CRvB, 15-01-2014, nr. 13-2392 WW

Op grond van artikel 24, eerste lid, aanhef en onder a, van de WW, in verbinding met artikel 24, tweede lid, aanhef en onder b, van de WW is de werknemer verwijtbaar werkloos geworden indien de dienstbetrekking is beëindigd door of op verzoek van de werknemer zonder dat aan de voortzetting ervan zodanige bezwaren waren verbonden, dat deze voortzetting redelijkerwijs niet van hem kon worden gevergd.

Op grond van artikel 27, eerste lid, van de WW weigert het Uwv de uitkering blijvend geheel ter zake van het niet nakomen door de werknemer van een verplichting als bedoeld in artikel 24, eerste lid, onderdeel a of onderdeel b, tenzij het niet nakomen van de verplichting de werknemer niet in overwegende mate kan worden verweten.

Ter uitvoering van de aangevallen uitspraak heeft het Uwv op 27 mei 2013 een nieuwe beslissing op bezwaar genomen waarbij, onder verwijzing naar de aangevallen uitspraak, het bezwaar van appellant ongegrond is verklaard, de WW-uitkering van appellant is beëindigd met ingang van 20 mei 2013 en de kosten van bezwaar niet zijn vergoed. Het nieuwe besluit komt niet volledig tegemoet aan appellant zodat dit besluit met overeenkomstige toepassing van de artikelen 6:19 en 6:24 van de Algemene wet bestuursrecht in de procedure wordt betrokken. Het beroep tegen het oorspronkelijke besluit wordt geacht mede te zijn gericht tegen het nieuwe besluit.

In de aanloop naar de reorganisatie heeft appellant diverse pogingen ondernomen om elders een dienstbetrekking te verwerven. Begin 2008 heeft hij zich gericht op een aanstelling bij de gemeente Rotterdam. Die aanstelling is niet doorgegaan omdat de aangeboden functie van tijdelijke aard was, wat appellant niet wilde. Vervolgens heeft appellant zich gericht op een functie in het onderwijs. In het kader van een “Pilot tussen Rijk en Onderwijs” werd aan rijksambtenaren de mogelijk geboden zich om te scholen tot leraar. Appellant heeft in dat verband een oriëntatieperiode gehad bij het Mariscollege in Den Haag van 1 september 2008 tot 1 december 2008. Na die oriëntatieperiode zou appellant een tijdelijke aanstelling van twaalf maanden krijgen en ontslag nemen per 30 november 2008. Daarbij gold gedurende een periode van twaalf maanden een terugkeergarantie. Het Mariscollege heeft appellant na de oriëntatieperiode nog niet voldoende geschikt bevonden en hem geen contract aangeboden.

Appellant is zich blijven richten op een betrekking in het onderwijs. Op 5 maart 2009 heeft de minister van VROM kenbaar gemaakt dat hij het voornemen heeft om appellant met ingang van 1 juni 2009 aan te wijzen als herplaatsingskandidaat. Appellant heeft zich vervolgens per e-mail tot zijn leidinggevenden gericht en kenbaar gemaakt dat het zijn wens was om in het onderwijs werkzaam te zijn. Hij wilde daarvoor starten met een opleiding en stelde in verband daarmee een aantal vragen over onder meer de financiering daarvan en een mogelijke vrijstelling van werkzaamheden.

Bij brief van 1 mei 2009 heeft appellant vervolgens een uitgewerkt voorstel voorgelegd aan de minister van VROM. In dat voorstel heeft appellant een invulling gegeven aan zijn aanstaande status van herplaatsingskandidaat. In het voorstel was onder meer opgenomen dat appellant een voltijdse hbo-opleiding leraar economie ging doen. De werkgever zou de kosten daarvan betalen. Tevens deed appellant voorstellen over de betaling van zijn ambtsjubileum, zijn pensioenopbouw, een stimuleringspremie en een eventuele verhuisvergoeding. Uitgaande van de ingangsdatum van zijn herplaatserschap per 1 juni 2009, heeft appellant voorgesteld dat hij zelf ontslag neemt per 1 december 2011.

