4.5.6.8 Verjaringstermijnen

Verjaringstermijnen kunnen een aanzienlijk obstakel vormen bij de privaatrechtelijke handhaving van het mededingingsrecht. Dit geld zowel bij follow-on acties (vorderingen die worden ingesteld nadat een schending van het mededingingsrecht is vastgesteld door een mededingingsautoriteit) als bij stand-alone acties (vorderingen die worden ingesteld zonder dat een schending van het mededingingsrecht is vastgesteld door een mededingingsautoriteit).

De Commissie stelt voor dat de verjaringstermijn in het geval van een voortgezette of herhaalde inbreuk niet begint te lopen voor de dag waarop de inbreuk is beëindigd.1 Tevens stelt de Commissie voor dat de verjaringstermijn niet begint te lopen vooraleer van het slachtoffer van de inbreuk redelijkerwijs kan worden verwacht dat deze kennis heeft gekregen van de inbreuk en van de schade die hem daardoor is berokkend.

Om te vermijden dat verjaringstermijnen verstrijken zolang de publieke handhaving van de mededingingsregels door de mededingingsautoriteiten en de bestuursrechters nog niet is beëindigd, stelt de Commissie voor dat een nieuwe verjaringstermijn van ten minste twee jaar begint te lopen zodra de inbreukbeschikking waarop een eiser zich in een vervolgvordering beroept, onherroepelijk is geworden. Het voorstel in het Witboek wordt besproken in § 7.14.4.