HR, 24-02-2023, nr. 21/04212

Middel I klaagt terecht over het onbehandeld laten van de klacht van belanghebbende dat de rechtbank de zaak terug had moeten verwijzen, teneinde opnieuw de mogelijkheid te krijgen de rechten van verdediging, waaronder het recht om gehoord te worden, daadwerkelijk te benutten.

Middel I is kennelijk gegrond, nu vaststaat dat belanghebbende daarover geklaagd heeft.

De rechtbank krijgt een vraag voorgelegd van Unierecht, meer bepaald de draagwijdte en de betekenis van artikel 47, Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, nu in een kwestie waarin de belasting wordt betwist van uit andere lidstaten afkomstige, gebruikte voertuigen die niet binnen een redelijke termijn is afgerond, en lost die zelfstandig op, nalatend zich volgens de wettelijke verplichting van artikel 267, tweede alinea VWEU tot het Hof te richten om te bevragen of in een geval als in casu, waarin eerder uitspraak is gedaan door de rechtbank in procedures van belanghebbende, met toepassing van voorrang van nationaal recht op het recht van de Unie, en een vergoeding voor de overschrijding van de redelijke termijn van berechting heeft plaatsgevonden, daarmee vast staat dat in andere, gelijksoortige procedures van belanghebbende, waarin de redelijke termijn van berechting is overschreden niet hoeft te worden toegekomen aan een schadevergoeding wegens de overschrijding van de redelijke termijn van berechting, omdat volgens de rechtbank met het gegeven eerdere oordeel de ‘spanning en frustratie’ is beëindigd.

De rechtbank zoekt voor zijn oordeel aansluiting bij de uitlegging van het recht van de Unie door de Hoge Raad der Nederlanden van 21 maart 2014, welke uitlegging onregelmatig en onrechtmatig tot stand is gekomen en waarmee de rechtbank een interne rechtsorde handhaaft die niet strookt met het recht van de Unie.

Spanning en frustratie is een verzinsel van de Hoge Raad der Nederlanden en is geen uit het betreffende recht voortkomende vereiste of terminologie en blijkt ook niet uit de tekst, context en uitlegging van het Hof inzake artikel 47, tweede alinea Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

Artikel 47, tweede alinea Handvest van de grondrechten van de Europese Unie wordt geschonden wanneer de redelijke procestermijn, vastgesteld naar nationale procedurele remedy, in casu 2 jaar in lidstaat Nederland, niet wordt eerbiedigt.

In dat geval staat vast dat de voor het de rechtbank en heffende autoriteit gevoerde procedure schending van artikel 47, tweede alinea, van het Handvest oplevert, doordat het in strijd heeft gehandeld met de vereisten rond de inachtneming van de redelijke procestermijn, hetgeen een voldoende gekwalificeerde schending vormt van een rechtsregel die ertoe strekt particulieren rechten toe te kennen (arrest van 4 juli 2000, Bergaderm en Goupil/Commissie, C-352/98 P, Jurispr. blz. 1-5291, punt 42).

Aldus heeft de rechtbank op alle punten het recht kennelijk miskend. Bij het niet in acht nemen van de redelijke procestermijn is artikel 47, Handvest van de grondrechten van de Europese Unie geschonden en moet er aldus een passende vergoeding worden toegekend door de bevoegde rechtbank, in casu de rechtbank den Haag.

De rechtbank heeft het recht ernstig miskend door uitlegging te geven over het recht van de Unie, met misbruik van recht, misbruik van bevoegdheid, nu het Hof exclusief bevoegd is uitlegging te geven over de Verdragen, zoals volgt uit artikel 267, letter a VWEU.

De rechtbank heeft het recht miskend.

Mevrouw Ebbeling verwijst naar rechtspraak van de Hoge Raad, daarmee een interne rechtsorde handhavend, die niet strookt met bepalingen van het recht van de Unie. Vooropgesteld zij dat de Hoge Raad niet de hoogste rechter is, gelukkig maar, en dus om die reden reeds de stellingen van Ebbeling elke feitelijke grondslag missen.

Aanvaarding van de rechtspraak van de Hoge Raad impliceert aanvaarding van het risico van een interne rechtsorde die niet strookt met bepalingen van het recht van de Unie en is strikt verboden (o.m. Hof van Justitie, Aquino, 15 maart 2017, EU:C:2017:209, r.o. 33);

Mevrouw Ebbeling verdient langdurige, eenzame opsluiting, nu zij de fundamenten van onze rechtsstaat tot op het bot schendt in haar niet aflatende drang de heffende autoriteit te faciliteren.

