10.7.1 Herschikking EEX-Vo: afschaffing exequatur voor ex-parte verleende voorlopige voorzieningen

Het voorstel tot Herschiking EEX-Vo stond een wijziging op de in het voorgaande beschreven gevolgen van de Denilauler uitspraak van het Hof van Justitie voor. Indien volgens het nieuwe art. 2(a) van de Herschikking,1 voorlopige en bewarende ex-parte maatregelen,2 genomen door een gerecht dat in de zaak ten principale bevoegd is, zouden gaan vallen onder het begrip ‘beslissing’ zou de werking van de Denilauler uitspraak hiermee worden overruled. De hierop betrekking hebbende beoogde nieuwe tekst van de verordening luidde als volgt:

Beslagverloven zouden hiermee in aanmerking komen voor erkenning en tenuitvoerlegging in andere EU staten zonder dat hiervoor een exequatur is vereist. Voorlopige en bewarende maatregelen, opgelegd door een ander gerecht dan die welke in de hoofdzaak bevoegd is, vallen hier (a contrario) niet onder.3 Dit zou betekenen dat een in Nederland afgegeven verlof slechts betrekking kan hebben op buitenlandse vermogensbestanddelen voor zover de Nederlandse voorzieningenrechter tevens bevoegd is ten aanzien van de hoofdzaak waarin een uitspraak wordt gevraagd over de vordering die aan het beslag ten grondslag ligt. Met deze aanpassing zou, indien de Herschikking zoals voorgesteld zou zijn aangenomen, een einde zijn gekomen aan de situatie waarin, ingevolge het Hof van Justitie arrest Denilauler, ex-parte maatregelen, zoals het verlenen van beslagverlof, niet in aanmerking komen voor erkenning onder titel III, art. 32 van de huidige EEX-Vo. Daarnaast zou de rechter die (op grond van de EEX-Vo) bevoegd is om van de hoofdzaak kennis te nemen ook bevoegd zijn om bewarende maatregelen in een andere dan de eigen EU-lidstaat te gelasten. Dit was al het geval op grond van het bestaande bevoegdheidssysteem, dat is gebaseerd op basis van rechtspraak van het Hof van Justitie, met dien verstande dat deze voorlopige maatregelen onder de huidige regeling niet zonder exequatur in een andere EU-lidstaat erkend en ten uitvoer gelegd kunnen worden.

In de Herschikking was (nog) niet de tenuitvoerlegging van een verlof tot beslaglegging geregeld. Hiervoor moet de beslaglegger zich wenden tot de hiervoor aangewezen instantie in de lidstaat waar de vermogensbestanddelen van de beslagene zich bevinden. Dit in tegenstelling tot de regeling in het voorstel Europees bankbeslag, op grond waarvan een uitgevaardigde EAPO direct leidt tot een feitelijke beslaglegging onder de bank in de lidstaat waar het vermogen van de beslagene zich bevindt.4