CRvB, 13-06-2006, nr. 05/4350 WWB

De Raad stelt allereerst vast dat in de gemeente Utrecht artikel 18 van de WWB met ingang van 1 januari 2004 in werking is getreden en artikel 14 van de Abw met ingang van die datum is komen te vervallen. Gelet hierop volgt uit hetgeen de Raad heeft overwogen in zijn uitspraak van 6 december 2005 (LJN AU7664) dat het College vanaf 1 januari 2004 aan artikel 18, tweede lid, van de WWB de bevoegdheid ontleent om de bijstand te verlagen ook voorzover de verlaging van de bijstand betrekking heeft op een gedraging die vóór 1 januari 2004 heeft plaatsgevonden. De Raad neemt daarbij in aanmerking dat de gedraging waarvoor het College de bijstand heeft verlaagd (het door eigen toedoen niet behouden van arbeid in dienstbetrekking) zowel onder de WWB als onder de Abw grondslag voor het opleggen van een sanctie is en dat het voor die gedraging geldende (standaard) sanctieregime onder de WWB geen zwaardere sanctie voorschrijft dan het (standaard) sanctieregime van de Abw.

Artikel 18, tweede lid, van de WWB bepaalt, voorzover hier van belang, dat indien de belanghebbende naar het oordeel van het college tekortschietend besef van verantwoordelijkheid betoont voor de voorziening in het bestaan, het college de bijstand verlaagt overeenkomstig de verordening bedoeld in artikel 8, eerste lid, onderdeel b. Van een verlaging wordt afgezien, indien elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt.

De in artikel 18, tweede lid, van de WWB bedoelde verordening is de Afstemmingsverordening. Ingevolge artikel 2 van de Afstemmingsverordening worden de gedragingen bedoeld in artikel 18, tweede lid, van de WWB onderscheiden in een aantal categorieën. Tot de vierde categorie behoort het door eigen toedoen niet behouden van arbeid in dienstbetrekking. Op grond van artikel 3, eerste lid, aanhef en onder d, van de Afstemmingsverordening leidt een gedraging van de vierde categorie ertoe dat de bijstandsuitkering 100% wordt verlaagd. Artikel 3, tweede lid, van de Afstemmingsverordening bepaalt dat het college het percentage van de verlaging lager kan vaststellen, rekening houdend met de ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de individuele omstandigheden van de belanghebbende. Ingevolge artikel 4, eerste lid, aanhef en onder a, van de Afstemmingsverordening vindt de verlaging plaats voor de duur van een kalendermaand, wanneer sprake is van een eerste verwijtbare gedraging. Artikel 6, tweede lid, van de Afstemmingsverordening bepaalt dat het college kan besluiten af te zien van de tenuitvoerlegging van een verlaging van de bijstand als sprake is van dringende redenen.

Vaststaat dat appellant op 9 december 2003 uit zijn dienstbetrekking ontslag heeft genomen. Partijen verschillen van mening of de gezondheidstoestand van appellant ten tijde van de ontslagname zodanig was dat voortzetting van de dienstbetrekking redelijkerwijs niet van appellant zou kunnen worden gevergd.

Naar het oordeel van de Raad bieden de gedingstukken onvoldoende aanknopingspunten om aan te nemen dat er sprake was van een acute medische noodzaak op grond waarvan niet van appellant kon worden gevergd dat de dienstbetrekking zou voortduren. De door appellant in bezwaar ingebrachte verklaringen van zijn huisarts, behandelend psycholoog en twee bedrijfsartsen, bezien in onderling verband en samenhang, geven weliswaar aan dat appellant vanaf eind juli 2003 een aantal maanden niet heeft gewerkt vanwege werkgerelateerde spanningsklachten en dat hij in de periode van augustus 2003 tot en met oktober 2003 daarvoor onder behandeling is geweest bij een psycholoog, maar niet dat er op 9 december 2003 een acute medische noodzaak bestond om ontslag te nemen. Evenmin blijkt uit die verklaringen dat appellant ten tijde van zijn ontslagname op medische gronden niet in staat was zijn wil te bepalen of de consequenties van zijn handelen te overzien. Anders dan appellant stelt, hadden de betreffende verklaringen het College evenmin aanleiding hoeven te geven om in het kader van de behandeling van het bezwaar een nader onderzoek in te stellen naar de gezondheidstoestand van appellant ten tijde hier van belang. Aan de stelling van appellant dat hem voor het uitbrengen van een medische expertise de middelen ontbreken, gaat de Raad voorbij, nu ingevolge artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht de rechter de mogelijkheid heeft een partij te veroordelen in de kosten die een andere partij in verband met de behandeling van een beroep, welk artikel op grond van artikel 21 van de Beroepswet van overeenkomstige toepassing is op het hoger beroep, redelijkerwijs heeft moeten maken, waaronder de kosten van een deskundige die aan een partij verslag heeft uitgebracht. Belanghebbenden zullen met betrekking tot de vraag of zij een medisch onderzoek laten verrichten in dat licht zelf een afweging dienen te maken.

Gelet op het vorenstaande houdt de Raad het ervoor dat appellant te lichtvaardig ontslag uit zijn dienstbetrekking heeft genomen, zodat sprake is van het betonen van een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan als bedoeld in artikel 18, tweede lid, van de WWB en van een door zijn toedoen niet behouden van arbeid in dienstbetrekking als bedoeld in artikel 2, vierde lid, onder a, van de Afstemmingsverordening. Van deze gedraging kan niet worden gezegd dat elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt. Hieruit vloeit voort dat het College op grond van artikel 18, tweede lid, van de WWB gehouden was de bijstand te verlagen. De hoogte en duur van de verlaging is in overeenstemming met artikel 3, eerste lid, aanhef en onder d, en artikel 4, eerste lid, aanhef en onder a, van de Afstemmingsverordening bepaald op 100% van de bijstand gedurende een maand. De Raad is niet gebleken dat de ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de individuele omstandigheden van appellant het College aanleiding hadden moeten geven om met toepassing van artikel 3, tweede lid, van de Afstemmingsverordening het percentage van de verlaging lager vast te stellen. In hetgeen appellant heeft aangevoerd ziet de Raad geen dringende redenen als bedoeld in artikel 6, tweede lid, van de Afstemmingsverordening.

Uit het vorenstaande vloeit voort dat het hoger beroep niet slaagt, zodat de aangevallen uitspraak, voorzover aangevochten, voor bevestiging in aanmerking komt.

De Raad ziet geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.