Reeds om die reden falen haar stellingen, die overladen zijn met vooringenomenheid en kennelijke partijdigheid, zoals uiteengezet door het Hof, vast te stellen aan de hand van objectieve criteria, uitgelegd in zijn arrest van 19 november 2019, A.K., EU:C:2019:982.

Uit de redactionele tekst van artikel 110 VWEU volgt reeds dat de lidstaten op producten van de overige lidstaten, al dan niet rechtstreeks, geen hogere binnenlandse belastingen heffen van welke aard ook dan die welke, al dan niet rechtstreeks, op gelijksoortige nationale producten worden geheven.

Overigens betreft het ook een kennelijk onjuiste uitlegging van het arrest van 12 mei 2017 van mevrouw Ebbeling, nu de Hoge Raad dat niet heeft uitgelegd.

Nu kennelijk vast staat dat het gegeven oordeel van Ebbeling op kennelijk partijdige en kennelijk afhankelijke gronden tot stand is gekomen, kan het gegeven oordeel reeds om die reden geen standhouden.

Voor toepassing van artikel 8:54 Awb is sowieso geen enkele ruimte, nu apert geen sprake is van kennelijkheid.

De Hoge Raad is kennelijk niet bevoegd om uitlegging te geven over bepalingen van het recht van de Unie.

Idem voor ex-rental, idem voor de hoogte van het griffierecht.

Ook kan belanghebbende nog nieuwe gronden indienen, lopende de procedure, als gevolg van nieuwe op de zaak toepasselijke jurisprudentie, zoals Gerechtshof 's‑Hertogenbosch van 5 maart 2020 (Inspecteur moet kentekengegevens inbrengen, of 2% belastingvermindering), en Hoge Raad 1 mei 2020, ECLI:NL:HR:2020:821),

Daarbij moet rekening gehouden worden met alle op het geding van toepassing zijnde standpunten van partijen.

Zo is volgens de Hoge Raad van belang of al eerder stukken zijn gewisseld tussen partijen over de bestreden standpunten, e.a…

De rechtbank den Haag, ook een bolwerk van mensen die er niet onpartijdig en onafhankelijk in staan, zoals de hele rechtspraak in Nederland, zoals een vies mormel als TanSommerville van het gerechtshof in den Haag, die van onbevoegd en onrechtmatig handelen haar handelsmerk heeft gemaakt, sluit aan bij rechtspraak van de hoogste nationale rechter, hoewel onjuist, is dat nog enigszins te begrijpen.

Types als Ebbeling, niet voor het eerste leugentje gebarsten, bezit nu eenmaal geringe verstandelijke vermogens en heeft geleerd dat de Hoge Raad der Nederlanden een fatsoenlijke club is die je als onderdeel van de rechtspraak in Nederland blind kunt vertrouwen.

Niets blijkt minder waar te zijn natuurlijk, door mij genoegzaam aangetoond. De Hoge Raad der Nederlanden is natuurlijk een enorme boevenbende die alleen oog heeft voor de staatskas en verder helemaal nada niks en een broertje door heeft aan het Hof in Luxemburg, behalve dan wanneer het wat extra kan opleveren voor de staatskas (b.v. Jumbocarry Trading).

In normaal Nederlands wordt dart geduid als ‘kontje verkocht’, kenmerkend voor de raadsheren bij de Hoge Raad der Nederlanden.

De rechtbank heeft dus — in navolging van de schending van de Hoge Raad der Nederlanden — boeventuig — geoordeeld dat een belastingplichtige — in weerwil met de tekst en uitlegging van het Hof inzake artikel 110 VWEU — bewijslast draagt inzake de waardedaling van uit andere lidstaten afkomstige, gebruikte personenauto's.

Door de handelswijze van de rechtbank moet worden vastgesteld dat — zoals in casu — niet gewaarborgd wordt dat de volle werking van het recht van de Unie zijn beslag krijgt.

Ik verwijs uw bedenkelijke gajesclub naar uitlegging van het Hof in zijn arrest van 17 april 2018, Dos Santos, EU:C:2018:275 em aldaar aangehaalde rechtspraak;

Aldus staat vast dat een lidstaat dient te waarborgen dat het een binnenlands belastingstelsel hanteert, dat zodanig is ingericht dat het in alle gevallen is uitgesloten dat ingevoerde producten zwaarder worden belast dan binnenlandse producten en dat het bijgevolg in geen geval discriminerende gevolgen heeft.

In lidstaat Nederland is dat niet het geval, mede gezien het feit dat Uw bedenkelijke club al sinds jaar en dag intervenieert in het nationaal heffingssysteem van BPM, recentelijk nog op 1 mei 2020, ECLI:NL:HR:2020:821…

De rechtbank, zowel Ebbeling als Dirks, allebei zeer bedenkelijke, aangetoond partijdige dienders, die hun kontje hebben verkocht aan de wetgever en de heffende autoriteit, hebben het recht zeer ernstig miskend!

