4.2.4 Bekendmaking in andere EU-lidstaten

Bevindt het centrum van de voornaamste belangen (art. 3 IVO) van de schuldenaar zich in Nederland en heeft de schuldenaar een vestiging in een andere EU-lidstaat (m.u.v. Denemarken), dan moet de faillietverklaring ook in die andere lidstaat openbaargemaakt worden (art. 28 lid 1 IVO). Als de schuldenaar geen vestiging heeft in een andere lidstaat is openbaarmaking in andere lidstaten niet verplicht, maar de curator heeft wel de mogelijkheid het faillissement bekend te maken in andere lidstaten indien hij dit nodig acht (art. 28 lid 2 IVO). De IVO vermeldt niet wanneer de curator hiertoe zou moeten overgaan. Ook de Nederlandse Faillissementswet geeft hier geen regels over. Uit het rapport Virgós/Schmit volgt dat de curator rekening moet houden met alle omstandigheden. Hebben meerdere onbekende schuldeisers bijvoorbeeld vermoedelijk hun woonplaats in een andere lidstaat, dan ligt openbaarmaking van het faillissement in die andere lidstaat voor de hand.1

Op grond van artikel 25 IVO worden de insolventieregisters van lidstaten aan elkaar gekoppeld. Een van de doelen hiervan is het verbeteren van de informatievoorziening aan schuldeisers.2 Via het Europese e-justiceportaal3 kan in de toekomst worden gezocht binnen de insolventieregisters van alle lidstaten. Hoewel het zoeksysteem vanaf medio 2019 beschikbaar zou moeten zijn, is het in november 2022 nog niet voor alle lidstaten beschikbaar. Medio 2020 kon in de registers van negen lidstaten worden gezocht via het e-justiceportaal, in november 2022 kon in de registers van vijftien lidstaten worden gezocht.4 De registers van Nederland, België, Spanje, Luxemburg, Portugal waren (in ieder geval op 3 november 2022) niet beschikbaar via het Europese portaal. Uit artikel 29 lid 1 IVO volgt voorts dat de faillietverklaring moet worden ingeschreven in een openbaar register, zoals het handelsregister of het kadaster, van een lidstaat waar de schuldenaar een vestiging heeft, als dat verplicht is op grond van het recht van die lidstaat.