17.1 Inleiding

De Nederlandse stuitingsregeling is in twee opzichten opvallend crediteursvriendelijk. Ten eerste wordt aan uitingen van de crediteur snel stuitende werking toegekend en ten tweede sorteert de stuitingshandeling gedurende zeer lange termijn effect. De crediteur kan, bijvoorbeeld, zijn wederpartij begin 2010 met een drieregelig briefje aanspreken tot vergoeding van schade als gevolg van een toerekenbaar tekortschieten in 2005, en vervolgens ongestraft tot begin 2015 wachten met het nemen van nadere actie (art. 3:317 jo. 3:319 BW).1 In dit hoofdstuk wordt de wenselijkheid van dit stelsel onderzocht.

Voorts is er aandacht voor de precieze bewoordingen van twee stuitingsbepalingen, te weten 3:315 — dat bepaalt dat de verjaring wordt gestuit door "het instellen van een eis, alsmede door iedere andere daad van rechtsvervolging" — en voor art. 3:317 BW — dat bepaalt dat de verjaring wordt gestuit door een schriftelijke mededeling waarin de schuldeiser zich ondubbelzinnig zijn recht op nakoming voorbehoudt. Twijfel over de bewoordingen van het eerstgenoemde artikel wordt gevoed door beschouwing van het Duitse recht; twijfel over de bewoordingen van art. 3:317 BW wordt gevoed doordat de Hoge Raad bij herhaling feitenrechters moet corrigeren die het artikel verkeerd toepassen.

Tevens wordt ingegaan op de vraag of het BW zou moeten voorzien in een bepaling die in het bijzonder de stuitende werking van onderhandelingen regelt.

De stuitingsregeling is bij uitstek een onderwerp waarbij ik inspiratie heb geput uit de rechtsvergelijking. Laat ik daarom thans beginnen met de weergave van het Duitse en Engelse stuitingsrecht.