De rechtbank heeft zich ook vergrepen aan de uitlegging van de draagwijdte en de betekenis van het recht van de Unie, onder verwijzing naar kennelijk met misbruik van bevoegdheid tot stand gekomen rechtspraak van de criminelen van de Korte Voorhout, de Hoge Raad der Nederlanden en afgezien van zijn verwijzingsplicht, waartoe hij dus kennelijk verplicht was!!

Vergelijk in identieke zin, Hof van Justitie, van 26 februari 2013, Hans Akerberg Fransson, EU:C:2013:105, r.o. 47 en aldaar aangehaalde rechtspraak;

Nederland is een apenland, of zoals Geert Wilders terecht zegt, verworden tot een bananenrepubliek!! Ik denk dat het in een bananenrepubliek nog netter aan toe gaat dan in lidstaat Nederland!!

Nu middel I kennelijk slaagt, slaagt het cassatieberoep, het beroep en moet de zaak terug naar de Inspecteur of de rechtbank ter verdere, inhoudelijke behandeling.

De eerbiediging van de rechten van de verdediging vormt een algemeen beginsel van gemeenschapsrecht dat van toepassing is wanneer de administratie voornemens is een bezwarend besluit ten opzichte van een bepaalde persoon vast te stellen.

Dit beginsel vereist dat de adressaten van besluiten die hun belangen aanmerkelijk raken, in staat worden gesteld naar behoren hun standpunt kenbaar te maken over de elementen waarop de administratie haar besluit wil baseren. Zij dienen daartoe over een toereikende termijn te beschikken (zie met name reeds aangehaalde arresten Commissie/Lisrestal e.a., punt 21, en Mediocurso/Commissie, punt 36).

Deze verplichting rust op de administratieve overheden van de lidstaten wanneer zij besluiten nemen die binnen de werkingssfeer van het gemeenschapsrecht vallen, ook al voorziet de toepasselijke communautaire wetgeving niet uitdrukkelijk in een dergelijke formaliteit.

De eerbiediging van de rechten van de verdediging impliceert bijgevolg dat de administratie met de nodige aandacht kennis neemt van de opmerkingen van de betrokken persoon of onderneming. Slechts dan kan de houder van deze rechten worden geacht de gelegenheid te hebben gekregen om zijn standpunt naar behoren kenbaar te maken.

De Hoge Raad der Nederlanden heeft met misbruik van bevoegdheid uitlegging gegeven over de draagwijdte en de betekenis van het recht van de Unie, teneinde te kunnen ontkomen aan zijn wettelijke verwijzingsplicht.

Vgl. in gelijke zin mr. baron Koenraad Lenaerts en mr. Piet van Nuffel, Europees recht, blz. 119, par. 85 e.v.;

De Hoge Raad is met uitlegging over de draagwijdte en de betekenis van het recht van de Unie op het exclusieve domein van de Unierechter getreden en heeft aldus met misbruik van bevoegdheid, kennelijk onrechtmatig, zelfstandig het geschil opgelost, terwijl niet kan worden uitgesloten dat op het moment van de uitspraak van de Hoge Raad der Nederlanden redelijkerwijze ruimte was voor twijfel over deze uitlegging.

De rechten van verdediging, zoals vervat in artikel 47 Handvest van de grondrechten van de Europese Unie vereisen immers dat belanghebbende alle middelen kan benutten, dus ook vooraf horen, te meer daar dat ook is vastgelegd in nationale bepalingen, meer bepaald artikel 4:8 Awb, en dus Unierechtelijke rechten nadeliger zouden worden behandeld dat nationaalrechtelijke aanspraken!!! De Hoge Raad is bewezen een club van enorme criminelen!!

Middel II is ook kennelijk gegrond.

Artikel 8:54 Awb kan geduid worden als een omzetting, interpretatie van het Unierechtelijk begrip dat het duidelijk moet zijn dat uitgesloten is dat de grieven kunnen bijdragen tot de oplossing van het geschil.

Nu die oplossing zeer snel gegeven kan zijn, moet strikte toepassing worden gegeven aan de vereiste kennelijkheid. Het moet buiten elke twijfel verheven zijn dat er gronden of grieven in het beroepschrift worden opgeworpen die bij daadwewrkelijke, effectieve behandeling, tot de oplossing van het geschil kunnen leiden.

Aldus moet artikel 8:54 Awb met zeer grote terughoudendheid worden toegepast in zeer uitzonderlijke gevallen dat het uitgesloten is dat er een mogelijkheid zich kan voordoen dat de opgeworpen grieven tot enige gegrondheid kunnen leiden.

