II.4.2 Vergelijking met het verhoor: verkrijgen van daderkennis

Het verhoor is een andere methode die interessant is om te vergelijken met (neuro)geheugendetectie. Bij het verhoor wordt namelijk hetzelfde geprobeerd als bij (neuro)geheugendetectie. In het geheugen van de verdachte kunnen antwoorden over het strafbare feit zijn opgeslagen. Zowel bij het verhoor als bij de (neuro)geheugendetectie gaat men op zoek naar daderkennis in het geheugen van de verdachte. Een manier om deze antwoorden boven tafel te krijgen, is door het stellen van vragen aan de verdachte waarop hij verbaal kan reageren. Eventueel kunnen daarbij verschillende tactieken en technieken worden toegepast, zoals de in het vorige hoofdstuk – en voor de afname van de GKT problematische – confrontatietechniek. Bij het verhoor staat in beginsel de verbale communicatie tussen opsporingsambtenaren en de verdachte centraal (al heeft men natuurlijk ook oog voor non-verbale communicatie, zeker wanneer discrepantie bestaat tussen de non-verbale en verbale communicatie). Bij (neuro)geheugendetectie proberen de autoriteiten dezelfde antwoorden te krijgen maar bij deze methode speelt verbale communicatie geen rol. De persoon krijgt beelden of woorden te zien of te horen en daarop reageren de hersenen (of zijn lichaam) automatisch. De reactie door de hersenen wordt uiteindelijk gebruikt om te beoordelen of de persoon details over het strafbare feit in zijn geheugen heeft opgeslagen. Een bewuste, gesproken reactie is derhalve niet nodig, terwijl wel dezelfde soort informatie van de verdachte kan worden verkregen als tijdens een verhoor.