4.5.5.9 Rechterlijke bevoegdheid en toepasselijk recht

Verordening 44 /2001 regelt welke rechter bevoegd is kennis te nemen van vorderingen tegen verweerders die hun woonplaats in een van de lidstaten hebben.1 Dergelijke verweerders kunnen worden gedagvaard voor de gerechten van de staat waar zij woonplaats hebben of — naar keuze van de verzoeker — voor de gerechten van de plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan. De plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan is (a) de plaats van de schadeveroorzakende gebeurtenis of (b) de plaats waar de schade is ingetreden (naar keuze van de verzoeker). Voor wat betreft het toepasselijk recht moet worden gekeken naar de in 2009 in werking tredende Verordening Rome II (Rome II-Vo).2 De Rome II-Vo regelt het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen. De Commissie twijfelt in het Groenboek nog of het toepasselijke recht moet worden aangewezen op grond van de algemene regel van artikel 5 (inmiddels artikel 4) van Verordening Rome II (recht van het land waar de schade is ingetreden) of dat er speciale regels van toepassing moeten zijn bij schending van de mededingingsregels. Inmiddels is er in artikel 6 Rome II-Vo een aparte regeling opgenomen voor oneerlijke concurrentie en daden die de vrije concurrentie beperken (§ 10.4.3).

De voor de privaatrechtelijke handhaving van het mededingingsrecht relevante aspecten van internationaal privaatrecht worden besproken in hoofdstuk 10.