Bij besluit van 29 juni 2009 is appellant per 1 juli 2009 aangewezen als herplaatser. Onder verwijzing naar die plaatsing en naar de brief van appellant van 1 mei 2009, heeft de minister van VROM bij brief van 9 juli 2009 gereageerd op het in die brief gedane voorstel. Ingestemd is onder meer met het voorstel dat de kosten van de studie tot en met

31 december 2011 voor rekening van de werkgever komen. Tevens is appellant vrijgesteld van de verplichting om op het werk te verschijnen. Als voorwaarde is gesteld dat appellant per 1 januari 2012 ontslag neemt. Appellant heeft vervolgens op 10 juli 2009 nog een aanpassing voorgesteld. Deze aanpassing komt erop neer dat de minister van VROM ook na de herplaatsingstermijn nog kosten van de lerarenopleiding vergoedt, dat appellant een reiskostenvergoeding krijgt en geen enkel bedrag ooit door hem terugbetaald zal behoeven te worden. Op 6 augustus 2009 heeft de minister van VROM zich schriftelijk met die voorstellen akkoord verklaard. Namens de minister van VROM is daarvoor getekend. Appellant heeft de overeenkomst vervolgens op 8 augustus 2009 ondertekend.

Hoewel de reorganisatie van de Huurcommissie en de (aanstaande) positie van herplaatser een rol zullen hebben gespeeld bij de beëindiging van het dienstverband van appellant, volgt uit de beschrijving van de gang van zaken onder 6.4.1 dat appellant ervoor heeft gekozen om los van die reorganisatie en zonder gebruik te maken van de faciliteiten die aan de herplaatsingskandidaten toekwamen, gedurende langere tijd pogingen te ondernemen om elders een werkkring te vinden. Vanaf het voorjaar van 2009 heeft appellant zich geheel gericht op een functie in het onderwijs. Hij heeft vervolgens een plan uitgewerkt waarvoor de medewerking van de minister van VROM benodigd was en waartegenover stond dat hij ontslag zou nemen. Dit plan ging ver uit boven hetgeen gebruikelijk en mogelijk was op grond van het Besluit sociaal flankerend beleid sector Rijk, maar is met enige aanpassingen door de werkgever geaccepteerd. Zoals appellant ter zitting heeft toegelicht is het voorstel van 1 mei 2009 door hem zelf geformuleerd. Uit dat voorstel blijkt dat hij gedeeltelijk heeft aangesloten bij voorwaarden die ook in het kader van een herplaatsing aan de orde zijn, maar dat brengt niet met zich dat daardoor het karakter van zijn plan en het daarmee samenhangende aanbod tot ontslag verandert. Dit betekent dan ook dat het dienstverband op verzoek van appellant is beëindigd.

Dat voortzetting van het dienstverband redelijkerwijs niet langer van appellant kon worden gevergd, is niet gebleken. Dat de werkgever appellant tot zijn ontslag zou hebben gedwongen, is evenmin gebleken. Uit de stukken volgt dat appellant diverse malen heeft benadrukt dat zijn hart - inmiddels - bij het onderwijs ligt en dat hij zich volledig wilde richten op een opleiding en baan aldaar. Zoals ook de rechtbank oordeelde, is zijn werkgever hem daarbij ruimhartig tegemoetgekomen en zijn hem faciliteiten geboden die in het kader van een herplaatsing niet mogelijk waren.

Dat appellant de consequenties van zijn ontslagname niet kon overzien, volgt niet uit de stukken. Op diverse momenten heeft de werkgever er immers op gewezen dat het voorstel van appellant afweek van de bestaande herplaatsingsprocedures en is gewezen op de gevolgen daarvan.

Het verzoek om ontslag van appellant was ingegeven door zijn wens om in het onderwijs werkzaam te zijn en geschiedde op basis van een beëindigingsregeling die door hem aan de werkgever werd voorgesteld en die na enige aanpassingen door beide partijen is geaccepteerd. Daarmee is een andere situatie aan de orde dan in de uitspraak van de Raad van 3 juli 2013, (ECLI:NL:CRVB:2013:820), waar sprake was van een beëindigingsregeling om bedrijfseconomische redenen waarbij door de werkgever aan de werknemers een voorstel werd gedaan om, onder toekenning van een vergoeding, om ontslag te verzoeken. Die rechtspraak vindt daarom in dit geval geen toepassing.

De aangevallen uitspraak zal worden bevestigd. Het beroep tegen het besluit van

27 mei 2013 slaagt niet. Het verzoek om veroordeling van het Uwv tot vergoeding in de vorm van wettelijke rente zal worden afgewezen.