II.5.1 Inleidend

In dit hoofdstuk ga ik nader in op de vereisten die de wet stelt ten aanzien van de inhoud van de erfstelling (paragraaf 5.2), het legaat (paragraaf 5.3), de testamentaire last (paragraaf 5.4), de executeursbenoeming (paragraaf 5.5) alsmede het testamentair bewind (paragraaf 5.6).1 Aan de hand hiervan zal zichtbaar worden welke mate van bepaaldheid voor de inhoud van deze uiterste wilsbeschikkingen is vereist. Ik concentreer me hierbij overigens met name op de wettelijke bepalingen die betrekking hebben op het onderwerp van bovengenoemde uiterste wilsbeschikkingen. Het bepaaldheidsvereiste, zoals aan bod kwam in hoofdstuk 4, verlangt immers van iedere soort rechtshandeling een bepaald onderwerp.

Als onderwerp van de erfstelling merk ik de erfgenamen en de erfdelen aan (art. 4:115 BW). Onderwerp van het legaat zijn mijns inziens de legatarissen en de inhoud van het vorderingsrecht (art. 4:117 BW). De testamentaire last kent als onderwerp de verplichting die in het leven wordt geroepen (art. 4:130 BW). Deze verplichting kan ook een verkrijging bewerkstelligen. Ik besteed bij de behandeling van de testamentaire last daarom eveneens aandacht aan de vraag of de personen die op grond van een testamentaire last iets verkrijgen en hetgeen wat wordt verkregen door een ander dan erflater kunnen worden bepaald. Het onderwerp van een executeursbenoeming is de persoon die als executeur optreedt (art. 4:142 lid 1 BW). Ten aanzien van de executeursbenoeming ga ik ook zijdelings op de vraag in, in hoeverre de taken en bevoegdheden na erflaters overlijden door andermans subjectief oordeel kunnen worden ingekleurd. Tot slot komt het testamentaire bewind aan bod. Het testamentaire bewind kent als onderwerp de goederen waarop het bewind rust (art. 4:153 lid 1 BW). Hierbij heb ik eveneens aandacht voor de persoon van de bewindvoerder en diens taken en bevoegdheden. Kan een ander dan erflater bepalen wie de bewindvoerder is en wat diens taken en bevoegdheden inhouden?

De vereiste mate van bepaaldheid die geldt voor de te onderscheiden soorten uiterste wilsbeschikkingen geeft vervolgens aan in hoeverre er ten aanzien van de inhoud kan worden gedelegeerd.