26.2.1 Nederland

Het Nederlandse bestuursprocesrecht gaat van oorsprong uit van een objectief model: een vernietigingsberoep tegen besluiten. Traditioneel ligt de nadruk op de vraag of een besluit als zodanig rechtmatig is en niet op de vraag of door een besluit subjectieve rechten zijn geschonden. Dit kan historisch verklaard worden. De bestuursrechter heeft van oudsher als primaire taak te controleren of het bestuur bij het eenzijdig vaststellen van de rechtspositie van de burger binnen de grenzen van zijn bevoegdheid is gebleven.

De eerste tranche van de Awb had vooral een codificerend en harmoniserend karakter. De wetgever beoogde geen belangrijke veranderingen in de geldende rechtsregels aan te brengen.1 Het was daarom voor de wetgever logisch om de bevoegdheid van de bestuursrechter te koppelen aan het besluitbegrip, dat reeds in wetten betreffende de administratieve rechtspraak een vaste plaats had gekregen: