9.3.10.2 De niet overdraagbare 403-vordering en het niet overdraagbare wilsrecht

Wibier heeft betoogd dat de 403-vordering naar zijn aard niet overdraagbaar is. Wanneer wordt aangenomen dat een 403-vordering niet overdraagbaar is, kan worden voorkomen dat de 403-vordering en de hoofdvordering afzonderlijk van elkaar worden overgedragen en zo in verschillende handen terecht kunnen komen. Er kleeft er een nadeel aan deze opvatting. Wanneer de 403-vordering niet overdraagbaar is, behoudt de oorspronkelijke schuldeiser, die de hoofdvordering aan een derde cedeert, de 403-vordering. Dat betekent dat juist de niet-overdraagbaarheid van een 403-vordering het in verschillende hadden geraken van de hoofdvordering en de 403-vordering in de hand werkt. De 403-vordering die achterblijft bij de oorspronkelijke schuldeiser, kan niet ‘zomaar’ tenietgaan.1 Wanneer nog geen 403-vordering is ontstaan, omdat de oorspronkelijke schuldeiser zijn wilsrecht nog niet heeft uitgeoefend, speelt dit probleem niet. De vraag is dan alleen of de oorspronkelijke schuldeiser het wilsrecht om de consoliderende rechtspersoon aan te spreken kwijtraakt. De tekst van een standaard-403-verklaring lijkt eraan in de weg te staan dat een voormalig schuldeiser nog een wilsrecht toekomt om de consoliderende rechtspersoon aan te spreken. De mogelijkheid om de consoliderende rechtspersoon aan te spreken, staat alleen open voor schuldeisers en niet voor voormalig schuldeisers.