5.4.2.2 De in aanmerking te nemen verzekerde som

De eerste vraag is die naar de hoogte van de verzekerde som. Art. 14, onder b) bepaalt dat de polis in elke lidstaat de dekking moet bieden die in die lidstaat is voorgeschreven, dan wel de dekking die is voorgeschreven in de lidstaat waar het voertuig gewoonlijk is gestald, indien laatstgenoemde dekking hoger is. Zie voor deze bepaling paragraaf 5.2.5.1.

Voor zover het aansprakelijke voertuig verzekerd is, is er geen probleem. Voor deze situatie is art. 14 immers geschreven: de benadeelde bij een door een bezoekend motorrijtuig veroorzaakte schade kan een beroep doen op de hoogste van de twee dekkingen. Maar kan hij ook een beroep doen op art. 14 als het Bureau garant staat omdat het bezoekende, gewoonlijk in een andere lidstaat gestalde motorrijtuig niet verzekerd blijkt te zijn? Met andere woorden: dient ook het Bureau, in zijn rol van garant voor door onverzekerde, gewoonlijk in een andere lidstaat gestalde voertuigen op zijn grondgebied veroorzaakte ongevallen, de schade te regelen tot de verzekerde som in het land van herkomst van het aansprakelijke voertuig, als die hoger is dan die in zijn eigen land?

In art. 14 lijkt de nadruk te liggen op de 'unieke' premie en dus op het aspect van de dekking onder de polis. Niettemin moet het ervoor worden gehouden dat ook de Bureaus tot het eventueel hogere bedrag van de wettelijk vereiste verzekerde som moeten regelen, omdat de Bureaus er in het systeem van de Richtlijn voor garant staan dat de schade wordt geregeld in overeenstemming met de eigen nationale wetgeving betreffende de verplichte verzekering. Zie art. 2, onderdeel a) van de Richtlijn. Welnu: na verwerking van art. 14, onderdeel b) van de Richtlijn in de nationale wetgevingen maakt dit voorschrift onderdeel uit van de 'eigen nationale wetgeving betreffende de verplichte verzekering'. Een andere uitleg zou bovendien meebrengen dat slachtoffers van ongevallen veroorzaakt door onverzekerde bezoekende aansprakelijken een slechtere behandeling krijgen dan benadeelden die een verzekerde aansprakelijke tegenover zich vinden en daarvoor biedt de Richtlijn geen aanknopingspunt, in tegendeel: art. 2 van de Richtlijn is gebaseerd op de gedachte dat voertuigen die gewoonlijk zijn gestald in andere lidstaten geacht worden verzekerd te zijn.