Hof 's-Hertogenbosch, 18-05-2022, nr. 20-000329-21

De feiten

Het hof stelt de navolgende feiten en omstandigheden vast.

Periode vanaf 3 augustus 2019 tot 17 augustus 2019

De relatie tussen [slachtoffer] en verdachte is op 3 augustus 2019 door [slachtoffer] verbroken. De dag daarop is [slachtoffer] met haar vader op vakantie gegaan naar New York.

Op 6 augustus 2019 heeft verdachte om 01:25 uur in de nacht een notitie op zijn telefoon gemaakt met als inhoud: IF I CANNOT HAVE YOU NO ONE CAN, YOU’RE MY DARLING”. In de middag van 6 augustus 2019 om 13:09 uur heeft verdachte op zijn telefoon een notitie getiteld “Death” gemaakt met, naar het hof begrijpt, verschillende manieren om zelfmoord te plegen: voor de trein springen, riem/touw/tie-rip om nek, overdosis cafeïne poeder, overdosis gif, mierengif, rattengif, ergens vanaf springen, (alcohol vergiftiging), (ophangen). Later die middag om 17:24 uur heeft verdachte op zijn telefoon voor zijn ouders en broer een brief gemaakt met als titel “zelfmoord brief”. In deze brief geeft verdachte aan: “Ik ben ondertussen grotendeels over [getuige 6 (ex-vriendin verdachte)] heen maar dat het uit ging tussen [slachtoffer] en mij was de druppel.” (…) “Mijn hart zou het niet aan kunnen om haar ooit met een ander te zien en om te weten dat hun doen wat wij ooit samen deden.”(…) “Ik zag geen andere uitweg, mijn hoofd vulden zich continu met vreselijke gedachten die ik me niet voor wilde stellen, ik ging kapot door die gedachtes.”(…) “Ik hoop dat ik nu ik dood ben eindelijk wel rust heb.”

Vervolgens heeft verdachte nog geen 20 minuten later om 17:41 uur een notitie zonder titel geschreven met als inhoud:

Rand van t bed zitten vragen of ik erbij mag

Geschoren

“Dr zit daar iets”!

Je loog

Murder

De volgende dag, 7 augustus 2019 om 21:33 uur, heeft verdachte in een notitie zonder titel op zijn telefoon geschreven: “Je liegt tegen me over jongens. Hebt me onverwachts fucking hard genaaid. (…) Of er is iets gebeurd in Renesse waarom je het uit hebt gemaakt. Maar hoe dan ook het maakt niet meer uit, zonder je wil ik niet meer. en ik kan jou niet met een ander zien en weten dat je met hem doet wat wij deden samen.

Ik weet dat ik egoïstisch ben maar ik zie geen andere manier. YOU BROKE ME NOW I’M GOING TO BRAKE YOU. YOU WERE SUPPOSED TO LOVE ME IF I CANNOT HAVE YOU NO ONE CAN

Je zegt nu dat je niet weet wie je leuker vind, hij of mij. Dat is het. Het spijt me, je moet dood voordat het te laat is.”

Op 9 augustus 2019 om 22:50 uur heeft verdachte de volgende notitie op zijn telefoon gemaakt: “I know what i’m going to do. It’s the only way i will find my peace.”.

Periode kort voor 19 augustus 2019

Op zaterdag 17 augustus 2019 hebben verdachte en [slachtoffer] voor het eerst sinds het verbreken van de relatie samen afgesproken bij [slachtoffer] thuis. Voorafgaand aan deze afspraak hebben verdachte en [slachtoffer] elkaar nog berichten gestuurd. Op 16 augustus 2019 om 20:07 stuurde verdachte het navolgende bericht naar [slachtoffer] : “[getuige 3 (vriend verdachte)] zegt dat normaal als je iemand dumpt dat je dan ben opgelucht en dat dan niet zo moeilijk is en dat je dan niet zo erg moet huilen of verdrietig bent. En dat elke relatie zoon moment heeft van hele erge twijfel en dat t minder gaat maar dat dat de relatie uiteindelijk alleenmaar sterker maakt

Dus hij denkt dat het eigenlijk niet slim was om het al zo snel uit te maken omdat we nog wel om elkaar geven. And for once i agree with him.”

Even later stuurt verdachte een bericht waarin hij vraagt of hij gewoon bij haar mag komen liggen en in een volgend bericht stuurt hij dat dat toch niets boeit als die jongen toch niks is. Een paar uur later stuurt verdachte dat hij niet kan wachten op het moment dat [slachtoffer] morgenochtend de deur opendoet en “daarna hopelijk lekker verder slapen x”. [slachtoffer] reageert met de vraag waarom hij dat denkt en wat hij dan denkt in zijn hoofd, waarop verdachte aangeeft dat hij dat morgen wel duidelijk zal maken.

Voorafgaand aan het bezoek aan [slachtoffer] op 17 augustus 2019 heeft verdachte die dag om 00:01:32 een (later verwijderde) notitie getiteld “Niet vergeten!” geschreven op zijn telefoon met als inhoud:De riem

Het mes

(Condooms?)

Tevens heeft verdachte rond dat tijdstip (17/08/2019 00:01:22) de (later verwijderde) notitie bewerkt met de inhoud:

Rand van t bed zitten vragen of ik erbij mag

Geschoren

“Dr zit daar iets” !

Je loog

Murder

De vrijdag voorafgaand aan het bezoek van verdachte aan [slachtoffer] op zaterdag 17 augustus 2019 is [getuige 3 (vriend verdachte)] (vriend van verdachte) naar verdachte toegegaan en is bij hem blijven slapen. Ze hebben gepraat over de relatie van verdachte met [slachtoffer] . Verdachte zei toen dat [slachtoffer] de relatie niet meer zag zitten en dat zij niet meer verder wilde, maar dat hij niet wist in hoeverre ze dat echt meende. Daarom ging verdachte die zaterdag naar [slachtoffer] toe om daarover te praten. Verder heeft verdachte verteld dat [slachtoffer] opeens met een andere jongen contact had.

Na afloop van het bezoek van verdachte aan [slachtoffer] op 17 augustus 2019 appte zij haar moeder: “Ik was vergeten te bellen want het is allemaal stom gelopen.” Haar moeder merkte dat [slachtoffer] wat moe was geworden van verdachte en dat [slachtoffer] hem beu was. Op 18 augustus 2019 heeft [slachtoffer] tot 22.30 à 23.00 uur nog zitten appen. Toen haar moeder vroeg met wie ze appte zei [slachtoffer] : “ja… [verdachte] ”. Het klonk geïrriteerd vanuit [slachtoffer] , zo van alweer…

Uit het dossier blijkt voorts dat op 18 augustus 2019 de volgende berichten zijn verstuurd tussen de verdachte en [slachtoffer] .

Verdachte stuurt om 00.21 uur:

I know ur mad

Maar als je maar weet ik zoveel spijt heb en mezelf nu zo erg haat daardoor

Ik wil niet eens dat me meer leuk vind dat heb ik helemaal verkloot, maar wil gwn dat t wel goed is tussen ons

Om 12:16 uur stuurt [slachtoffer] : “Liever niet sorry” en “Nee maar ik wil t gwn ff niet. Ik wil gwn ff een dagje alleen zijn.” Hierop stuurt verdachte meerdere keren dat hij gewoon nog even wat wil zeggen. Binnen 20 seconden zou hij weer weg zijn en “dan heb je geen last meer van me”. [slachtoffer] reageert hierop meermalen dat ze het er maandag wel over zouden hebben. Verdachte stuurt vervolgens dat het best wel serieus is en dat op school niet handig is en dat ze het wel zou snappen als hij het liet zien. [slachtoffer] geeft verscheidene keren aan dat zij op school wil afspreken, dan zouden ze op school wel even apart kunnen staan of net buiten school elkaar kunnen treffen, maar niet bij haar thuis. Verder stuurt [slachtoffer] dat als zij bij [getuige 7 (vriendin slachtoffer)] (het hof begrijpt: een vriendin van [slachtoffer] ) in de klas komt, dat zij dan toch naast [getuige 7 (vriendin slachtoffer)] gaat zitten en dat zij ook gewoon nog aardig tegen verdachte wil doen.

De dag van 19 augustus 2019

Op 19 augustus 2019 om 10:00 uur ontvangt verdachte van [slachtoffer] een bericht “nee die is werken”. Die dag was de moeder van [slachtoffer] om 8:00 uur van huis weggegaan om te gaan werken. Voordat verdachte de bus naar Breda neemt, heeft hij op instagram foto’s bekeken en in zijn telefoon opgeslagen van [getuige 4] , de jongen waarvan hij het vermoeden had dat [slachtoffer] misschien met hem vreemdgegaan was en welk mogelijk vreemdgaan hij ook in de avond daarvoor met zijn vriend [getuige 3 (vriend verdachte)] had besproken. Enkele minuten voordat verdachte de bus naar Breda neemt luistert verdachte naar een muzieknummer wat gaat over een relatiebreuk en waarin de zanger zegt/zingt dat niet zomaar een ander zijn plaats kan innemen, dat hij niet wil leven in een wereld zonder haar en dat degene die de relatie heeft uitgemaakt haar mond moet houden en moet ontvangen wat ze verdient en zal moeten bloeden. Vervolgens pakt verdachte omstreeks 12:00 uur de bus en is omstreeks 12:27 uitgestapt bij de bushalte Wilhelminapark in Breda. Bij deze bushalte stapte tevens een bekende van verdachte, [getuige 8] , uit. [getuige 8] wachtte op verdachte om samen naar school te lopen. Toen [getuige 8] aan verdachte vroeg of hij samen naar school wilde lopen, hoorde hij verdachte zeggen dat hij nog ergens anders naartoe moest. Verdachte kwam op [getuige 8] anders over dan normaal, een beetje afwezig. Meestal als [getuige 8] verdachte tegenkwam kreeg hij bijvoorbeeld even een klop op de schouder en dan spraken ze even, maar dit keer was het contact heel kort en minimaal. Verdachte heeft niet gezegd waar hij naartoe moest.

Vanuit de halte Wilhelminapark was het ongeveer 15 minuten lopen naar het huis van [slachtoffer] . Omstreeks 12:45 uur zag een buurtbewoner, [getuige 1] , dat er op [adres slachtoffer] een jongeman aan de deur stond, ze vermoedde aan [adres slachtoffer] . Het viel haar op dat de jongen heel dicht tegen de deur aan stond. De deur ging heel snel open en dicht. Omstreeks 13:35 uur zag [getuige 2] op de [straat 2] te Breda een jongen aan komen lopen met veel bloed op zijn broek. Hij liep in de richting van de [straat 3] . Om 14:11 uur kwam er een melding binnen bij de centrale meldkamer te Tilburg. Een man vertelde dat hij bij zijn ex-vriendin langs is geweest aan [adres slachtoffer] . Zij zou hem vervolgens hebben proberen te steken met een mes

en de man heeft haar vervolgens een paar keer gestoken, omdat ze op hem af bleef komen.

Verbalisanten [verbalisant 1] en [verbalisant 2] zijn naar aanleiding van voornoemde melding ter plaatse gegaan en zagen in de keuken een persoon op de grond liggen met een jas over het bovenlichaam en hoofd. Na het verwijderen van de jas bleek het om een jonge vrouw te gaan. Zij had meerdere steekwonden en reanimatie mocht niet meer baten. Om 15.02 uur werd door medewerkers van de ambulancedienst het overlijden vastgesteld.

Naast het onderzoek dat op [adres slachtoffer] werd uitgevoerd, werd door verbalisanten

gezocht naar degene die de 112-melding heeft gedaan. Op de Slingerweg, nabij het spoor te Breda, werd een jongeman aangetroffen met een telefoon aan zijn oor en met een spijkerbroek aan die onder de grote rode vlekken zat. Vastgesteld werd dat deze jongeman [verdachte] is en hij werd direct aangehouden. Nadat verdachte werd geconfronteerd met het bloed op zijn broek, verklaarde hij dat dit komt doordat hij zijn vriendin had gestoken.

Op het lichaam van [slachtoffer] is sectie verricht en er is daarnaast radiologisch onderzoek

gedaan in het UMC te Maastricht. Aan haar hals, haar nek, haar romp en de linkerarm

werden in totaal 35 steekletsels geconstateerd. Het overlijden van [slachtoffer] werd verklaard door de verwikkelingen van circa 12 steekletsels aan de hals en de romp. Het gaat daarbij

om algehele weefselschade als gevolg van ademhalings- en longfunctioneringsstoornissen

en substantieel bloedverlies.

