Hof 's-Hertogenbosch, 18-12-2024, nr. 21/1566, nr. 21/1567

1. Het hof heeft in bovenvermelde zaak op 30 oktober 2024 uitspraak gedaan.

Het hof heeft, naar aanleiding van een brief van belanghebbende van 8 november 2024, geconstateerd dat in de uitspraak per ongeluk niet is ingegaan op het ter zitting van het hof gedane verzoek om vergoeding van immateriële schade door belanghebbende.

2. Het hof heeft telefonisch contact gehad met belanghebbende, waarbij belanghebbende ook heeft gevraagd om proceskostenvergoeding bij toekenning van het verzoek.

3. Het hof heeft bij brief van 26 november 2024 aan beide partijen laten weten van plan te zijn een hersteluitspraak te doen. Daarbij is aan partijen de tekst zoals die komt te luiden na de hersteluitspraak meegedeeld.

4. De inspecteur is bij brief van 3 december 2024 akkoord gegaan met het doen van de hersteluitspraak. Belanghebbende heeft bij brief van 4 december 2024 aangegeven geen bezwaar te hebben tegen de hersteluitspraak en heeft daarbij de verwachting uitgesproken dat wegens de toekenning van het verzoek ook het griffierecht wordt vergoed.

5. Herstel van de uitspraak brengt mee dat na r.o. 4.3 de volgende passage wordt toegevoegd:

‘Naar aanleiding van het verzoek om vergoeding van immateriële schade door belanghebbende stelt het hof vast dat de redelijke termijn voor het afdoen van het hoger beroep met 1 jaar is overschreden en dat belanghebbende daarom recht heeft op vergoeding van immateriële schade van 2 x € 500 = € 1.000. Wegens de samenhang van beide zaken wordt deze vergoeding éénmaal toegekend. De vergoeding komt voor rekening van de Staat (de minister van Justitie en Veiligheid).’

6. De tekst van r.o. 4.6 wordt vervangen door:

‘Het hof ziet aanleiding voor een vergoeding van de door belanghebbende gemaakte proceskosten voor de hogerberoepsfase. De proceskostenvergoeding bedraagt 1 punt x € 875 x 0,25 (gewicht van de zaak) = € 218,75. De proceskostenvergoeding komt voor rekening van de Staat.’

7. De tekst van r.o. 4.5 blijft in stand. Bij een ongegrond hoger beroep met toekenning van vergoeding van immateriële schade kent het hof geen vergoeding van griffierecht toe.1.

8. Aan r.o. 5 (beslissing) wordt toegevoegd:‘- veroordeelt de Staat tot vergoeding van de door belanghebbende geleden immateriële schade, vastgesteld op € 1.000;

- veroordeelt de Staat in de kosten van belanghebbende voor het geding in hoger beroep, vastgesteld op € 218,75.’

Het hof verbetert de op 30 oktober 2024 in deze zaken gedane uitspraak op de hiervoor weergegeven wijze.

Deze hersteluitspraak is gedaan door T.A. Gladpootjes, voorzitter, J. Wessels en H.J. Cosijn, in tegenwoordigheid van K.M.J. van der Vorst, griffier.

De griffier, De voorzitter,

K.M.J. van der Vorst T.A. Gladpootjes

Wegens verhindering van de voorzitter is deze uitspraak enkel door de griffier ondertekend.

De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 18 december 2024 en een afschrift van de uitspraak is op die datum in Mijn Rechtspraak geplaatst. Aan de partij die niet digitaal procedeert, is een afschrift op die datum aangetekend per post verzonden.

Het aanwenden van een rechtsmiddel:

Tegen deze hersteluitspraak staat geen beroep in cassatie of een ander rechtsmiddel open.2.

De inspecteur heeft de aanslagen inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen (IB/PVV) 2015 en 2016 opgelegd.

Belanghebbende heeft tegen beide aanslagen bezwaar gemaakt. De inspecteur heeft uitspraken op bezwaar gedaan en de bezwaren ongegrond verklaard.

Belanghebbende heeft tegen deze uitspraken beroep ingesteld bij de rechtbank. De rechtbank heeft het beroep ongegrond verklaard.

Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de rechtbank hoger beroep ingesteld bij het hof. De inspecteur heeft een verweerschrift ingediend.

De zitting heeft plaatsgevonden op 19 september 2024 in ’s-Hertogenbosch. Daar zijn verschenen belanghebbende, en, namens de inspecteur, [inspecteur 1] en [inspecteur 2] .

Belanghebbende heeft tijdens de zitting een pleitnota voorgelezen en exemplaren daarvan overgelegd aan het hof en aan de andere partij.

Het hof heeft aan het einde van de zitting het onderzoek gesloten.

Belanghebbende is geboren op [datum] 1955 en heeft in 2015 en 2016 geen fiscaal partner.

Belanghebbende heeft een aangifte IB/PVV voor het jaar 2015 ingediend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 53.300 en een belastbaar inkomen uit sparen en beleggen van € 5.156. Het belastbaar inkomen uit werk en woning bestaat uit een bedrag van € 83.300 aan looninkomsten, een bedrag van € 500 aan resultaat uit overige werkzaamheden en een persoonsgebonden aftrek van € 30.500. Voor de berekening van het belastbaar inkomen uit sparen en beleggen is belanghebbende uitgegaan van een rendementsgrondslag van € 418.000, een heffingsvrij vermogen van € 21.330 en een rendement van 1,3%.

