6.4.6 Tussenstand

Zoals ook Huisman en Lesmeister schrijven is naming en shaming een verschijnsel dat in toenemende mate door de overheid wordt ingezet:

De ‘onterende sanctie’, de vrije vertaling van de Engelse term, lijkt dus bezig aan een wederopstand. Waar in de Middeleeuwen niet geschuwd werd voor openlijke tenuitvoerlegging van bijvoorbeeld lijfstraffen, wilde minister Modderman bij de inwerkingtreding van het nieuwe Wetboek van Strafrecht, als opvolger van de Code Pénal, immers juist geen onterende straffen meer: het misdrijf onteerde, niet de straf.2

De toenemende populariteit van de onterende sanctie is verklaarbaar in het licht van de maatschappelijke ontwikkelingen. Door de snelheid van het internet en de waarde die online kanalen vandaag de dag hebben, kan een publieke veroordeling verstrekkende gevolgen hebben voor de betrokkene. Juist vanwege de vermeende effectiviteit, hoeft de toename van het gebruik van dit type sancties op zich niet problematisch te zijn, mits bij het toenemende gebruik ook wordt nagedacht over de juridische inbedding, bijvoorbeeld door middel van waarborgen. Lastig in dezen is wellicht het feit dat naming en shaming bij uitstek een vaag begrip is zonder duidelijke juridische lading. Ondanks het feit dat het ‘slechts’ de bedoeling kan zijn om anderen te behoeden voor onheil, is leedtoevoeging inherent aan het begrip. In de literatuur wordt veelal gesteld dat tot onterende straffen veroordeelden in feite aan de schandpaal genageld worden.

In deze paragraaf werden maatregelen beschreven onder de noemer naming en shaming vielen, voor zover duidelijk is wat naming en shaming precies betekent. Alle besproken sancties bleken grote impact te hebben op de (professionele) status van een belastingplichtige.