Verdachte heeft ten tijde van zijn aanhouding en bij de politie verklaard dat hij [slachtoffer]

meermalen en met verscheidene messen heeft gestoken. Eén van de messen waarmee hij heeft gestoken betrof een mes dat hij zelf had meegenomen. Het lemmet van dit mes heeft een lengte van circa 11 centimeter en een maximale breedte van circa 16 millimeter. Het mes is niet inklapbaar. Het heft is omwikkeld met schilderstape. Verdachte heeft op 20 augustus 2019 bij de politie verklaard dat het door hem meegenomen mes een keukenmes was, waar je ook mee eet. Het mes zat in zijn rechter jaszak en zat nergens in. Vrienden van de verdachte, [getuige 3 (vriend verdachte)] en [getuige 5 (vriend verdachte)] , hebben verklaard dat de verdachte nooit een mes bij zich had.

Moord of doodslag?

Voorbedachte raad – juridisch kader

Voor een bewezenverklaring van het bestanddeel ‘voorbedachten rade’ moet komen vast te staan dat verdachte zich gedurende enige tijd heeft kunnen beraden op het te nemen of het genomen besluit en hij niet heeft gehandeld in een ogenblikkelijke gemoedsopwelling, zodat hij de gelegenheid heeft gehad na te denken over de betekenis en de gevolgen van zijn voorgenomen daad en zich daarvan rekenschap te geven.

Bij de vraag of sprake is van voorbedachte raad gaat het bij uitstek om een weging en waardering van de omstandigheden van het concrete geval door de rechter, waarbij deze het gewicht moet bepalen van de aanwijzingen die voor of tegen het bewezen verklaren van voorbedachte raad pleiten. De vaststelling dat verdachte voldoende tijd had om zich te beraden op het te nemen of het genomen besluit vormt weliswaar een belangrijke objectieve aanwijzing dat met voorbedachte raad is gehandeld, maar behoeft de rechter niet ervan te weerhouden aan contra-indicaties een zwaarder gewicht toe te kennen. Daarbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan de omstandigheid dat de besluitvorming en uitvoering in plotselinge hevige drift plaatsvinden, dat slechts sprake is van een korte tijdspanne tussen besluit en uitvoering of dat de gelegenheid tot beraad eerst tijdens de uitvoering van het besluit ontstaat. Mede met het oog op het strafverzwarende gevolg dat het bestanddeel ‘voorbedachten rade’ heeft, moeten aan de vaststelling dat de voor voorbedachten raad vereiste gelegenheid heeft bestaan, bepaaldelijk eisen worden gesteld en dient de rechter, in het bijzonder indien de voorbedachte raad niet rechtstreeks uit de bewijsmiddelen volgt, daaraan in zijn motivering van de bewezenverklaring nadere aandacht te geven.

De achtergrond van het vereiste dat verdachte de gelegenheid heeft gehad na te denken over de betekenis en de gevolgen van zijn voorgenomen daad en zich daarvan rekenschap te geven, is dat ingeval vaststaat dat verdachte die gelegenheid heeft gehad, het redelijk is aan te nemen dat verdachte gebruik heeft gemaakt van die gelegenheid en dus daadwerkelijk heeft nagedacht over de betekenis en de gevolgen van zijn voorgenomen daad en zich daarvan rekenschap heeft gegeven. Dat verdachte daadwerkelijk heeft nagedacht en zich rekenschap heeft gegeven leent zich immers moeilijk voor strafrechtelijk bewijs, zeker in het geval dat de verklaringen van verdachte en/of eventuele getuigen geen inzicht geven in hetgeen voor en ten tijde van het begaan van het feit in verdachte is omgegaan. Of in een dergelijk geval voorbedachte raad bewezen kan worden, hangt dan sterk af van de hierboven bedoelde gelegenheid en van de overige feitelijke omstandigheden van het geval zoals de aard van het feit, de omstandigheden waaronder het is begaan alsmede de gedragingen van verdachte voor en tijdens het begaan van het feit. Daarbij verdient opmerking dat de enkele omstandigheid dat niet is komen vast te staan dat is gehandeld in een ogenblikkelijke gemoedsopwelling, niet toereikend is om daaraan de gevolgtrekking te verbinden dat sprake is van voorbedachte raad.

Voorbedachte raad – standpunt van de verdediging

De raadsman heeft in hoger beroep bepleit dat er van voorbedachte rade, en dus moord, geen sprake is. Daartoe heeft hij aangevoerd dat verdachte zelf naar 112 heeft gebeld en van meet af aan een consistente en gedetailleerde verklaring heeft afgelegd over hetgeen is gebeurd, namelijk dat hij door [slachtoffer] is aangevallen met een mes en dat hij zich heeft moeten verdedigen. De verklaring van verdachte kan op basis van de forensische onderzoeksbevindingen niet worden uitgesloten. Tevens heeft de verdediging mevrouw [deskundige] van INSA ingeschakeld om haar deskundige visie te krijgen over de non-verbale communicatie en mimiek van verdachte. Zij concludeert op basis van de 112-opname en de door haar bekeken audiovisuele opnames van enkele verhoren, dat wanneer verdachte over het tenlastegelegde moet spreken hij dat doet met een houding die congruent is met wat men kan verwachten van iemand die een traumatische gebeurtenis heeft meegemaakt. Dit ondersteunt de geloofwaardigheid van de verklaring van verdachte. De verdediging stelt zich dan ook op het standpunt dat de verklaring van verdachte niet als ongeloofwaardig ter zijde kan worden geschoven.

Voorts stelt de verdediging dat de notities in de telefoon van verdachte en de rapteksten en appberichten zowel afzonderlijk, als in samenhang bezien, van onvoldoende gewicht zijn voor een bewezenverklaring van voorbedachte raad.

Tot slot heeft de verdediging vier contra-indicaties aangevoerd voor de aanwezigheid van voorbedachte raad. Ten eerste heeft de raadsman aangevoerd dat de door de deskundigen getrokken conclusies en de beschreven psychopathie duiden op een situatie van een plotselinge gemoedsopwelling en een toestand van gehele paniek. Wanneer is gehandeld in een onmiddellijke opwelling ten gevolge van een hevige gemoedstoestand, dan moet vastgesteld worden dat van kalm beraad en rustig overleg geen sprake kan zijn geweest. Daarnaast ziet de verdediging ook een contra-indicatie in het sporenbeeld. Op basis van het aangetroffen sporenbeeld wordt namelijk geconcludeerd dat er uitsluitend in de keuken (en dus niet in de hal en de woonkamer) een worsteling heeft plaatsgevonden. Dit sluit een scenario uit waarbij verdachte het slachtoffer al direct bij het binnentreden van de woning zou hebben overmeesterd en aangevallen. Voorts heeft de raadsman als contra-indicatie gewezen op het meenemen van een condoom op 19 augustus 2019 en het zoeken naar een bloemist. Ook de verklaring van verdachte is volgens de verdediging een contra-indicatie. Verdachte had op het moment dat hij 112 belde en een verklaring aflegde dat hij werd aangevallen en dat hij in paniek was geraakt en zich had verdedigd, geen enkele reden om niet de waarheid te vertellen. Op dat moment was hij namelijk over het hek gesprongen en liep hij langs het spoor, omdat hij zelfmoord wilde plegen. Ook later in zijn verklaring bij de politie heeft verdachte verklaard dat hij voor de trein wilde springen.

Voorbedachte raad – oordeel van het hof

Het hof komt op grond van de hiervoor vastgestelde feiten en omstandigheden tot het oordeel dat verdachte [slachtoffer] met voorbedachte raad van het leven heeft beroofd.

Het hof overweegt als volgt.

Zoals hierboven uiteengezet, heeft het gebeuren op 19 augustus 2019 een lange aanloop gehad. Uit het dossier blijkt dat verdachte grote moeite had met de relatiebreuk en het gegeven dat [slachtoffer] mogelijk contact had met een andere jongen. Dit volgt bijvoorbeeld uit de teksten die op de telefoon van verdachte zijn aangetroffen en de zelfmoordbrief die verdachte op zijn telefoon had geschreven op 6 augustus 2019 . Vlak voor het schrijven van de zelfmoordbrief heeft verdachte een notitie “if i cannot have you no one can, you’re my darling” gemaakt en ongeveer 20 minuten na het schrijven van de brief een notitie: Rand van t bed zitten vragen of ik erbij mag, Geschoren, “Dr zit daar iets”!, Je loog, Murder. Deze notities zijn later verwijderd.

De jaloezie van verdachte blijkt daarnaast uit een verwijderde notitie van 7 augustus 2019. Hierin staat onder meer: “je liegt tegen me over jongens”. “Er is iets gebeurd in Renesse waarom je het hebt uitgemaakt”. “IF I CANNOT HAVE YOU NO ONE CAN. Je zegt nu dat je het niet weet wie je leuker vind, hij of mij. Dit is het. Het spijt me, je moet dood voordat het te laat is.”

Uit vorenstaande leidt het hof af dat verdachte ernstig gekrenkt was door het verbreken van de relatie door [slachtoffer] . Verdachte was er echter niet (geheel) zeker van dat [slachtoffer] de relatie definitief wilde verbreken. Tegen zijn vriend [getuige 3 (vriend verdachte)] heeft hij verteld dat hij niet wist in hoeverre [slachtoffer] het verbreken van de relatie echt meende en dat hij 17 augustus 2019 naar [slachtoffer] toe zou gaan om hierover te praten. Daarnaast heeft verdachte op 16 augustus 2019 naar [slachtoffer] geschreven dat het niet slim was om de relatie al zo snel uit te maken, dat elke relatie een moment heeft van erge twijfel, maar dat dat de relatie uiteindelijk alleen maar sterker maakt.

Voorafgaand aan het bezoek aan [slachtoffer] heeft verdachte op 17 augustus 2019 om 00:01 uur een notitie gemaakt met dingen die hij niet moest vergeten: de riem, het mes en (condooms?). Over de riem heeft verdachte verklaard dat hij die mee wilde nemen, omdat [slachtoffer] dat mooi vond. Volgens de vriendin van [slachtoffer] vertelde [slachtoffer] haar dat verdachte die avond die riem om zijn nek had gedaan met de dreiging zich van het leven te beroven. Verdachte zelf heeft in zijn telefoon verschillende zelfdodingsmethoden genoteerd waaronder een riem om de nek. Het mes was voor verdachte een reminder, omdat hij na de afspraak ’s avonds laat alleen over straat moest lopen. De condooms heeft hij tussen haakjes en met vraagteken genoteerd, omdat het voor hem onduidelijk was of hij en [slachtoffer] nog een relatie hadden. Verdachte heeft tevens verklaard dat hij het mes, waarmee hij [slachtoffer] meermalen heeft gestoken, al langere tijd in zijn bezit had en altijd in zijn jas bij zich droeg.

Uit de verklaring van verdachte ter terechtzitting in hoger beroep leidt het hof af dat de notitie “Niet vergeten!” en de daarin genoemde voorwerpen, de riem, het mes en (condooms?), betrekking heeft op [slachtoffer] . Het hof acht de verklaring van verdachte dat hij het mes al langere tijd in zijn bezit had en altijd in zijn jas bij zich droeg ongeloofwaardig. Het hof overweegt dat het desbetreffende mes een lemmet van circa 11 centimeter en een maximale breedte van 16 millimeter heeft en niet inklapbaar is. Dat is een heel onhandig formaat en een gevaarlijk type mes om altijd in je jaszak te hebben zitten. Je kunt je immers makkelijk verwonden aan de punt of het snijvlak van een dergelijk mes. Bovendien had verdachte een notitie in zijn telefoon gemaakt om het mes niet te vergeten, hetgeen onnodig is wanneer hij dit mes inderdaad altijd bij zich droeg. Tot slot hebben vrienden van verdachte verklaard dat zij nooit hebben gezien of gemerkt dat verdachte een mes bij zich droeg en dat hij hen daar nooit over heeft verteld. Voor zover – zoals door de verdediging gesteld – verdachte dat mes mee moest nemen, omdat hij in de avond van 17 augustus 2019 in het donker alleen over straat moest, merkt het hof op dat zulks niet verklaart dat verdachte het mes voor de ontmoeting rond het middaguur op 19 augustus 2019 ook bij zich had. Het hof is dan ook van oordeel dat verdachte het mes in de notitie “Niet vergeten!” heeft opgenomen ter voorbereiding van het plan om [slachtoffer] – op enig moment – van het leven te beroven.

