3.2.2 Gebruiken en verbruiken

‘Gebruiken’ en ‘verbruiken’ zijn twee woorden die in betekenis veel op elkaar lijken maar niet helemaal hetzelfde zijn. De btw beoogt het consumptieve verbruik1 in de belastingheffing te betrekken. Op praktische gronden wordt bij de leverancier en dienstverrichter voor de heffing ter zake van een levering of dienst aangesloten bij de besteding door de afnemer.2 Voor de aftrek van de btw die drukt op de levering of dienst moet bij de afnemer gekeken worden naar het gebruik dat hij maakt van de levering of dienst. Gebruik kan eenmalig of doorlopend zijn, het kan kortstondig of langdurig zijn en het kan ophouden en weer opnieuw beginnen. Als de afnemer het goed of de dienst heeft verbruikt impliceert dat dat het goed en/of de dienst is ‘opgebruikt’, de consumptie is beëindigd, het gebruik kan niet meer doorlopen of opnieuw beginnen.

Ofschoon het begrip ‘verbruik’ veelvuldig in de fiscale literatuur wordt gebruikt bij de beschrijving van de wezenlijke (juridische) kenmerken van de btw, komt het niet voor in de Europese en Nederlandse btw-regelgeving. Ook in de Europese en Nederlandse jurisprudentie op het gebied van de btw wordt het begrip ‘verbruik’ zelden gebruikt. Voorbeelden van arresten waarin het wél wordt gebruikt zijn HvJ EG, 17 mei 2001, gevoegde zaken C-322/99 (Fischer) en C-323/99 (Brandenstein), V-N 2001/32.21 en HR 2 november 2007, nr. 42 415, BNB 2008/53, noot B.G. van Zadelhoff. Deze arresten bespreek ik in onderdeel 3.3.2.2.