4.5.2.1 De benadeelde, het Bureau en de Richtlijn

Op grond van art. 2 onder a van de Richtlijn dienen de Bureaus een overeenkomst te sluiten waarbij zij zich garant stellen voor de afwikkeling van ongevallen die door al dan niet verzekerde - gewoonlijk op het grondgebied van andere lidstaten gestalde motorrijtuigen zijn veroorzaakt. Deze afwikkeling dient overeenkomstig de eigen nationale wetgeving betreffende de verplichte verzekering plaats te vinden. Met gewoonlijk op het grondgebied van een lidstaat gestalde voertuigen kunnen voertuigen uit derde landen gelijk worden gesteld. Als zodanig zijn voertuigen uit Andorra, Kroatië en Zwitserland aangemerkt.

Op grond van art. 7 van de Richtlijn moeten ook voertuigen die gewoonlijk op het grondgebied van een (niet met een lidstaat gelijk gesteld) derde land zijn gestald en die het grondgebied van de EU binnenkomen, overeenkomstig de nationale wetgeving van de bezochte lidstaat verzekerd zijn. Ten bewijze daarvan dient de groene kaart of een document van grensverzekering (waarvan een groene kaart eveneens deel uitmaakt). Op dat document wordt een aanspraak op het Bureau van het land van het ongeval gebaseerd.

De Bureaus stellen zich derhalve garant voor de afwikkeling van ongevallen op hun grondgebied conform de nationale wetgeving op de verplichte verzekering. Daaruit valt af te leiden dat de definitie van 'benadeelde' in de Richtlijn ook voor de aanspraak tegen het Bureau geldt. De benadeelde heeft in eigen land een wederpartij die weliswaar geen verzekeraar, maar daaraan wel evenwaardig is.

Dit betekent dat niet alleen de direct getroffene zelf, maar ook rechtverkrijgenden, waaronder regresnemers, op grond van een eigen recht of op grond van subrogatie aanspraken tegen het Bureau geldend kunnen maken.