Het bezoek van verdachte aan [slachtoffer] op zaterdag 17 augustus 2019 is voor beiden niet goed verlopen. [slachtoffer] meldt haar moeder dat het “allemaal stom is verlopen” en verdachte bericht na afloop aan [slachtoffer] dat hij weet dat ze kwaad is en dat hij veel spijt heeft en dat hij het helemaal verkloot heeft ,maar toch wil dat het gewoon goed is tussen hen beiden. De vriendin van [slachtoffer] hoorde van [slachtoffer] zelf dat de avond vervelend was gelopen. [slachtoffer] moest huilen en was boos.

Ten aanzien van de door de verdediging opgeworpen vraag waarom verdachte [slachtoffer] dan niet op 17 augustus 2019 heeft vermoord, gezien het tijdstip van de notities waaronder de notitie “Niet vergeten!”, overweegt het hof dat het feit dat verdachte [slachtoffer] niet heeft gedood toen hij in de avond van zaterdag 17 augustus 2019 met haar alleen was, niet maakt dat hij op dat moment niet de intentie kan hebben gehad om haar later op enig moment te doden als de relatie niet voortgezet zou worden, zoals beschreven in de telefoonnotities.

Bij zijn oordeel dat verdachte [slachtoffer] met voorbedachte raad en niet in een hevige gemoedsopwelling heeft gedood, weegt het hof, naast voornoemde telefoonnoties (waaronder de notitie “Niet vergeten!”) en de medebrenging van het mes, voorts mee dat verdachte zich er kennelijk van wilde verzekeren dat hij [slachtoffer] bij haar thuis – ondanks dat [slachtoffer] dat niet wilde – alleen zou treffen die maandag 19 augustus 2019.

In dat verband wijst het hof op de snapchatconversatie tussen verdachte en [slachtoffer] op 18 augustus 2019, waarin [slachtoffer] duidelijk te kennen geeft verdachte op school en niet bij haar thuis te willen treffen. Verder lijkt de reactie “nee die is werken” die [slachtoffer] 19 augustus 2019 om 10:00 uur naar verdachte heeft verstuurd, te zien op haar moeder die die dag om 8:00 uur van huis was vertrokken om te gaan werken. Voor zover de verdediging heeft betoogd dat niet met zekerheid kan worden vastgesteld dat de snapchatconservatie zoals opgenomen in het dossier volledig is en dat er dus een kans bestaat dat [slachtoffer] (uiteindelijk) wel heeft ingestemd met een afspraak op 19 augustus 2019 bij haar thuis, overweegt het hof dat uit de reacties van [slachtoffer] , zoals opgenomen in de bewijsmiddelen, voldoende duidelijk naar voren komt dat een afspraak bij haar thuis niet gewenst was. Daarnaast heeft de vriendin van [slachtoffer] , [getuige 7 (vriendin slachtoffer)] , verklaard dat [slachtoffer] het er niet over heeft gehad dat verdachte voor school bij haar langs zou komen en dat als dit wel zo was, [slachtoffer] haar dit verteld zou hebben, een en ander mede in het licht bezien van het vervelende verloop van de eerste ontmoeting na de relatiebreuk bij [slachtoffer] thuis de vorige dag: zaterdag 17 augustus 2019.

Uit voorgaande blijkt naar het oordeel van het hof het volgende. Verdachte kon niet verder leven zonder [slachtoffer] en zij zou met niemand anders dan hem ooit een relatie mogen hebben; zij moest dood voordat zij ooit een relatie met iemands anders zou krijgen. Verdachte probeerde meermalen [slachtoffer] ervan te overtuigen dat zij hun relatie nog een kans moest geven. Daarom noteerde hij in de verwijderde notitie “Niet vergeten!” in zijn telefoon onder anderen: ‘(Condooms?)’ . Op 19 augustus 2019 wilde verdachte – voor diezelfde namiddag het nieuwe schooljaar zou aanvangen – een laatste ultieme poging ondernemen om de relatie te herstellen. Daarom heeft hij die dag op internet gezocht naar een bloemist, wellicht om met bloemen het goed te maken of om het gehoopte herstel van de relatie luister bij te zetten. Het hof oordeelt evenwel dat de notitie ‘(condooms?)’ en het zoeken naar een bloemist in de buurt van de woning van [slachtoffer] , niet als contra-indicaties voor voorbedachte raad kunnen worden aangemerkt. De betekenis van die twee feiten plaatst het hof in de pogingen van verdachte om de relatie te herstellen, maar die betekenis belet niet dat nog steeds sprake is van voorbedachte raad om [slachtoffer] opzettelijk van het leven te beroven mochten die pogingen op niets uitlopen. Verdachte had eerder al besloten en was er ook al op voorbereid dat, als [slachtoffer] hem (weer) zou afwijzen, hij haar en zichzelf om het leven zou brengen. Om die reden heeft hij het mes meegenomen. Hij kon het immers niet aan zonder [slachtoffer] te leven en hij kon de gedachte niet verkroppen dat zij misschien op enig moment een ander zou hebben. Dat beeld was voor verdachte ondraaglijk. Daarom moest ze dood, zo schreef hij al in de verwijderde notitie. Daarom liep hij ook na het doden van [slachtoffer] direct naar het spoor met de bedoeling zichzelf voor de trein te gooien. Het besluit en de uitvoering van verdachte is ook precies datgene wat hij eerder in zijn telefoon noteerde: zijn zelfmoordbrief waarin hij zijn zelfmoord verklaart vanwege zijn gebroken hart en zijn notitie waarin hij stelt dat als hij [slachtoffer] niet kan krijgen, niemand haar mag krijgen.

De inhoud van de hierboven weergegeven (verwijderde) notities op de telefoon van de verdachte in combinatie met:

- het op 19 augustus 2019 naar de woning van [slachtoffer] gaan, terwijl haar moeder niet thuis was en [slachtoffer] te kennen had gegeven op school te willen afspreken en niet bij haar thuis;

- het meebrengen van een mes die 19 augustus 2019;

kan het hof niet anders duiden dan dat verdachte zich ervan heeft verzekerd dat hij 19 augustus 2019 alleen met [slachtoffer] bij haar thuis zou zijn met de bedoeling haar te doden, indien zij niet de relatie nog een kans wilde geven.

De verdachte heeft aldus uitvoering gegeven aan een eerder door hem genomen besluit om [slachtoffer] van het leven te beroven.

Bespreking opgeworpen contra-indicaties

Ad a) De verklaring van de verdachte.

De verklaring van verdachte komt – in samengevatte vorm – op het volgende neer:

Verdachte had met het slachtoffer afgesproken om elkaar voorafgaande aan school nog te zien en dan samen naar school te gaan. Na binnenkomst in de woning hebben ze eerst op de bank gezeten, het slachtoffer heeft nog wat gegeten, waarna het slachtoffer haar tanden is gaan poetsen. Toen zij terug naar beneden kwam, hebben ze gekletst. Tijdens dit gesprek werd via snapchat een screenshot van de klassenlijst ontvangen. Op deze klassenlijst stonden veel meer meisjes dan jongens (21 meisjes t.o.v. 3 jongens) en dat vond het slachtoffer moeilijk. De sfeer veranderde hierdoor. Ze liepen naar de keuken om via de achterdeur weg te gaan. Het slachtoffer liep hierbij voorop. Bij het betreden van de keuken heeft verdachte de keukendeur achter zich dichtgedaan. In de keuken pakte het slachtoffer plotseling uit een openstaande keukenla een mes. Zij draaide zich om. Verdachte heeft verklaard dat het slachtoffer op dat moment een andere blik in haar ogen had. Uit het niets maakte het slachtoffer een zwaaiende beweging met dit mes in de richting van verdachte. Verdachte heeft in reactie afgeweerd met zijn hand, waarbij hij in zijn hand is geraakt. Vervolgens heeft het slachtoffer nog een zwaaiende, stekende beweging ingezet, op welk moment verdachte op het slachtoffer afstapt en haar hand/pols, waarin zij het mes vasthad, heeft vastgepakt. Allebei zouden ze toen kracht hebben gezet en in dat krachtenveld is het mes bij het slachtoffer in haar nek gekomen. Ze schrokken hier beiden van en het slachtoffer liet het mes vallen. Het slachtoffer greep vervolgens direct een ander mes uit de keukenla en probeerde verdachte opnieuw te steken. Het mes raakte hierbij zijn borst, maar boog af. Het slachtoffer zette toen opnieuw een steekbeweging in. Verdachte heeft toen opnieuw haar hand/pols vastgepakt waarbij door beiden opnieuw kracht werd gezet. Het mes raakte het slachtoffer toen opnieuw in haar nek. Het slachtoffer is hierbij verschillende malen geraakt. Er ontstond een worsteling waarbij beiden op de grond vielen. Als gevolg van deze val vielen veel dingen om en het slachtoffer liet het mes uit haar handen vallen. Het slachtoffer lag op haar rug en verdachte lag bovenop haar. Het slachtoffer heeft toen het mes dat op de grond lag gepakt en heeft opnieuw richting verdachte stekende bewegingen gemaakt. Ook nu heeft verdachte haar pols gepakt en haar geprobeerd tegen te houden. Dit leverde opnieuw een krachtenveld op, waarbij het slachtoffer meerdere keren geraakt is. Verdachte heeft herhaaldelijk geprobeerd om het slachtoffer tot stoppen te krijgen, dit door zijn eigen kracht te verminderen in de hoop dat zij ook zou de-escaleren. Echter het slachtoffer bleef doorgaan en probeerde verdachte te raken met het mes. Pas op het laatste moment, toen hij geen andere uitweg meer zag, heeft verdachte zijn eigen mes uit zijn jaszak gehaald en heeft hij haar, omdat zij bleef steken, daarmee meerdere keren gestoken.

De raadsman heeft aangevoerd dat het forensische sporenonderzoek de verklaring van verdachte niet uitsluit en dit onderzoek zijn verklaring op een aantal onderdelen bevestigt. De verklaring van verdachte is vanaf het allereerste moment tijdens de 112-melding consistent en congruent. Tevens heeft de raadsman aangevoerd dat verdachte op het moment dat hij 112 belde geen enkele reden had om niet de waarheid te vertellen, omdat hij toen van plan was om zelfmoord te plegen.

Het hof overweegt als volgt.

Anders dan de raadsman is het hof van oordeel dat de verklaring van verdachte geen steun vindt in het forensisch onderzoek.

Gehanteerde messen en forensische bevindingen

Blijkens het dossier zijn er vier messen die in de keuken zijn aangetroffen onderzocht op

DNA, bloed en vezels. Ook is ten aanzien van deze vier messen een zogenaamd

microanalyse invasief trauma onderzoek gedaan. Daarbij zijn de messen vergeleken met

beschadigingen in het lichaam van [slachtoffer] . Eén mes is aangetroffen in de gootsteen in de

keuken (AAMJ3770NL, hierna: mes 1). Het handvat van dit mes was omwikkeld met tape.

Vast staat dat dit het mes was dat verdachte in zijn jaszak had zitten. Eén mes is

aangetroffen op het aanrecht (AAMJ3776NL, hierna: mes 2). Eén mes is aangetroffen op de

grond, naast het been van [slachtoffer] (AALF5158NL, hierna: mes 3) en één mes is aangetroffen

in de besteklade (AALJ2444NL, hierna: mes 4). Mes 2, 3 en/of 4 zouden in de verklaring

van verdachte de messen zijn die door [slachtoffer] gehanteerd zijn en waar door verdachte en

[slachtoffer] vervolgens om is geworsteld. Ook zouden dit dan de messen zijn waardoor

verdachte in zijn hand is geraakt, of waarmee [slachtoffer] verdachte in zijn borst heeft proberen

te steken. Dit wordt echter niet bevestigd door de bevindingen van het forensische onderzoek.

Op mes 2 is namelijk wel DNA aangetroffen van [slachtoffer] , op de acht bemonsterde plaatsen

in de vorm van bloed of mogelijk weefsel. Op één plaats op het heft zijn ook DNA

nevenkenmerken aangetroffen van minimaal één man. Er kon niet beoordeeld worden of

verdachte de donor kon zijn van dit DNA materiaal; het aangetroffen DNA profiel was

onvoldoende informatief. Er is geen DNA op het lemmet van het mes aangetroffen van

verdachte. Dit lijkt niet te wijzen op een worsteling tussen verdachte en [slachtoffer] om dit mes,

waarbij verdachte met dit mes geraakt is.

Op mes 3 is geen bloed of mogelijk weefsel aangetroffen. De punt en de snijrand zijn

bemonsterd en het heft. Op het heft is DNA aangetroffen van [slachtoffer] . Op de punt en de

snijrand was de concentratie van DNA in de bemonstering dusdanig laag, dat dit geen

geschikt DNA profiel opleverde. Er is op dit mes geen DNA van verdachte aangetroffen.

Ook dit lijkt niet te wijzen op een worsteling tussen verdachte en [slachtoffer] om dit mes,

waarbij verdachte en [slachtoffer] met dit mes geraakt zijn.

Op mes 4 is op de zes bemonsterde plaatsen DNA van [slachtoffer] aangetroffen. Alle

bemonsterde plaatsen betroffen bloed of mogelijk weefsel. Alleen op het heft is een

mengprofiel aangetroffen, met het DNA van [slachtoffer] en verdachte. Er is op dit mes op het

lemmet geen DNA van verdachte aangetroffen.

Naar het oordeel van het hof bevestigt dit forensische onderzoek niet de verklaring van verdachte, dat hij met twee van deze messen door [slachtoffer] in zijn hand is geraakt, waarbij dit ook snijverwondingen in zijn hand zou hebben veroorzaakt.

Met betrekking tot het forensische onderzoek overweegt het hof voorts dat tijdens de

gerechtelijke sectie op het lichaam van [slachtoffer] inwendige delen van letsels zijn uitgenomen

voor nader onderzoek. Dit betreft de inwendige delen van de letsels C, O en P. Letsel C

betrof het steekletsel van [slachtoffer] hoog aan de hals links, waarbij de linkerzijde van het

schildkraakbeen voor onderzoek is veilig gesteld. Letsel O betrof het letsel aan de borst

rechts, waarbij het ribkraakbeen van de 9e 10e en 11e rib voorwaarts, op de overgang naar

het borstbeen is veiliggesteld. Letsel P betrof het letsel aan de borst links, waarbij het

kraakbeen van de 10de en 11de rib links voorwaarts is veiliggesteld.

Ten aanzien van de messen 2 en 3 geldt dat voor de beschadigingen gerelateerd aan de

letsels C, O en P de resultaten zeer veel waarschijnlijker zijn wanneer deze beschadigingen

zijn veroorzaakt met een willekeurig ander mes dan met één van deze twee messen. Het lijkt

er dan ook niet op dat de messen 2 en 3 zijn gebruikt om deze letsels toe te brengen. Ten

aanzien van mes 1 geldt dat voor de beschadigingen gerelateerd aan letsel C de resultaten

van het onderzoek ongeveer even waarschijnlijk zijn wanneer deze beschadiging is

veroorzaakt met mes 1 als met een willekeurig ander mes. Voor de beschadigingen gerelateerd aan de letsels O en P geldt dat de resultaten van het onderzoek iets waarschijnlijker zijn wanneer deze beschadigingen zijn veroorzaakt met mes 1 dan met een willekeurig ander mes. Dit past bij de verklaring van verdachte. Immers, hij heeft verklaard dat hij met zijn eigen mes, mes 1, [slachtoffer] een aantal keer heeft geraakt in de borststreek en dit mes wordt niet uitgesloten als zijnde het mes dat is gebruikt bij het toebrengen van deze verwondingen. Echter, in het verdere onderzoek past de verklaring van verdachte niet meer. Mes 4 zou, volgens de verklaring van verdachte, hooguit de hals van [slachtoffer] aan de linker-, of rechterzijde geraakt kunnen hebben. Ten aanzien van de beschadigingen die gerelateerd zijn aan de letsels O en P, geldt echter dat de resultaten van het onderzoek veel waarschijnlijker zijn wanneer deze beschadigingen zijn veroorzaakt met mes 4 dan met mes 1. Dat is de op één na sterkste conclusie die bij forensische onderzoek kan worden getrokken. Hiervoor heeft verdachte geen enkele aannemelijke verklaring afgelegd. In zijn verklaringen bij de politie heeft hij verklaard enkel met zijn eigen mes [slachtoffer] een paar keer in de borststreek te hebben gestoken. Juist de steekletsels O en P (met bijbehorende inwendige beschadigingen), zouden dan dus met zijn eigen mes veroorzaakt moeten zijn, wanneer de verklaring van verdachte gevolgd wordt. Uit het onderzoek volgt echter dat het veel waarschijnlijker is dat dit met mes 4 is gebeurd.

Het hof concludeert dat de verklaring van verdachte op verschillende onderdelen niet

aansluit bij de bevindingen van het forensisch onderzoek.

Verwondingen [slachtoffer]

Het hof stelt vast dat in en op de handen van verdachte drie snij- of steekverwondingen zijn aangetroffen die, ook blijkens de verklaring van verdachte zelf tijdens de 112-melding, geen medische behandeling nodig hadden. Op en in het lichaam van [slachtoffer] zijn daarentegen 35 steekverwondingen aangetroffen, waarvan er 12 hebben bijgedragen aan haar dood. Het hof is van oordeel dat de verhouding tussen het aantal en de ernst van de verwondingen bij [slachtoffer] , respectievelijk bij verdachte, volstrekt niet past bij de verklaring van verdachte dat hij door [slachtoffer] onverhoeds is aangevallen met een mes en dat zij maar door is blijven gaan met aanvallen. Naar het oordeel van het hof zou onder die omstandigheden - ondanks het feit dat verdachte fysiek sterker is dan [slachtoffer] was - (veel) meer letsel bij verdachte te verwachten zijn, zeker nu hij heeft verklaard dat de aanval voor hem volledig onverwacht kwam. Voorts acht het hof het zeer onwaarschijnlijk dat [slachtoffer] als agressor (en dus niet uit verzet) stekende bewegingen bleef maken, terwijl zij zelf al meermalen (diep) in haar nek was geraakt, en tevens dat zij ook niet zou zijn gestopt toen ze beiden op de grond waren gevallen en verdachte bovenop haar lag.

Bevindingen mevrouw [deskundige]

De verdediging heeft in eerste aanleg het analyse- en voorlichtingsrapport van het Instituut voor Non-verbale Strategie-Analyse (INSA) van december 2020 overgelegd, uitgebracht door mevrouw [deskundige] . Met betrekking tot laatstgenoemd rapport overweegt het hof dat mevrouw [deskundige] weliswaar zelf aangeeft deskundig te zijn op het gebied van non-verbale communicatie en micro-expressies, maar dat zij als zodanig niet staat ingeschreven in het register voor deskundigen in strafzaken. Dit laatste betekent dat zij in een procedure als de onderhavige niet zo maar als deskundige kan worden aangemerkt. Het hof dient dit zelf te toetsen en te beoordelen. Bij het aanleggen van deze toets kent het hof veel gewicht toe aan het feit dat mevrouw [deskundige] in haar rapport vergaande uitspraken en aanbevelingen doet op verschillende gebieden die niet tot haar expertisedomein behoren. Naar het oordeel van het hof doet dat gegeven in ernstige mate afbreuk aan haar rapportage. Het hof ziet hierin aanleiding om het rapport van mevrouw [deskundige] in zijn geheel buiten beschouwing te laten en hiervan geen gebruik te maken.

Conclusie

Gelet op het voorgaande acht het hof de verklaring van verdachte dat hij als eerste

door [slachtoffer] is aangevallen, ongeloofwaardig.

Ad b) De conclusies en beschreven psychopathie door de gedragsdeskundigen

Door de deskundigen wordt geconcludeerd dat verdachte bij het oplopen van druk een verdringende of vermijdende copingstijl hanteert, waardoor agressieve doorbraken, ook voor hem, heel onverwachts kunnen ontstaan, waarbij hij – door heftigheid van gevoelens – onvoldoende controle kan houden over zijn impulsen. Verdachte zou volgens deze deskundigen onvoldoende bij machte zijn om deze sterke gevoelens bij zichzelf te erkennen en nog minder om deze adequaat te kanaliseren, waardoor de ernstig opgelopen druk ontlaadt en uitmondt in een uitbarsting. Bij een dergelijk moment wordt verdachte overspoeld en kan hij op dat moment niet helder nadenken.

Gelet op deze constatering moet vastgesteld worden dat verdachte nimmer gelegenheid heeft gehad na te denken over de betekenis en de gevolgen van zijn daad en hij heeft zich daarvan dus ook geen rekenschap kunnen geven. Deze situatie in combinatie met verdachtes stoornis brachten bij verdachte en panieksituatie en krenking teweeg. Niet uitgesloten kan worden dat er op dat moment sprake is geweest van een uitermate heftige gemoedstoestand, waarbij verdachte in een opwelling handelde, aldus de deskundigen. Deze conclusies en beschreven psychopathologie volgende, duidt dit op een situatie van een plotselinge gemoedsopwelling en een toestand van gehele paniek. Wanneer is gehandeld in een onmiddellijke opwelling ten gevolge van een hevige gemoedstoestand, moet vastgesteld worden dan van kalm beraad en rustig overleg geen sprake kan zijn geweest.

Het hof overweegt als volgt.

De gedragsdeskundigen hebben geadviseerd om verdachte het tenlastegelegde in verminderde mate toe te rekenen. Uit de onderzoeken volgt volgens de deskundigen dat er bij verdachte sprake is van scheefgroei in de ontwikkeling van de persoonlijkheid en dat er sprake zou zijn van narcistische persoonlijkheidstrekken en volgens de deskundigen [GZ-psycholoog 1] en [psychiater 1] ook van borderline persoonlijkheidstrekken.

De vraag die zich vervolgens aandient, is of deze bij verdachte geconstateerde (psychische) stoornis, dan wel gebrekkige ontwikkeling, een rol speelt in het toetsingskader van de Hoge Raad aangaande de voorbedachte raad. Het hof stelt voorop dat zelfs wanneer de keuzevrijheid van een verdachte ten tijde van het feit zodanig was aangetast dat het bewezenverklaarde niet kan worden toegerekend, dit niet uitsluit dat sprake is van voorbedachte raad (vgl. Hoge Raad 5 februari 2008, ECLI:NL:HR:2008:BB4959 en Hoge Raad 19 mei 2015, ECLI:NL:HR:2015:1249). Ook iemand die lijdt aan een ziekelijke stoornis of gebrekkige ontwikkeling van de geestvermogens kan immers planmatig tewerk gaan.

Niettemin kan de vraag opgeworpen worden of de aanwezigheid van een eventuele stoornis in voorkomende gevallen, bijvoorbeeld wanneer een stoornis een plotselinge hevige drift of ogenblikkelijke gemoedsopwelling veroorzaakt, een contra-indicatie oplevert.

Uit de Pro Justitia rapportage van [GZ-psycholoog 2] en [psychiater 2] d.d. 21 november 2021 en het Klinisch Multidisciplinair onderzoek Pro Justitia van [GZ-psycholoog 1] en [psychiater 1] d.d. 6 april 2022, leidt het hof het navolgende af.

De deskundigen [GZ-psycholoog 2] en [psychiater 2] hebben gerapporteerd dat zij weinig zicht hebben gekregen op de belevingswereld van verdachte, met name op de minder wenselijke kanten ervan, in het bijzonder de donkere en duistere periode voorafgaand aan het tenlastegelegde. Hierbij speelt volgens hen mogelijk de proceshouding een rol, maar het is ook mogelijk dat verdachte hier weinig inzicht in kan geven, omdat hij er onvoldoende mee in contact staat en mogelijk heftige gevoelens niet goed kan integreren en daardoor verdringt en loochent.1.Verdachte heeft volgens hen geen volledige openheid gegeven over onwenselijke gedachten en gevoelens in het algemeen, in intieme relaties en samenhangend met het tenlastegelegde.2.Verdachte ging op rustige wijze de gesprekken aan, waarbij hij een open houding aannam, behalve als het over het tenlastegelegde en de periode in aanloop daartoe gaat. Hij heeft geen inzicht gegeven in zijn belevingen van die periode. Ook is er nog geen delict analyse uitgevoerd. Hierdoor is er nog beperkt zicht op welke factoren een rol hebben gespeeld tijdens het delict en verdachtes leven. Verdachte heeft aan zijn schematherapeut gevraagd om zijn strafdossier en het FORCA-rapport niet te lezen, omdat hij het niet eens is met de conclusies die daarin getrokken worden.3.

De deskundigen [GZ-psycholoog 2] en [psychiater 2] hebben geconcludeerd dat zij geen goed zicht hebben gekregen op het delictscenario. Verdachte lijkt – met het oog op zijn procespositie – goed te weten wat hij wel en niet moet vertellen en kan daar – ook bij meer druk en confrontatie – aan vasthouden. Hij liet dan geen of weinig spanning zien en maakte een meer dan gemiddeld “onverstoorbare” indruk.4.Er zijn geen aanwijzingen in het verhaal van verdachte en in het strafdossier dat hij voorgaande en in de directe aanloop naar het tenlastegelegde ernstig psychotisch of om andere redenen volledig oordeels- en kritiekgestoord zou zijn geweest. Op grond hiervan wordt geadviseerd om verdachte het ten laste gelegde, indien bewezen, in verminderde mate toe te rekenen.5.