Feit is dat het beroep gegrond is gegaan, omdat de hoorplicht is geschonden volgens de rechtbank, die — wederom naar het oordeel van de rechtbank — zonder belanghebbende daarover te horen en zonder toe te komen aan de hoofdregel tot terugverwijzing, waartoe belanghebbende gehoord moet worden in een mondelinge behandeling, en om die reden reeds had artikel 8:54 Awb achterwege moeten blijven.

Ook had belanghebbende zich in dergelijke gevallen mondeling moeten kunnen uitlaten over de hoogte van de proceskosten en andere nevenvorderingen en zou hij de mogelijkheid hebben — in het kader van een effectief eerlijk proces — zoals vereist in artikel 47 Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, als onderdeel van de rechten van verdediging — op een volledige feitelijke herkansing.

Ook had de kennelijkheid, voor zover die er zou zijn, in het begin van de procedure uitgesproken moeten worden, niet na verwijzing door de rechtbank Zeeland-West-Brabant, die de vermeende kennelijkheid blijkbaar niet tot de zijne had gemaakt.

Schending door een (rechterlijke) instantie van een lidstaat, moet van haar verplichting krachtens artikel 47, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie om de aan haar voorgelegde zaken binnen een redelijke termijn te berechten, moet haar bestraffing vinden in het kader van een beroep tot schadevergoeding dat bij een nationaal rechtsprekende instantie aanhangig wordt gemaakt, aangezien een dergelijk beroep een effectief rechtsmiddel vormt.

In geval van een beroep tot schadevergoeding wegens schending door een (onderdeel van) een lidstaat van artikel 47, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie dat is ingesteld omdat de lidstaat de vereisten inzake de inachtneming van de redelijke procestermijn niet in acht heeft genomen, staat het aan de nationale rechter, die onafhankelijk wordt geacht, maar dat doorgaans niet doet blijken, maar dat terzijde, om de in de rechtsorden van de lidstaten toepasselijke algemene beginselen voor op vergelijkbare schendingen gebaseerde beroepen in acht te nemen.

Met name moet de nationale rechter in die context nagaan of kan worden vastgesteld of zich niet alleen materiële schade heeft voorgedaan, maar ook immateriële schade die een partij mogelijk als gevolg van de termijnoverschrijding heeft geleden en die in voorkomend geval passend moet worden hersteld.

Het staat dus aan de nationale rechter om zich over dergelijke schadevorderingen uit te spreken, zulks in een andere formatie dan die welke kennis heeft genomen van het geschil dat heeft geleid tot de procedure waarvan de duur wordt bekritiseerd, onder toepassing van de door het Hof geformuleerde criteria voor de beoordeling of de lidstaat het beginsel van de redelijke termijn in acht heeft genomen.

Middel III slaagt ook glansrijk!

De Hoge Raad geeft uitlegging over de draagwijdte en de betekenis van het recht van de Unie, zonder het Hof te consulteren.

Het is vaste rechtspraak van het Hof dat de rechterlijke instantie waarvan de beslissingen naar nationale bepalingen niet vatbaar zijn voor hoger beroep, door het Hof geen vraag voor te leggen, een risico van uiteenlopende rechtspraak binnen de Unie gecreëerd, wat onverenigbaar is met de verplichting tot prejudiciële verwijzing die krachtens artikel 267, derde alinea, VWEU op hem rust als rechterlijke instantie waarvan de beslissingen niet vatbaar zijn voor hoger beroep.

De Hoge Raad der Nederlanden heeft in zijn uitspraken van 19 april 2019, ECLI:NL:HR:2019:623, met kennelijk misbruik van bevoegdheid en met kennelijk misbruik van recht, met schending van de wettelijke verwijzingsplicht, zelfstandig het geschil opgelost en geoordeeld dat de heffing van griffierecht in lidstaat Nederland niet in strijd is met het recht van de Unie.

De Hoge Raad der Nederlanden heeft in elk geval, door het Hof geen vraag voor te leggen, een risico van uiteenlopende rechtspraak binnen de Unie gecreëerd, wat onverenigbaar is met de verplichting tot prejudiciële verwijzing die krachtens artikel 267, derde alinea, VWEU op hem rust als rechterlijke instantie waarvan de beslissingen niet vatbaar zijn voor hoger beroep.

De Hoge Raad kwalificeert zichzelf als een ongekende boevenbende, een gekende criminele organisatie die zich als een stelletje hoeren gedraagt en burgers van hun Unierechtelijke aanspraken ontdoet met misbruik van recht en misbruik van bevoegdheid!