5.2.5 Art. 10b Wet VPB 1969: vanaf 2007

Art. 10b Wet VPB 1969 is, globaal geformuleerd, gericht tegen de aftrek van de rente en de negatieve waardemutaties bij langlopende renteloze leningen of langlopende leningen met een zeer lage rente.1 Deze bepaling komt inhoudelijk grotendeels overeen met het vroegere art. 10, lid 4, Wet VPB 19692 dat tot 2007 onderdeel uitmaakte van de regeling met betrekking tot de beperking van de aftrek van de rente op hybride geldleningen, reden waarom zij in deze paragraaf wordt behandeld.

Wil art. 10b van toepassing zijn dan is in de eerste plaats vereist dat de belastingplichtige een geldlening heeft verkregen van een lichaam waarmee hij is gelieerd in de zin van art. 8b. De tweede voorwaarde houdt in dat de lening geen vaste aflossingsdatum heeft of een aflossingsdatum die meer dan tien jaar is gelegen na het tijdstip van het aangaan daarvan. Bij verschuiving van de aflossingsdatum naar een later tijdstip wordt de geldlening geacht vanaf het tijdstip van totstandkoming die nieuwe aflossingsdatum te hebben gehad. Ten slotte is nodig dat rechtens dan wel in feite geen vergoeding op die lening is overeengekomen of een vergoeding die in belangrijke mate lager is dan hetgeen in het economische verkeer door onafhankelijke partijen zou zijn overeengekomen. Is aan deze voorwaarden voldaan dan komen de vergoeding op de lening en waardemutaties van de lening niet in aftrek.3

De bepaling richt zich tegen internationale mismatches.4 Zij wil voorkomen dat geïmputeerde rente in aftrek komt voor de Nederlandse vennootschapsbelasting, terwijl bij de crediteur daarover geen winstbelasting is verschuldigd. Volgens de staatssecretaris is echter een nuancering op zijn plaats wanneer de renteaftrekbeperking door deze fictie leidt tot economisch dubbele belastingheffing over de rente. In binnenlandse deelnemingsverhoudingen is hij dan bereid om met behulp van de hardheidsclausule een oplossing te zoeken.5 Ten aanzien van leningen die zijn aangegaan voor 1 januari 2007 heeft hij goedgekeurd dat zij voor de toepassing van art. 13, lid 4, onderdeel b, bij de crediteur worden aangemerkt als een schuldvordering als bedoeld in art. 10, lid 1, onderdeel d.6 In internationale verhoudingen kan de dubbele heffing aanleiding geven tot overleg tussen de verdragspartijen.