Ook de deskundigen [GZ-psycholoog 1] en [psychiater 1] hebben aangegeven dat het gedurende de detentie van verdachte nog niet tot een verdiepende behandeling is gekomen en dat verdachte nog nauwelijks is geconfronteerd met het tenlastegelegde en met de eigen persoonlijkheidsproblematiek die daarin heeft doorgewerkt. Verdachte toont geen nieuwsgierigheid naar de eigen innerlijke drijfveren en de mogelijke samenhang met het tenlastegelegde en blijkt tijdens de gesprekken met de deskundigen weinig bereidwillig daarop te reflecteren.6.Verdachte heeft zijn behandelaars weten weg te houden van het strafdossier en de conclusies van het eerdere onderzoek, omdat hij het er naar zijn zeggen niet mee eens is. Inhoudelijke verdieping of confrontaties met belevingen hebben hierdoor nog niet kunnen plaatsvinden.7.

In de berichtgeving van Den Hey-Acker staat vermeld dat er nog geen verdiepende behandeling heeft kunnen plaatsvinden, deels door het ontbreken van een delict analyse, deels omdat verdachte een andere visie heeft ten aanzien van het onderhavige tenlastegelegde. In het aanvullende schrijven van Den Hey-Acker staat vermeld dat ook het behandelde team nog onvoldoende zicht heeft op wie verdachte is en wat er in hem omgaat. Het blijft moeilijk om zicht te krijgen op zijn belevingswereld.8.

Samenvattend stelt het hof vast dat de deskundigen [GZ-psycholoog 2] en [psychiater 2] hebben gerapporteerd dat zij weinig zicht hebben gekregen op de belevingswereld van verdachte, met name op de minder wenselijke kanten ervan, in het bijzonder de donkere en duistere periode voorafgaand aan het tenlastegelegde, maar dat zij geen aanwijzingen in het verhaal van verdachte en in het strafdossier zien dat hij voorgaande en in de directe aanloop naar het tenlastegelegde ernstig psychotisch of om andere redenen volledig oordeels- en kritiekgestoord zou zijn geweest. Wel zou er bij verdachte sprake zijn van narcistische persoonlijkheidstrekken en zij adviseren het tenlastegelegde – indien bewezen – verminderd aan verdachte toe te rekenen. De deskundigen [GZ-psycholoog 1] en [psychiater 1] hebben gerapporteerd dat zij menen dat gesproken kan worden van een “narcissistic rage”: een intense agressiedoorbraak op grond van gekrenkte woede samenhangend met diepe verlatingsangst en dat verdachte onvoldoende bij machte was om deze sterke gevoelens bij zichzelf te herkennen en vervolgens adequaat te kanaliseren. Deze conclusie duidt weliswaar op een – zo dat al kan worden aangenomen – heftige gemoedstoestand ten tijde van het delict, maar hieruit kan niet geconcludeerd worden dat is gehandeld in een ogenblikkelijke gemoedsopwelling en dat er geen sprake kan zijn geweest van kalm beraad en rustig overleg voorafgaand aan het tenlastegelegde.

Aldus duiden de rapportages naar het oordeel van het hof niet op een situatie van een ogenblikkelijke gemoedsopwelling, waardoor van kalm beraad en rustig overleg geen sprake zou kunnen zijn geweest. Uit de bewijsmiddelen leidt het hof af dat de krenking en (verlatings)angst vanwege de relatiebreuk al geruime tijd voor het tenlastegelegde aanwezig waren, hoewel het mogelijk is dat verdachte deze sterke gevoelens op dat moment misschien onvoldoende bij zichzelf heeft herkend. Dit maakt echter niet dat verdachte geen gelegenheid heeft gehad na te denken over de betekenis en de gevolgen van zijn daad en dat hij zich daarvan geen rekenschap heeft kunnen geven. Verdachte heeft immers meer dan een week voorafgaand aan het tenlastegelegde meermalen genoteerd dat het slachtoffer dood moest, omdat hij het niet aan zou kunnen om haar ooit met een ander te zien. Uit alle hiervoor vastgestelde feiten en omstandigheden leidt het hof af dat verdachte naar de woning van het slachtoffer is gegaan met het plan om haar en zichzelf om het leven te brengen indien zij de relatie niet nog een kans wilde geven. Verdachte heeft dus de gelegenheid gehad en die gelegenheid ook gebruikt om na te denken over de betekenis en de gevolgen van zijn daad en hij heeft zich daarvan rekenschap kunnen geven.

Het hof baseert zich bij zijn oordeel dat sprake is van voorbedachte raad, op de bewijsmiddelen en – gelet op bovenstaande – leveren de conclusies uit de Pro Justitia rapportages geen contra-indicatie voor de aanwezigheid van voorbedachte raad op.

Ad c) Het sporenbeeld op de plaats delict.

Ook in het sporenbeeld ziet de verdediging een contra-indicatie van voorbedachte raad. Op basis van het aangetroffen sporenbeeld wordt namelijk geconcludeerd dat er uitsluitend in de keuken een worsteling heeft plaatsgevonden. In de hal en de woonkamer duidde niets op enige worsteling, alles zag er normaal uit. Dit sluit een scenario uit waarbij de verdachte het slachtoffer al direct bij het binnentreden van de woning zou hebben overmeesterd en aangevallen.

Het hof overweegt als volgt.

Anders dan de raadsman ziet het hof in het sporenbeeld op de plaats delict geen contra-indicatie voor voorbedachte raad. Wanneer verdachte het slachtoffer direct na binnenkomst zou hebben aangevallen, zou dit een sterke aanwijzing opleveren dat er sprake was van voorbedachte raad en niet van een hevige gemoedsopwelling. Nu hier op basis van het dossier niet vanuit kan worden gegaan, maakt dit andersom niet dat de aanwezigheid van voorbedachte raad daarmee onwaarschijnlijk is. Er zijn immers tal van situaties denkbaar waarbij iemand naar de woning van een ander gaat met de bedoeling om het slachtoffer om het leven te brengen, waarbij de uitvoering van dit plan niet direct in de hal bij de voordeur plaatsvindt. Derhalve ziet het hof in het sporenbeeld geen contra-indicatie voor de aanwezigheid van voorbedachte raad bij verdachte.

Ad d) De notitie ‘(Condooms?)’ in het bestand ‘Niet vergeten!’ in de telefoon van verdachte en het zoeken op internet naar een bloemist in de buurt van de woning van [slachtoffer] .

De notitie (Condooms?) en het zoeken naar een bloemist ziet het hof niet als contra-indicatie, nu het hof (zoals hiervoor overwogen) ervan uitgaat dat verdachte wilde proberen om [slachtoffer] ervan te overtuigen dat zij hun relatie nog een kans moest geven, maar dat hij al had besloten en er al op was voorbereid dat als [slachtoffer] hem (weer) zou afwijzen, hij hen beiden om het leven zou brengen.

4. Conclusie

Op grond van al het vorenstaande is naar het oordeel van het hof buiten redelijke twijfel komen vast te staan dat verdachte zich gedurende enige tijd heeft kunnen beraden op het te nemen of het genomen besluit om [slachtoffer] van het leven te beroven en dat hij niet heeft gehandeld in een ogenblikkelijke gemoedsopwelling, zodat hij de gelegenheid heeft gehad en die gelegenheid ook heeft gebruikt om na te denken over de betekenis en de gevolgen van zijn voorgenomen daad en zich daarvan rekenschap te geen.

Het hof verwerpt het verweer in al zijn onderdelen en is – anders dan de rechtbank – van oordeel dat wettig en overtuigend bewezen is dat de verdachte met voorbedachte raad heeft gehandeld.

Strafbaarheid van het bewezenverklaarde en van de verdachte

Het bewezenverklaarde levert op:

moord.

Beroep op noodweer

Ter terechtzitting heeft de raadsman primair overeenkomstig zijn pleitnota aangevoerd dat verdachte heeft gehandeld uit noodweer, als bedoeld in artikel 41, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht. De raadsman heeft gesteld dat verdachte zich geconfronteerd zag met een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding. Hetgeen hij daartoe heeft aangevoerd staat vermeld in de bewijsoverweging bij de bespreking van de opgeworpen contra-indicaties voor de aanwezigheid van voorbedachte raad ad a. Zoals daar overwogen acht het hof de feiten en omstandigheden die de verdediging aan het verweer ten grondslag heeft gelegd, niet aannemelijk geworden.

Het verweer wordt verworpen.

Beroep op noodweerexces

Nu het hof van oordeel is dat geen sprake is geweest van een noodweersituatie (zie bespreking beroep op noodweer), kan het beroep op noodweerexces reeds daarom niet slagen.

Het verweer wordt verworpen.

Er zijn ook overigens geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het feit dan wel verdachte uitsluiten. Het bewezenverklaarde feit is strafbaar en verdachte is strafbaar voor het hiervoor bewezenverklaarde.

Op te leggen sanctie

Het hof heeft bij de bepaling van de op te leggen straf gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarnaast is gelet op de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komende in het hierop gestelde wettelijke strafmaximum en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.

Het hof neemt in het bijzonder het volgende in aanmerking.

1. Het standpunt van de advocaat-generaal

De advocaat-generaal heeft jeugddetentie voor de maximale duur met aftrek van voorarrest gevorderd en oplegging van een onvoorwaardelijke PIJ-maatregel, nu zij een klinische behandeling van verdachte noodzakelijk acht ter terugdringing van het recidivegevaar en daarmee de beveiliging van de samenleving. Daarnaast is zij van mening dat een dergelijke behandeling in het belang is van een zo gunstig mogelijke ontwikkeling van verdachte en daarmee – uiteindelijk – ook in zijn belang is.

2. Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft verzocht om aan verdachte een onvoorwaardelijke jeugddetentie van 24 maanden (het hof begrijpt: met aftrek van voorarrest) op te leggen en daarnaast een voorwaardelijke PIJ-maatregel. Verdachte heeft zich ter terechtzitting in hoger beroep bereid verklaard om zich te houden aan alle voorwaarden die worden verbonden aan een voorwaardelijke PIJ-maatregel. Subsidiair heeft de raadsman het hof verzocht om, indien een onvoorwaardelijke PIJ-maatregel wordt opgelegd, daarbij in het arrest een advies op te nemen dat de maatregel indien mogelijk bij De Catamaran ten uitvoer wordt gelegd.

3. De aard en ernst van het feit

[slachtoffer] zou op 19 augustus 2019 beginnen met haar eerste schooldag na een lange zomer

vakantie. Een nieuw schooljaar met nieuwe kansen, maar niet voor [slachtoffer] . Zij is op die dag

door verdachte, haar ex-vriendje met wie zij drie weken daarvoor de relatie had beëindigd,

door circa 35 messteken om het leven gebracht. [slachtoffer] , een jonge meid van 15 jaar, die

genoot van het leven en nog een hele mooie toekomst voor zich had liggen. Maar die

toekomst is haar ontnomen.

Daarmee is ook haar ouders ontnomen, wat hun het meest dierbaar was. [slachtoffer] , hun enige kind, is plotseling uit hun leven gerukt. Geen kind meer om voor te kunnen zorgen, geen ouderrol meer te vervullen, geen kleinkinderen. Vanaf dat moment werd het leven voor hen overleven. Het verlies van hun dochter, heeft een gat geslagen dat nooit meer door iets of iemand gevuld kan worden. Zij proberen zich staande te houden, maar genieten is niet meer vanzelfsprekend en overal zit een zwart randje aan. Het enorme verdriet en het trauma is altijd aanwezig en zij worden hier dagelijks mee geconfronteerd.

De wijze waarop [slachtoffer] heeft leven heeft moeten laten, is gruwelijk en pijnlijk en traumatiserend voor haar ouders en naasten die haar altijd wilden beschermen. Terwijl haar klasgenoten en vriendinnen die 19 augustus 2019 hun nieuwe schooljaar tegemoet gingen, heeft [slachtoffer] moeten vechten voor haar leven. Ze is in de keuken van de woning van haar moeder met circa 35 messteken om het leven gebracht en achtergelaten. De gedachte dat [slachtoffer] helemaal alleen op de koude keukenvloer is overleden, zonder haar geliefden om haar heen, heeft haar ouders slapeloze nachten bezorgd en kan hen nog dagelijks verlammen. Zij vragen zich nog altijd af hoeveel pijn ze heeft gehad en of ze hen heeft geroepen.

