht naar mogelijke argumenten te ontlenen aan het EVRM om een verder strekkende mededelingsplicht rechtens te onderbouwen. In het bijzonder in de personenschadepraktijk is zo'n pleidooi voor een verder strekkende mededelingplicht onderbouwd met een beroep op art. 6 EVRM. Dat gebeurde in een aantal uitspraken vanaf eind 2004, waarin allereerst de Rechtbank Amsterdam zich een aanhanger van deze benadering toonde en meende dat een benadeelde bij een voorlopig deskundigenbericht zijn medische gegevens ter beschikking moest stellen aan de medisch adviseur en/of advocaat van zijn wederpartij.1

Dat zo'n aanspraak op bescheiden aan het artikel valt te ontlenen, lijkt op het eerste gezicht niet logisch: de tekst is te algemeen om daar een aanknopingspunt voor te bevatten. Die tekst bepaalt immers slechts:

Die tekst maakt in elk geval niet aanstonds duidelijk, waarom in dit artikel zou zijn te lezen, wanneer wel en wanneer niet aanspraak op bescheiden zou bestaan. Het begrip "eerlijke" behandeling is op het eerste gezicht immers zodanig vaag, dat niet direct de verwachting is gerechtvaardigd, dat dit artikel aanspraak geeft op toegang tot onder een ander rustend bewijsmateriaal.

Bij de beoordeling, of art. 6 EVRM aanspraak geeft op bewijsmateriaal kan echter niet volstaan worden met kennisneming van de tekst van de verdragsbepaling. In de veelal casuïstische rechtspraak over art. 6 EVRM is immers op tal van terreinen een ruime invulling aan de verdragsbepaling gegeven. Als gevolg daarvan liggen de vage normen uit art. 6 EVRM ten grondslag aan een uitgebreide jurisprudentie op het gebied van het burgerlijk procesrecht.2

Het bewijsrecht behoort echter op het eerste gezicht niet tot de onderwerpen, waarvoor art. 6 EVRM betekenis heeft. Het EHRM heeft immers overwogen dat art. 6 EVRM op zichzelf geen regels behelst over bewijsrecht ("rules of evid-ence")3 en derhalve op zichzelf evenmin regels bevat over - bijvoorbeeld -bewijsvermoedens ("presumptions of fact"),4 toelaatbaarheid van bewijs ("ad-missibility of evidence")5 en bewijswaardering ("admissibility of evidence and the way it should be assessed").6 Die terughoudende opstelling is ook in overeenstemming met het standpunt van het EHRM dat art. 6 lid 1 EVRM bij het vaststellen van burgerrechtelijke aanspraken grotere vrijheid ("greater latitude") geeft dan bij de meer gedetailleerd uitgewerkte eisen aan een strafrechtelijke procedure.7 Aan deze rechtspraak valt geen steun te ontlenen voor aanspraken op kennisneming van onder een ander rustende bescheiden.