4.4.1.2 De Wet Algemene Bepalingen (Wet AB)

Uit artikel 12 van de Wet Algemene Bepalingen kan worden afgeleid dat de rechter zich bij het doen van uitspraken dient te onthouden van het geven van algemene bindende regels.1 De rechter mag slechts beslissingen geven die bindend zijn voor de procespartijen in het rechtsgeding.2 Op het eerste gezicht lijkt deze bepaling aan het vaststellen van rechtersregelingen door rechters in de weg te staan. In de literatuur wordt over de levenscyclus van artikel 12 van de Wet AB verschillend gedacht. Sommige auteurs menen dat de bepaling niet meer van deze tijd is. De Poorter – die voornamelijk spreekt vanuit een bestuursrechtelijk perspectief – meent dat deze bepaling niet zover gaat dat regelingen die zijn gebaseerd op de beslissingsruimte die de wetgever aan de rechter heeft gelaten, niet mogelijk zouden zijn. Hiervoor bestaat, ook in de vorm van rechtersregelingen, ruimte voor zover de wetgever hiervoor beslissingsruimte laat. De auteur onderscheidt een gradatie tussen het verbod van artikel 12 Wet AB en ‘voor de oordeelsvorming richtinggevende beleidsregels’.3

Dijksterhuis meent dat artikel 12 Wet AB achterhaald is bij gebrek aan principiële bewaren tegen rechters die algemene normen ontwikkelen.4 Ook Teuben en Snijders spreken over een achterhaalde bepaling, gezien het huidige systeem van checks and balances.5