Nadat de ouders hadden gehoord dat [slachtoffer] slachtoffer was geworden van een steekpartij, konden zij niet direct naar haar toe. [slachtoffer] heeft nog een nacht in de woning gelegen om bewijs veilig te stellen. In de dagen na haar overlijden was [slachtoffer] niet omringd door haar familie en vrienden, maar door mensen van het forensisch opsporingsteam. Haar ouders konden niets doen en dat heeft hen ernstig getraumatiseerd.

Het strafproces bij de rechtbank in eerste aanleg en bij het hof in hoger beroep brengt veel verdriet en boosheid met zich mee voor de nabestaanden. In het strafproces gaat het veelal over de vraag hoe de toekomst van verdachte eruit moet zien en welke behandeling hij moet krijgen, terwijl hun [slachtoffer] geen tweede kans krijgt en ook hun eigen leven onherstelbaar verwoest is. De onomkeerbaarheid van het verlies van [slachtoffer] is wat deze zaak zo tragisch maakt.

4. Persoonlijke omstandigheden verdachte

De vraag is wat er nu moet gebeuren. In dat verband is van belang welke behandeling en in welk juridisch kader, de kans op herhaling van een dergelijk ernstig misdrijf door verdachte in de toekomst kan verkleinen.

Over de persoon van verdachte zijn meerdere Pro Justitia rapportages uitgebracht. Verdachte is voor een observatie van zeven weken in Teylingereind geplaatst, welke observatie met zeven weken is verlengd. In hoger beroep heeft eerst een ambulant dubbel persoonlijkheidsonderzoek plaatsgevonden en nadien een nieuwe observatie bij Teylingereind teneinde een actualisatierapport te laten opmaken. Daarnaast zijn de deskundigen die voornoemde rapportages hebben opgesteld gehoord bij de raadsheer-commissaris op 12 april 2022. Voorts zijn er door de Raad voor de Kinderbescherming en de Jeugdreclassering rapporten over verdachte uitgebracht.

Uit de rapporten blijkt onder meer het volgende.

Observatieonderzoek Teylingereind

Verdachte is voor een periode van zeven weken klinisch geobserveerd in Teylingereind. De observatieperiode is vervolgens met een periode van zeven weken verlengd. In de rapportage hebben de deskundigen, [GZ-psycholoog 1] en [psychiater 1] , aangegeven dat zij aspecten in de persoonlijkheid van verdachte hebben waargenomen, die al langere tijd bestaan — en die ook vanuit collaterale informatie bevestigd worden — waardoor in diagnostische zin gesproken kan worden van een gemiddeld intelligente jongen bij wie een scheefgroei in de ontwikkeling van de persoonlijkheid is ontstaan, die tendeert in de richting van borderline persoonlijkheidstrekken. De geconstateerde problematiek valt niet direct op in de reguliere interactie met verdachte, maar manifesteert zich op het specifieke gebied van relatievorming.

In classificerende zin (volgens DSM-5) wordt gesproken van een bedreigde

persoonlijkheidsontwikkeling in de richting van borderline persoonlijkheidstrekken. De onrijpe identiteitsontwikkeling van verdachte, naast zijn nog jonge leeftijd, maakt dat onderzoekers nog niet spreken van een persoonlijkheidsstoornis bij verdachte.

Van deze bedreigde persoonlijkheidsontwikkeling was ook sprake ten tijde van het tenlastegelegde. De deskundigen adviseren verdachte voor het tenlastegelegde verminderd toerekeningsvatbaar te achten.

Ter preventie van recidive en ter bevordering van een zo gunstig mogelijke ontwikkeling achten zij het noodzakelijk dat bovenstaande psychopathologie behandeld wordt. Behandeling dient volgens hen binnen een klinische setting te starten, mede omdat moeilijk te voorspellen is hoe het proces van therapie zal doorwerken in het gedragspatroon van verdachte. Het is niet ondenkbaar dat dit leidt tot overspoeling door angst- en depressieve gevoelens, gezien de massieve afweer van negatieve emoties die hij nu hanteert.

De beschreven psychopathologie - indien onbehandeld - in combinatie met het hoge recidiverisico en de verwachting dat de geschetste behandeling de duur van twee jaar overstijgt, leidt ertoe dat de deskundigen menen dat alleen het kader van een onvoorwaardelijke PIJ-maatregel voldoende toereikend zal zijn. Met name ook gezien de verwachting dat bij behandeling van de bovenstaande problematiek mogelijk eerst een versterkend effect zal ontstaan op zijn beleving van emoties, in de zin van toenemend angstige en/of depressieve belevingen. Derhalve dient deze behandeling langere tijd, binnen een klinische setting te worden aangeboden. Het wordt hierbij noodzakelijk geacht om het systeem, van waar een positieve en steunende werking uitgaat, zoveel mogelijk te betrekken

bij de behandeling van verdachte.

Dubbelrapportage deskundigen [GZ-psycholoog 2] en [psychiater 2]

De deskundigen [GZ-psycholoog 2] en [psychiater 2] concluderen dat verdachte naar voren komt als een jongeman met een bedreigde persoonlijkheidsontwikkeling met (covert) narcistische

persoonlijkheidstrekken, waarbij de pathologie vooral zichtbaar wordt in het gebied van intieme relaties. Er zijn geen aanwijzingen voor een verstandelijke beperking of andere psychopathologie, zoals een posttraumatische stressstoornis.

De deskundigen concluderen dat sprake is van verminderde toerekenbaarheid. Op grond van een gestructureerd klinisch oordeel kan volgens de deskundigen gesteld worden dat — onbehandeld – het recidiverisico op gewelddadig gedrag vermoedelijk uitsluitend zal optreden binnen intieme relaties en met name bij (dreigende) verlating door een geliefde. Er is geen sprake van recidivegevaar op korte termijn, in ieder geval niet zolang betrokkene geen intieme relatie aangaat.

De deskundigen adviseren een intensieve, psychotherapeutische behandeling, zoals schematherapie of mentalization based therapy (MBT). Deze psychotherapeutische behandeling dient — alle mogelijkheden binnen het strafrecht en de GGZ wegende – ambulant plaats te vinden, omdat verdachte dan in de gelegenheid komt om krenkingen van zijn zelfgevoel, met name in intieme relaties, maar mogelijk ook bij scholing en werk en in vriendschappen, op te doen en te kunnen oefenen met het verdragen daarvan en ermee om te leren gaan. In een JJI zal verdachte onvoldoende “oefenmateriaal” op dit gebied aangereikt krijgen en kan hij zijn positieve zelfgevoel gemakkelijk in stand houden, omdat hij zich dan “beter” voelt dan de andere daar geplaatste jeugdigen.

Geadviseerd wordt de benodigde behandeling in het kader van een voorwaardelijke PIJ-maatregel te doen plaatsvinden.

Actualisatierapport Teylingereind

In dit rapport wordt vermeld dat verdachte ook nu op het eerste gezicht een adequaat functionerende intelligente jongeman is, die zich in de laatste twee jaar ruime sociale vaardigheden heeft eigen gemaakt. Tegelijkertijd is het opvallend dat het tenlastegelegde en alle – in het eerdere klinische observatieonderzoek en de verslagen van Den Hey-Acker – beschreven probleemgebieden sterk naar de achtergrond van verdachtes beleving zijn geraakt of zelfs nog nauwelijks een rol spelen: verdachte vindt dan ook dat er weinig of niets met hem aan de hand is.

De deskundigen stellen hun conclusie uit het eerdere rapport van 6 februari 2020 bij en concluderen nu dat niet alleen sprake is van borderline kenmerken in de vorm van een verstoorde emotieregulatie en een zwakke identiteit, maar ook van narcistische persoonlijkheidstrekken. Dit was ook al het geval ten tijde van het tenlastegelegde. Door het narcistische pantser zal de dieperliggende problematiek lastiger te bereiken zijn, hetgeen wordt versterkt door het ontbreken van probleembesef en -inzicht.

In het eerdere klinische observatieonderzoek is beschreven dat de geconstateerde problematiek in de reguliere interactie met verdachte niet direct opvalt, maar zich slechts manifesteert op het specifieke gebied van de intieme relatievorming. Tijdens de behandeling in Den Hey-Acker en ten tijde van het actualisatieonderzoek is duidelijk geworden dat de problematiek van verdachte zich niet alleen afspeelt in intieme relaties, maar breder, namelijk ook in andere sociale relaties, met andere woorden: de problematiek manifesteert zich op een breder terrein dan aanvankelijk werd aangenomen.

De deskundigen adviseren verdachte voor het tenlastegelegde verminderd toerekeningsvatbaar te achten.

Het recidiverisico wordt als hoog ingeschat, gelet op de vermijdende copingstijl van verdachte in combinatie met een hoge score op ‘hanteren van boosheid’. Verdachte heeft weliswaar laten weten bereid te zijn tot ambulante behandeling, maar het valt op dat zoals gezegd sprake is van een gebrek aan probleembesef en van weinig belangstelling voor de eigen innerlijke drijfveren. Samen met een hoge mate van afweer in de zin van ontkenning, waardoor het moeilijk is om met verdachte in gesprek te komen, neemt het risico op herhaling van een dergelijk geweldsdelict toe.

Er wordt een langdurige, klinische, psychotherapeutische behandeling geadviseerd binnen een beveiligde, gestructureerde setting. Het blijft moeilijk te voorspellen wat de uitwerking van inzicht gevende psychotherapie zal zijn. Dit kan mogelijk een versterkend effect hebben op zijn emoties, waarbij destructief gedrag naar zichzelf of anderen nog steeds niet kan worden uitgesloten. Deze behandeling overstijgt de tijd die beschikbaar is in het kader van een voorwaardelijke PIJ-maatregel. De behandeling kan daarom volgens de deskundigen het beste plaatsvinden in het kader van een onvoorwaardelijke PIJ-maatregel.

Verhoor NIFP-deskundigen raadsheer-commissaris

Op 12 april 2022 zijn de voornoemde NIFP-deskundigen bij de raadsheer-commissaris gehoord. Tijdens dit verhoor bleek dat de deskundigen vasthielden aan de in de recente rapportages vermelde conclusies aangaande de gestelde diagnose.

Voor wat betreft de conclusie in het meest recente observatierapport over problemen in interactie naar anderen respectievelijk narcistische trekken waarvan niet alleen binnen intieme relaties sprake zou zijn, zien de deskundigen [GZ-psycholoog 2] en [psychiater 2] geen groot risico naar andere groepen dan in de intieme relaties. Zij zien dan ook geen algemeen agressieregulatie probleem. Voorts is gebleken dat de deskundigen van mening blijven verschillen voor wat betreft de risicotaxatie. Dit geldt evenzeer voor de wijze waarop invulling gegeven zou moeten worden aan de noodzakelijk geachte behandeling. Hierover bestaat geen consensus.

Genoemde deskundigen vinden dat het narcistische pantser zal versterken wanneer verdachte in de JJI blijft. Hij blijft een atypische jongen tussen de anderen in die setting. Daarom vinden zij een langer verblijf in een JJI gecontra-indiceerd. Zij denken dat een behandeling in het kader van een voorwaardelijke PIJ-maatregel goed mogelijk is, mits er juiste begeleiding is.

De deskundige [psychiater 1] stelt in reactie hierop dat een verblijf in een JJI op zich niet het narcistische pantser levert. Er zijn tekenen van de narcistische trekken ook lang voor het tenlastegelegde. Dat hebben zij in retroperspectief beschouwd. Het narcistische patroon heeft zich dus niet alleen ontwikkeld in de JJI. Hij denkt dat een noodzakelijke behandeling langer gaat duren dan de tijd die staat voor een voorwaardelijke PIJ-maatregel. Hij wijst op het gegeven dat de deskundigen worden weggeleid van de zogenaamde black box, omdat verdachte zegt niet meer te weten wat er gebeurd is met [slachtoffer] . Volgens [psychiater 1] is dit een extra laag van het pantser van verdachte.

[psychiater 1] zegt het ook nog belangrijk te vinden dat er bij verdachte geen enkele intrinsieke belangstelling is voor de vraag waarom het feit heeft plaatsgevonden. Desgevraagd verklaart hij dat de plek in de JJI niet ongeschikt is voor [verdachte] en dat de JJI niet bij gebrek aan beter is genoemd. Verdachte kan volgens de deskundige in een JJI wel degelijk leren van de situaties die zich voordoen, zoals in Den Hey-Acker, en hij kan daar zijn diepgewortelde problematiek aanpakken. De deskundigen [GZ-psycholoog 1] en [psychiater 1] weten dat de JJI uitgerust is om de juiste therapie toe te passen. Zij vinden dat het recidiverisico hoog is. Een beveiligde, gestructureerde setting is noodzakelijk om te zien wat er gebeurt bij oefenen. Het is niet ideaal, maar zij denken wel dat het noodzakelijk is.

