3.2.3.1 Aanleiding voor het sluiten van de Tokyo-overeenkomst

In onderdeel 3.2.1.3 kwam reeds aan de orde dat er een risico bestond dat de vaststelling van de douanewaarde onder het Verdrag van Brussel op arbitraire wijze plaatsvond. Daarnaast werden waarderingsmethoden toegepast onder de Grandfather clause zoals voorzien in GATT 1947 door landen die niet waren aangesloten bij het Verdrag van Brussel, zoals Australië, Canada, Nieuw-Zeeland en de Verenigde Staten. Zo hanteerde Canada methodes op basis waarvan de douanewaarde gebaseerd werd op ‘exporting country’s home market prices’ en hanteerde de Verenigde Staten de American Selling Price (zie onderdeel 5.3.3.2). Toepassing van deze waarderingsmethoden werkten de vaststelling van arbitraire en fictieve waardes in de hand en deden afbreuk aan de overwegingen zoals opgenomen in GATT 1947. Gelet hierop bestond de behoefte aan de totstandkoming van een uniformer waardesysteem dat gebaseerd was op een billijk, uniform en neutraal systeem dat het gebruik van willekeurige of fictieve douanewaarden uitsloot en aansloot bij de commerciële handelspraktijken.