5.3.3 Toepasselijk recht

De schaderegelaar treedt op als vertegenwoordiger van de verzekeraar. Hij zal hetzelfde recht hebben toe te passen als de verzekeraar. Dat is doorgaans het recht van het land van het ongeval.1 Het is een misvatting dat dit ook - altijd - het materiële recht van dat land zal zijn. Onder omstandigheden kan het IPR meebrengen dat het recht van een andere staat moet worden toegepast. Vergelijk art. 4 onder a) en b) van het Haags verkeersongevallenverdrag en art. 4 lid 3 Verordening Rome II2

Van de schaderegelaar wordt verwacht dat hij kennis van het toe te passen recht heeft, maar grondige kennis lijkt niet te worden geëist:

Wellicht ten overvloede zij erop gewezen dat de schaderegelaar er daarmee niet is. Vindt het ongeval in een bij het groenekaartstelsel aangesloten niet-lidstaat plaats, dan zal doorgaans het recht van die niet-lidstaat moeten worden toegepast. De eis van zelfs maar oppervlakkige kennis van het recht van de 15 niet-lidstaten die tot het groenekaartstelsel behoren zou werkelijk teveel gevraagd zijn. Gezien de geciteerde passage uit de toelichting bij het richtlijnvoorstel verwacht de Europese wetgever dat ook niet, waarbij ik niet veel betekenis hecht aan het niet terugkeren van de geciteerde passage in de (overwegingen bij de) Richtlijn. Zou de Europese wetgever immers van oordeel zijn dat de schaderegelaar tot meer in staat moet zijn dan het onderkennen van de verschillen tussen het 'eigen' recht en dat van de andere lidstaten, dan had het opnemen van een expliciete bepaling in de rede gelegen.