Rapport Raad voor de Kinderbescherming d.d. 15 april 2022

Voorts heeft het hof acht geslagen op het advies van de Raad voor de Kinderbescherming

d.d. 15 april 2022, waarin primair een voorwaardelijke PIJ-maatregel met plaatsing binnen De Catamaran wordt geadviseerd en subsidiair een onvoorwaardelijke PIJ-maatregel, indien een klinische behandeling bij de Catamaran in dat kader gerealiseerd zou kunnen worden.

5. Strafoplegging hof

Jeugdstrafrecht of volwassenstrafrecht?

Nu verdachte ten tijde van het plegen van het tenlastegelegde 16 jaar oud was, zou gelet op de ernst van het feit op grond van art. 77b van het Wetboek van Strafrecht het

volwassenstrafrecht kunnen worden toegepast.

Zoals blijkt uit het voorgaande lopen de adviezen op vele punten uiteen. De deskundigen zijn het er echter wel over eens dat moet worden uitgegaan van het jeugdstrafrecht. Op grond van hetgeen in alle rapportages wordt vermeld over de persoonlijkheid van verdachte is het hof van oordeel dat het jeugdstrafrecht moet worden toegepast.

Op te leggen maatregel

Het hof neemt de conclusies van de deskundigen [psychiater 1] en [GZ-psycholoog 1] van Teylingereind uit het rapport van 6 april 2022 alsmede hetgeen volgt uit hun verhoor bij de raadsheer-commissaris op 12 april 2022 over en legt die ten grondslag aan zijn beslissing.

Dit betekent dat het hof verdachte een onvoorwaardelijke PIJ-maatregel zal opleggen. Het hof acht deze maatregel passend en noodzakelijk gelet op de aard en inhoud van het dossier en de persoon van verdachte. Het bewezenverklaarde feit is zeer ernstig en voor het hof staat vast dat er bij verdachte sprake is van complexe en ernstige psychische problematiek. In diagnostische zin is volgens voornoemde deskundigen sprake van een gemiddeld intelligente jongen bij wie een scheefgroei in de persoonlijkheid is ontstaan met borderline en narcistische trekken. De prognose is dat de behandeling van verdachte langer zal duren dan de maximale duur van een voorwaardelijke PIJ-maatregel. Daarnaast zal verdachte na zijn behandeling een resocialisatieprogramma moeten doorlopen om op een goede manier terug te kunnen keren in de maatschappij. Ook dit zal naast de behandeling van verdachte, de nodige tijd kosten.

Hoewel het hof ziet dat er aan een langer verblijf door verdachte in een JJI nadelen kleven, wordt het risico op toekomstig gewelddadig gedrag door verdachte door de deskundigen van Teylingereind, zonder adequate behandeling, als hoog ingeschat. Dit risico doet zich volgens de deskundigen niet alleen voor bij intieme relaties, maar ook in bredere zin. Daarnaast is de verwachting dat de geadviseerde behandeling veel bij verdachte zal losmaken, waarbij hij mogelijk destructief naar zichzelf of een ander kan zijn. Dit maakt dat de behandeling van verdachte moet plaatsvinden in een veilige, gestructureerde en klinische omgeving, waarbij voldoende toezicht kan worden gehouden op de veiligheid van verdachte en de veiligheid van anderen en waarbij de reactie van verdachte op de behandeling goed kan worden gemonitord. Het feit dat verdachte stelt open te staan voor behandeling en dat zijn ouders aangeven hem hierin te zullen ondersteunen, acht het hof onvoldoende om de veiligheid van anderen en de algemene veiligheid van personen vanuit een voorwaardelijk kader te kunnen waarborgen.

Gelet op het (indien onbehandeld) als hoog ingeschatte recidiverisico, acht het hof het met het oog op de veiligheid van anderen en de algemene veiligheid van personen, op dit moment niet verantwoord om verdachte, buiten de muren van een klinische setting of een JJI in het kader van een voorwaardelijke PIJ-maatregel, te laten oefenen met krenkingen van zijn zelfgevoel, zoals geadviseerd door de deskundigen van de ambulante dubbelrapportage. Dit geldt temeer nu verdachte zichzelf sociale vaardigheden heeft eigen gemaakt en hij in alle onderzoeken en in de behandeling bij Den Hey-Acker nog onvoldoende inzicht geeft in zijn belevingswereld, waardoor verdachte in een ambulante behandeling makkelijker kan doen voorkomen alsof het goed gaat, terwijl dat niet zo is. In dat opzicht achten de deskundigen van Teylingereind een poliklinische behandeling, waarin verdachte één of maximaal twee uur per week een gesprek zal hebben met een psychotherapeut ontoereikend om de vastgestelde pathologie goed in beeld te kunnen brengen: de problematiek zal daar onder de narcistische pantsering afgedekt blijven.

Het is voor de samenleving, maar ook voor verdachte zelf van belang dat een veilige terugkeer in de samenleving gewaarborgd is. Derhalve is het hof met de advocaat-generaal van oordeel dat de oplegging van de onvoorwaardelijke PIJ-maatregel in het belang is van een zo gunstig mogelijke ontwikkeling van verdachte en daarmee – uiteindelijk – ook in zijn belang is.

De raadsman heeft aangevoerd dat met het actualisatierapport van Teylingereind niet voldaan is aan de opdracht van het hof, omdat de referenten [referent 1] volgens de verdediging niet bij het rapport zou zijn betrokken, van [referent 2] geen recente informatie is ingewonnen en de deskundigen geen persoonlijk onderhoud met de referenten hebben gehad, maar het met schriftelijke informatie moesten doen. Het hof sluit zich hieromtrent aan bij de conclusie van de raadsheer-commissaris, dat met de schriftelijke informatie voldaan is aan de opdracht van het hof dat de referenten zullen ‘worden betrokken bij’ bij het onderzoek (zie pagina 14 van het actualisatierapport van Teylingereind van 6 april 2022). De deskundigen van Teylingereind hebben in het verhoor bij de raadsheer-commissaris op 12 april 2022 aangegeven dat de aan hen verstrekte informatie voldoende is geweest om het actualisatierapport te schrijven. Voorts hebben de deskundigen aangegeven dat het verslag van [medewerkster Teylingereind] van 2 maart 2022 informatie bevatte van de schematherapeut, de muziektherapeut en de mentor. [referent 1] was de mentor van verdachte in groep 6 in Den Hey-Acker en is volgens de deskundigen aldus betrokken in de schriftelijke informatie. Het hof ziet derhalve geen reden om het actualisatierapport van Teylingereind ter zijde te schuiven.

Aan de voorwaarden die worden gesteld aan het opleggen van een onvoorwaardelijke PIJ-maatregel is voldaan:

De PIJ-maatregel zal naar het oordeel van het hof moeten worden opgelegd ter zake

van misdrijven die gericht zijn tegen of gevaar veroorzaken voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen, te weten een geweldsdelict. Dit betekent dat verlenging van deze maatregel mogelijk is, voor zover de maatregel daardoor de duur van zeven jaar niet te boven gaat.

Subsidiair verzoek verdediging

Het hof is ten aanzien van het verzoek van de raadsman om, indien een onvoorwaardelijke PIJ-maatregel wordt opgelegd, in het arrest een advies op te nemen dat de maatregel indien mogelijk bij De Catamaran ten uitvoer wordt gelegd, van oordeel dat het niet aan het hof is om een advies te geven over de instelling waar de maatregel ten uitvoer wordt gelegd. De raadsman kan dit bij de tenuitvoerlegging aan de selectiefunctionaris voorleggen.

Op te leggen straf

Gelet op de ernst van het door verdachte gepleegde feit acht het hof het passend en

geboden dat aan verdachte naast de op te leggen onvoorwaardelijke PIJ-maatregel, de maximale jeugddetentie wordt opgelegd van 24 maanden met aftrek van het voorarrest. Het gaat hier om een zeer ernstig misdrijf. Verdachte heeft [slachtoffer] , een meisje van 15 jaar oud, thuis met zeer fors geweld om het leven gebracht. Door zijn proceshouding heeft hij tot in hoger beroep geen enkele verantwoordelijkheid genomen voor zijn handelen door tot in hoger beroep te blijven volhouden dat hij zich tegen de aanvallen van [slachtoffer] heeft moeten verdedigen. Jeugddetentie voor de maximale duur van 24 maanden met aftrek van voorarrest is daarom passend en geboden. De conclusie dat verdachte verminderd toerekeningsvatbaar is, maakt dit niet anders.

De verdediging heeft aangevoerd dat in eerste aanleg sprake is geweest van overschrijding van de redelijke termijn in de zin van artikel 6 van het EVRM. Het hof constateert dat het vonnis twee maanden na de door de Hoge Raad genoemde termijn in jeugdzaken van 16 maanden is gewezen. Het hof is echter met de rechtbank van oordeel dat dit geen overschrijding van de redelijke termijn oplevert, omdat het gaat om een complex dossier en er veel onderzoek is verricht, juist om het scenario van de verdediging dat sprake zou zijn van noodweer te kunnen toetsen.

De vorderingen van de benadeelde partijen

De ouders van [slachtoffer] hebben zich als benadeelde partij in het geding gevoegd en vorderen

ieder afzonderlijk materiële en immateriële schade als gevolg van het door verdachte

gepleegde feit.

1. De vorderingen

Op basis van de voorliggende stukken en hetgeen ter terechtzitting is besproken stelt het hof vast dat:

[vader slachtoffer] , in eerste aanleg een vergoeding heeft gevorderd van € 55.482,81, bestaande uit:

te vermeerderen met de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

[moeder slachtoffer] in eerste aanleg een vergoeding heeft gevorderd van € 57.317,45, bestaande uit:

te vermeerderen met de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Daarnaast hebben de benadeelde partijen proceskosten gevorderd in de vorm van reiskosten naar hun advocaat, te weten de vader een bedrag van € 296,22 en de moeder een bedrag van € 273,26.

De benadeelde partijen hebben te kennen gegeven hun ingediende verzoeken tot schadevergoeding in hoger beroep te handhaven.

De advocaat van de benadeelde partijen heeft in hoger beroep aangevoerd dat de benadeelde partijen in aanloop naar het hoger beroep geen aanvullende schade hebben gevorderd en dat zij het hof om die reden verzoeken hen niet-ontvankelijk te verklaren in de toekomstige schadeposten.

2. Standpunt van de advocaat-generaal

De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat zij zich kan vinden in het oordeel van de rechtbank aangaande de materiële en immateriële schadevergoeding. De rechtbank heeft de vordering van de benadeelde partij [vader slachtoffer] toegewezen tot een bedrag van € 53.593,27, te vermeerderen met de wettelijke rente en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel, en de vordering van de benadeelde partij [moeder slachtoffer] toegewezen tot een bedrag van € 56.117,45, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. De rechtbank heeft de benadeelde partijen voor het overige niet-ontvankelijk in de vordering verklaard. Voor wat betreft de proceskosten in de vorm van reiskosten voor het bezoek aan de advocaat heeft de advocaat-generaal zich op het standpunt gesteld dat deze kosten gelet op het bepaalde in artikel 241 Rv niet voor vergoeding als proceskosten in aanmerking komen.

3. Standpunt van de verdediging

De verdediging stelt zich primair op het standpunt dat de vorderingen van de benadeelde partijen niet-ontvankelijk dienen te worden verklaard, omdat een beroep is gedaan op

noodweer(exces) en daarmee ontslag van alle rechtsvervolging is bepleit. Subsidiair

refereert de verdediging zich aan het oordeel van het hof ten aanzien van de

gevorderde kosten van lijkbezorging, medische kosten en parkeer- en reiskosten voor de

behandeling bij de psycholoog en de EMDR-behandeling en de vorderingen die gaan over

affectieschade. De vorderingen met betrekking tot de shockschade dan wel aantasting in de

persoon op andere wijze dienen volgens de raadsman te worden gematigd tot een bedrag van € 15.000,-. De gevorderde toekomstige kosten dienen niet-ontvankelijk te worden verklaard bij gebreke aan onderbouwing. Voorts heeft de verdediging verzocht om bij de schadevergoedingsmaatregel geen vervangende jeugddetentie te bepalen of op te leggen.

4. Het oordeel van het hof

Inleiding

Het hof stelt voorop dat het overlijden van [slachtoffer] een enorme impact heeft gehad op

alle betrokkenen en bij hen tot zeer groot verdriet heeft geleid. Dit zal op geen enkele wijze

kunnen worden gecompenseerd. Het hof benadrukt dit omdat de beoordeling van de

vorderingen tot schadevergoeding een juridische beoordeling betreft die onmogelijk de

intensiteit van het verdriet van de ouders van [slachtoffer] tot uitdrukking kan brengen, laat staan

deze kan wegnemen.