Voor het jaar 2016 heeft belanghebbende een aangifte IB/PVV ingediend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 49.986 en een belastbaar inkomen uit sparen en beleggen van € 1.857. Het belastbaar inkomen uit werk en woning bestaat uit een bedrag van € 85.466 aan looninkomsten, een bedrag van € 20 aan resultaat uit overige werkzaamheden en een persoonsgebonden aftrek van € 35.500. Belanghebbende is voor de berekening van het belastbaar inkomen uit sparen en beleggen uitgegaan van een rendementsgrondslag van € 532.000, een heffingsvrij vermogen van € 24.437 en een rendement 0,366%.

De inspecteur heeft de aanslag IB/PVV voor het jaar 2015, in afwijking van de aangifte, vastgesteld naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 53.300 en een belastbaar inkomen uit sparen en beleggen van € 15.866. De aanslag IB/PVV voor het jaar 2016 is door de inspecteur, in afwijking van de aangifte, vastgesteld naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 49.986 en een belastbaar inkomen uit sparen en beleggen van € 20.302.

Belanghebbende heeft bezwaar gemaakt tegen de aanslagen IB/PVV voor de jaren 2015 en 2016 voor zover deze de vermogensrendementsheffing betreffen. De inspecteur heeft de bezwaren, op verzoek van belanghebbende, aangehouden totdat de Hoge Raad heeft beslist op de rechtsvraag zoals opgenomen in het Beleidsbesluit van 26 juni 2015, nr. BLKB2015/903M. Bij uitspraken op bezwaar van 13 januari 2020 heeft de inspecteur de bezwaren afgewezen en de aanslagen gehandhaafd.

Het geschil betreft het antwoord op de vraag of de vermogensrendementsheffing in de jaren 2015 en 2016 in strijd is met artikel 14 EVRM, dan wel artikel 1 Eerste Protocol EVRM op stelselniveau dan wel op individueel niveau.

Belanghebbende concludeert tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank en vermindering van de aanslagen. De inspecteur concludeert tot bevestiging van de uitspraak van de rechtbank.

Ten aanzien van het geschil

De Hoge Raad heeft voor de jaren 2015 en 2016 in de arresten van 29 mei 20201.respectievelijk 2 juli 20212.geoordeeld dat de box 3 heffing op regelniveau in strijd komt met artikel 1 EP EVRM, maar dat het niet aan de rechter is om te voorzien in een ander systeem. Alleen bij een individuele buitensporige last kan aanleiding zijn voor ingrijpen, maar dan moet worden gekeken naar de totale inkomenspositie van de belastingplichtige.

In het zogenoemde Kerst-arrest3.heeft de Hoge Raad voor het met ingang van 2017 geldende stelsel wel aanleiding gezien om in te grijpen. Nadien heeft de Hoge Raad geoordeeld dat hij zijn oordeel over de voorgaande jaren handhaaft en dat de rechter alleen rechtsherstel kan bieden voor zover aannemelijk is dat de heffing voor de belastingplichtige een individuele en buitensporige last oplevert.4.

Het hof is van oordeel dat in het onderhavige geval belanghebbende niet aannemelijk heeft gemaakt dat sprake is van een individuele en buitensporige last gelet op het inkomen uit werk en woning dat belanghebbende geniet. Daarbij komt dat voor het jaar 2015 geldt dat het werkelijke rendement dat belanghebbende met zijn box-3-vermogen heeft behaald hoger was dan het forfaitere rendement. Voor 2016 geldt dat de inspecteur het werkelijk rendement heeft berekend op € 7.732 en belanghebbende zelfs op € 8.653. Het in aanmerking genomen forfaitaire rendement bedraagt € 6.090. Ook voor dat jaar is het werkelijke rendement dus hoger dan het forfaitaire rendement.

Tussenconclusie

De slotsom is dat het hoger beroep ongegrond is.

Ten aanzien van het griffierecht

Het hof ziet geen aanleiding om het griffierecht te laten vergoeden.

Ten aanzien van de proceskosten

Het hof oordeelt dat er geen redenen zijn voor een veroordeling in de proceskosten als bedoeld in artikel 8:75 Algemene wet bestuursrecht.

Het hof:

De uitspraak is gedaan door T.A. Gladpootjes, voorzitter, J. Wessels en H.J. Cosijn, in tegenwoordigheid van K.M.J. van der Vorst, als griffier.

De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 30 oktober 2024 en een afschrift van de uitspraak is op die datum in Mijn Rechtspraak geplaatst. Aan de partij die niet digitaal procedeert, is een afschrift op die datum aangetekend per post verzonden.

De griffier, De voorzitter,

K.M.J. van der Vorst T.A. Gladpootjes

Het aanwenden van een rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl.

Bepaalde personen die niet worden vertegenwoordigd door een gemachtigde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent, mogen per post beroep in cassatie instellen. Dit zijn natuurlijke personen en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Als zij geen gebruik willen maken van digitaal procederen kunnen deze personen het beroepschrift in cassatie sturen aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), postbus 20303, 2500 EH Den Haag. Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl).

Bij het instellen van beroep in cassatie moet het volgende in acht worden genomen:

Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad.

In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de andere partij te veroordelen in de proceskosten.