4.2 BELEIDSKADER EN UITVOERINGSPROGRAMMA VOOR DE BESCHERMING VAN NATURA 2000-GEBIEDEN

In de praktijk bevat het beheerplan een opsomming van de beleidsmatige achtergronden en doelstellingen voor de bescherming van het Natura 2000-gebied. In dat verband wordt onder meer verwezen naar het Natura 2000 profielen- en doelendocument, en naar andere relevante plannen en nota’s zoals bestemmingsplannen en structuurvisies. Deze informatie is van belang als achtergrondkennis maar niet op enig rechtsgevolg gericht.1 Wel speelt dit deel van het beheerplan een belangrijke rol bij de afstemming tussen de bescherming van kwalificerende habitats en soorten en andere ruimtelijke belangen. Omgekeerd bestaat de mogelijkheid om dit deel van het beheerplan te gebruiken bij het vaststellen van andere (ruimtelijke) plannen. Dit kan bijvoorbeeld gebeuren in het kader van de verplichte toets van artikel 19j Nbw 1998. Het beheerplan kan worden gebruikt om bij het vaststellen van een bestemmingsplan rekening te houden met de ligging van een Natura 2000-gebied, de instandhoudingsdoelstellingen van kwalificerende habitats en soorten en de maatregelen die nodig zijn om een gunstige staat van instandhouding te realiseren. Ingevolge artikel 19a, eerste lid Nbw 1998 stelt het bevoegd gezag voor ieder (voorlopig) aangewezen Natura 2000-gebied een beheerplan vast.2 In een beheerplan wordt met inachtneming van de instandhoudingsdoelstellingen van de kwalificerende habitats en soorten ‘beschreven welke instandhoudingsmaatregelen getroffen dienen te worden en op welke wijze’. Het vaststellen van instandhoudingsmaatregelen is alleen verplicht voor zover dat noodzakelijk is voor de realisering van een gunstige staat van instandhouding. In de praktijk komt het voor dat in een beheerplan geen instandhoudingsmaatregelen bevat.

Tot dusver zijn voor 15 Natura 2000-gebieden (ontwerp) beheerplannen vastgesteld. In twee beheerplannen ontbreken instandhoudingsmaatregelen. Dit is het geval in het beheerplan voor het Natura 2000-gebied Oudeland van Strijen. Volgens de opstellers van het plan verkeren de kwalificerende natuurwaarden in een gunstige staat van instandhouding. Daarom is het niet noodzakelijk om instandhoudingsmaatregelen uit te voeren.3 Een ander voorbeeld is te vinden in het ontwerp-beheerplan voor het Natura 2000-gebied Norgerholt. Die keuze wordt in dat beheerplan als volgt gemotiveerd: ‘Het achterwege blijven van actief bosbeheer van de afgelopen jaren blijft uitgangspunt voor behoud en ontwikkeling van de kwaliteit van het aangewezen habitattype (H9120: Beuken-eikenbossen met hulst)’.4