Affectieschade

Sinds 1 januari 2019 is het voor nabestaanden van overleden slachtoffers mogelijk om op

grond van artikel 6:108, derde lid, van het Burgerlijk Wetboek (BW) affectieschade te

vorderen. Voor de hoogte van de vergoeding zijn in het Besluit vergoeding affectieschade

forfaitaire bedragen vastgesteld.

Het hof stelt vast dat het overlijden van [slachtoffer] het gevolg is van het handelen van verdachte. Hiermee is de grond voor vergoeding van affectieschade gegeven. De gevorderde

bedragen door de ouders van [slachtoffer] zijn in overeenstemming met het Besluit vergoeding

affectieschade. Het hof zal de gevorderde bedragen aan affectieschade dan ook geheel

toewijzen.

Shockschade

Wat betreft de criteria voor de toekenning van immateriële schade in de vorm van

shockschade, sluit het hof aan bij de vaste jurisprudentie van de Hoge Raad (onder

meer HR 27 september 2016, ECLI:NL:HR:2016:2201 en HR 4 oktober 2016,

ECLI:NL:HR:2016:2241). Vergoeding van shockschade kan plaatsvinden als bij de

benadeelde partij een hevige emotionele schok teweeg wordt gebracht door (i) het

waarnemen van het tenlastegelegde, of (ii) door de directe confrontatie met de ernstige

gevolgen ervan. Uit die emotionele schok dient vervolgens geestelijk letsel te zijn

voortgevloeid. Dat zal zich met name kunnen voordoen als de benadeelde partij en het

slachtoffer een nauwe affectieve relatie hadden en het slachtoffer bij het tenlastegelegde is

gedood of verwond. Voor vergoeding van deze schade is dan wel vereist dat het bestaan van

geestelijk letsel, waardoor iemand in zijn persoon is aangetast, in rechte kan worden

vastgesteld. Dat zal in het algemeen slechts het geval zijn als sprake is van een in de

psychiatrie erkend ziektebeeld. De hoogte van de geleden shockschade dient te worden

vastgesteld naar billijkheid met inachtneming van alle omstandigheden van het geval,

waaronder de ernst van het aan de verdachte te maken verwijt, de aard van het letsel, de

ernst van het letsel (waaronder de duur en de intensiteit), de verwachting ten aanzien van het

herstel en de leeftijd van de benadeelde partij. Voorts dient het hof bij de begroting,

indien mogelijk, te letten op de bedragen die door Nederlandse rechters in vergelijkbare

gevallen zijn toegekend. Het hof merkt daarbij op dat bij shockschade de specifieke

omstandigheden van het geval dusdanig bepalend zijn, dat verschillende strafzaken zich

nooit echt goed laten vergelijken.

Het hof stelt vast dat de ouders van [slachtoffer] het feit niet zelf hebben waargenomen,

zodat beoordeeld dient te worden of zij zijn geconfronteerd met de ernstige gevolgen

daarvan. Voor beide ouders geldt dat zij hun dochter [slachtoffer] hebben moeten identificeren en

daarbij zijn geconfronteerd met het grote aantal steekverwondingen in onder meer de hals,

de nek en de borst van [slachtoffer] . De moeder is nogmaals geconfronteerd met het letsel van

[slachtoffer] tijdens het wassen van het lichaam en het aankleden van [slachtoffer] voor de begrafenis.

Daarnaast hebben beide ouders kennis genomen van het procesdossier. Voor de moeder in

het bijzonder geldt nog dat zij de messen heeft gezien die op de plaats delict zijn

aangetroffen, die aan haar in het kader van het onderzoek ter verificatie zijn getoond. Ook

heeft zij gezien hoe onderzoekers van het forensisch team in witte pakken haar woning

binnen gingen voor onderzoek. Op grond van het voorgaande acht het hof het voldoende

aannemelijk dat bij beide ouders sprake is geweest van een hevige emotionele schok door

directe confrontatie met de ernstige gevolgen van het feit. Door het zien van de

steekverwondingen, gecombineerd met de overige omstandigheden én de wetenschap van

wat er is gebeurd, hebben zij zich een gruwelijke voorstelling kunnen maken van hetgeen hun dochter [slachtoffer] , met wie zij een nauwe relatie hadden, is overkomen en hetgeen haar door toedoen van verdachte is aangedaan.

Verder staat voor het hof vast dat bij beide ouders sprake is van geestelijk letsel in de

vorm van een medisch vastgesteld psychisch of psychiatrisch ziektebeeld. Uit de

overgelegde medische informatie, waaronder het ingebrachte rapport van [psycholoog]

van 11 mei 2020, en de toelichting ter terechtzitting in eerste aanleg en in hoger beroep blijkt dat bij beide ouders sprake is van een persisterende complexe rouwstoornis, waarbij (in enige mate) ook sprake is van een posttraumatische stressstoornis, waaronder herbelevingen, nachtmerries en hyperalertheid.

Op grond van het voorgaande stelt het hof vast dat de ouders van [slachtoffer] geestelijk

letsel hebben opgelopen als gevolg van de directe confrontatie met de ernstige gevolgen van

het feit en dat verdachte aansprakelijk is voor die shockschade.

Bij het bepalen van de hoogte van de schadevergoeding heeft het hof in het bijzonder

rekening gehouden met de aard en de ernst van het geestelijk letsel en de affectieve relatie

tussen de ouders en [slachtoffer] . Daarnaast heeft het hof, voor zover mogelijk gelet op de

zeer casuïstische beoordeling, aansluiting gezocht bij vergelijkbare uitspraken. Het door

beide ouders verzochte bedrag van 20.000,- acht het hof voor toewijzing vatbaar. Het hof ziet geen reden voor matiging van dit bedrag zoals door de verdediging verzocht.

Het vorenstaande brengt voorts mee dat het hof aan de subsidiaire vordering van de

ouders tot vergoeding van schade op de grond dat sprake is van een aantasting in de persoon

‘op andere wijze’ zoals bedoeld in artikel 6:106, eerste lid, aanhef en onder b, van het BW

niet meer toekomt. Het hof zal een bespreking hiervan dan ook achterwege laten.

Materiële schade

a. a) Kosten lijkbezorging

Op grond van artikel 6:108, tweede lid, van het BW is degene die aansprakelijk is voor het

overlijden verplicht tot vergoeding aan degene ten laste van wie de kosten van lijkbezorging

zijn gekomen. Het staat vast dat de kosten van lijkbezorging ten laste zijn gekomen van de

ouders van [slachtoffer] en zij hebben als benadeelde partijen vergoeding hiervan gevorderd,

ieder voor de kosten die zij zelf hebben gemaakt. Deze kosten komen het hof redelijk

voor en zijn geheel voor toewijzing vatbaar.

b) Medische kosten, parkeer- en reiskosten i.v.m. behandeling en kosten opstellen

beoordelingsrapport [psycholoog]

Het hof heeft hiervoor reeds vastgesteld dat verdachte aansprakelijk is voor het

geestelijk letsel dat de ouders van [slachtoffer] hebben opgelopen als gevolg van het handelen

door verdachte. Dit betekent dat verdachte eveneens aansprakelijk is voor de materiële

schade die voortvloeit uit dit geestelijk letsel. De hoogte van bovengenoemde kosten is onderbouwd en deze kosten zijn voor toewijzing vatbaar.

c) Toekomstige medische kosten en parkeer- en reiskosten

Het hof zal de benadeelde partijen conform het verzoek van hun advocaat niet-ontvankelijk verklaren ten aanzien van bovenvermelde posten die zien op nog niet te begroten toekomstige posten, nu zij in hoger beroep geen aanvullende schade hebben gevorderd.

Proceskosten

De benadeelde partijen hebben om vergoeding verzocht van de reiskosten die zij hebben gemaakt voor gesprekken met hun raadsman, de vader een bedrag van € 296,22 en de moeder een bedrag van € 273,26.

Het hof beoordeelt deze kosten als niet toewijsbaar.

Weliswaar heeft de raadsman van de benadeelde partijen gewezen op een arrest van de Hoge Raad waarin wordt overwogen dat de reiskosten naar de advocaat van de benadeelde dienen te worden aangemerkt als proceskosten (Hoge Raad 18 december 2018, ECLI:NL:HR:2018:2338), maar uit vaste en latere jurisprudentie van de Hoge Raad blijkt dat een redelijke wetsuitleg van 592a Sv (thans: art. 532 Sv) meebrengt dat, nu in (gewone) civiele procedures reiskosten van een partij naar de advocaat niet voor vergoeding als proceskosten in aanmerking komen, zulks ook heeft te gelden in de voegingsprocedure in een strafzaak.

Aldus is het hof van oordeel dat de reiskosten naar de advocaat, noch vergoedbare materiële schade betreffen noch vergoedbare proceskosten. Derhalve zullen deze kosten worden afgewezen.

Wettelijke rente

Het toe te wijzen bedrag zal worden vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 19 augustus 2019, zijnde de dag waarop het bewezenverklaarde heeft plaatsgevonden.

Conclusie

Gelet op het voorgaande moet verdachte aan:

€ 56.117,45, waarvan € 16.117,45 aan materiële schade en € 40.000,- aan immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 19 augustus 2019.

Voor het deel van de vorderingen waarin de benadeelde partijen niet-ontvankelijk worden

verklaard, geldt dat zij deze desgewenst bij de burgerlijke rechter kunnen aanbrengen.

Met betrekking tot de toegekende vorderingen benadeelde partijen zal het hof, zoals

verzocht door de benadeelde partijen en gevorderd door de advocaat-generaal, tevens de

schadevergoedingsmaatregel opleggen. Daarbij zal echter geen vervangende jeugddetentie

worden bepaald of opgelegd. Op deze wijze zal de Staat zorgdragen voor uitkering en

inning van de toe te wijzen bedragen zonder de mogelijkheid dat verdachte vervangende

jeugddetentie krijgt wanneer de bedragen niet op hem verhaald zouden kunnen worden.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

De beslissing is gegrond op de artikelen 36f, 77a, 77g, 77h, 77i, 77s, en 289 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze ten tijde van het bewezenverklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van het wijzen van dit arrest rechtens gelden.

BESLISSING

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht.

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot jeugddetentie voor de duur van 24 (vierentwintig) maanden.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde jeugddetentie in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Gelast de plaatsing van de verdachte in een inrichting voor jeugdigen.

Vordering van de benadeelde partij [vader slachtoffer]

Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [vader slachtoffer] ter zake van het bewezenverklaarde tot het bedrag van € 53.593,27 (drieënvijftigduizend vijfhonderddrieënnegentig euro en zevenentwintig cent) bestaande uit € 13.593,27 (dertienduizend vijfhonderddrieënnegentig euro en zevenentwintig cent) materiële schade en € 40.000,00 (veertigduizend euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Verklaart de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in de vordering en bepaalt dat de benadeelde partij in zoverre de vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen.

Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [vader slachtoffer] , ter zake van het bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 53.593,27 (drieënvijftigduizend vijfhonderddrieënnegentig euro en zevenentwintig cent) bestaande uit € 13.593,27 (dertienduizend vijfhonderddrieënnegentig euro en zevenentwintig cent) materiële schade en

€ 40.000,00 (veertigduizend euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de materiële en de immateriële schade op 19 augustus 2019.

Vordering van de benadeelde partij [moeder slachtoffer]

Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [moeder slachtoffer] ter zake van het bewezenverklaarde tot het bedrag van € 56.117,45 (zesenvijftigduizend honderdzeventien euro en vijfenveertig cent) bestaande uit € 16.117,45 (zestienduizend honderdzeventien euro en vijfenveertig cent) materiële schade en € 40.000,00 (veertigduizend euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Verklaart de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in de vordering en bepaalt dat de benadeelde partij in zoverre de vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen.

Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, [moeder slachtoffer] , ter zake van het bewezenverklaarde een bedrag te betalen van

€ 56.117,45 (zesenvijftigduizend honderdzeventien euro en vijfenveertig cent) bestaande uit € 16.117,45 (zestienduizend honderdzeventien euro en vijfenveertig cent) materiële schade en € 40.000,00 (veertigduizend euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de materiële en de immateriële schade op 19 augustus 2019.

Aldus gewezen door:

mr. O.M.J.J. van de Loo, voorzitter,

mr. K.J. van Dijk en mr. A.J.A.M. Nieuwenhuizen, raadsheren,

in tegenwoordigheid van mr. R.R.A.C. Dinnissen, griffier,

en op 18 mei 2022 ter openbare terechtzitting uitgesproken.