8.7 Tot besluit

Het voorgaande maakt duidelijk dat de positie van de getuige niet erg uitvoerig is genormeerd. De wet geeft niet aan welke personen als getuige moeten worden aangemerkt. Ook is niet duidelijk wat precies de rechten van de getuige zijn en op welke wijze hij daarop aanspraak kan maken. De ophanden zijnde wetgevingsoperatie biedt de mogelijkheid omde regeling te verduidelijken en het getuigenbegrip te verhelderen. Dit zou de wetgever kunnen doen door het begrip getuige of in ieder geval zijn taak zelfstandig te definiëren en door in de bewijsregeling aan te geven aan welke eisen een getuigenverklaring moet voldoen om voor het bewijs te kunnen worden gebruikt zonder het getuigenbegrip daarvan afhankelijk te maken. De bruikbaarheid van op waarneming of eigen ondervinding gebaseerde beweringen als bewijsmiddel wordt daarmee losgekoppeld van het getuigenbegrip zelf. Ook de verhouding tussen de getuige en andere procesdeelnemers, met name het slachtoffer, vergt aandacht omdat er rekening mee moet worden gehouden dat rollen kunnen samenvallen. Zo is het op grond van artikel 51b lid 1 Sv aan het slachtoffer toegestaan om kennis te nemen van de processtukken die voor het slachtoffer van belang zijn, maar kan het problemen opleveren als hij nog moet worden opgeroepen als getuige. Post-hoc-informatie kan immers zijn geheugen beïnvloeden, maar het risico bestaat eveneens dat het slachtoffer zijn verklaring aanvult of verfraait aan de hand van kennis opgedaan in het dossier. Kennisname van bepaalde stukken kan weliswaar in het belang van het onderzoek worden geweigerd, maar voorgaande laat wel zien dat het samenvallen van rollen niet onproblematisch is en oplettendheid van betrokkenen vereist.