2.2.2.2 Caching

Indien een dienstverlener bepaalde door hem aan een afnemer doorgegeven informatie tijdelijk opslaat, opdat die informatie later eenvoudiger of sneller aan andere afnemers van de dienst kan worden doorgegeven is er sprake van caching zoals neergelegd in art. 13 van de Richtlijn inzake elektronische handel.1 Het gaat hier om de automatische, tussentijdse en tijdelijke opslag van door een afnemer van de dienst opgevraagde informatie. Deze opslag geschiedt enkel om latere doorgifte van die informatie aan andere afnemers van de dienst doeltreffender te maken. De tussenpersoon slaat bepaalde informatie van derden in het cachegeheugen van zijn server op in verband met raadpleging door abonnees. Caching is dus eigenlijk niets anders dan het maken van een kopie op de server van de internetprovider om aan een volgende abonnee die dezelfde informatie opvraagt deze sneller te verschaffen. Dit bespaart communicatiekosten en verhoogt de snelheid, waarmee andere abonnees toegang kunnen krijgen tot de informatie. Zonder caching is surfen over het internet op zijn minst een tijdrovende bezigheid. Naast het herhaaldelijk kortstondig opslaan van informatie op weg van A naar B om het verder te versturen (art. 12 lid 2 Richtlijn inzake elektronische handel), kan informatie waar veel vraag naar is tijdelijk bij een provider worden opgeslagen in de vorm van een reserve (caching). Dit betreft bijvoorbeeld informatie die bij een server in het buitenland wordt opgehaald en tijdelijk bij de server van de Nederlandse provider wordt opgeslagen, zodat bij opvraging door aangeslotenen geen lange transatlantische routes behoeven te worden afgelegd. Het internet bestaat niet meer zonder caching, wil een internetprovider commercieel zijn dan moet hij er wel gebruik van maken.2 Het is een technisch begrip dat juridisch gezien van betekenis kan zijn doordat verschillen kunnen ontstaan tussen de inhoud van de cache en van de bron.3 Technisch gezien is caching een vorm van triviale opslag. Functioneel is het een aspect van toegang.