12.2.2 Bestemming, gebruik en genot

‘Tot nu toe gingen wij uit van de veronderstelling, dat de medeeigenaren wel eenstemmig dachten over de vraag, waartoe het gemeenschappelijke voorwerp dienen moest (b.v. dat een gemeenschappelijk huis bestemd was voor woonhuis), maar oneenig waren over het persoonlijk gebruik, dat een of meerdere eigenaren van de gemeenschappelijke zaak toekwam.

Wat zal er nu echter moeten gebeuren, wanneer de medeeigenaren niet tot een beslissing kunnen komen over de bestemming, die zij aan de gemeenschappelijke zaak zullen geven?

Dit is een vraag, die van genoegzaam gewicht is om door een wetgever onder de oogen gezien te worden; immers, wanneer hij hiervoor geen oplossing geeft, zou een onwillig mede-eigenaar in sommige gevallen een eisch der overige rechthebbenden, waarbij zij den rechter verzochten te worden toegelaten tot een bepaald medegebruik der gemeenschappelijke zaak, illusoir kunnen maken, doordat hij hierop antwoordde, dat hij volmondig erkende, dat de eischers de zaak mochten gebruiken, maar men het daarvoor toch eerst eens moest zijn over de bestemming, die aan het voorwerp moest gegeven worden. Zonder nadere bepaling zou de rechter zich dan onbevoegd moeten verklaren, aangezien hij natuurlijk niet aan de rechthebbenden een regeling omtrent dat gebruik zou mogen opdringen.’,