11.4.4.3 Standaardvoorwaarde 1: vermogen dat verdwijnt of het bereik van de vennootschapsbelasting verlaat

Tot het vermogen dat in het kader van een fiscaal gefaciliteerde zuivere splitsing overgaat, kan een vordering op of een schuld aan een verkrijgende rechtspersoon behoren.2 Mogelijk komen vordering en schuld dan samen bij de verkrijger als gevolg waarvan deze onderlinge rechtsverhouding verdwijnt door schuldvermenging (art. 6:161, lid 1, BW). Dat is het geval als de vordering respectievelijk schuld van de splitsende rechtspersoon bij de splitsing overgaat naar de wederpartij van die rechtsverhouding.3

In de standaardsituatie waarop standaardvoorwaarde 1 zich richt met betrekking tot onderlinge vorderingen en schulden, heeft de schuldeiser zijn vordering vóór de zuivere splitsing afgewaardeerd ten laste van de fiscale winst.4 Door de genoemde schuldvermenging verdwijnt de mogelijkheid dat de schuldeiser in de toekomst winst moet nemen bij een (eventueel) herstel van de financiële situatie bij de schuldenaar. De afwaardering zou hiermee definitief zijn. Volgens de wetgever is de latere heffing dan niet verzekerd.5 Hierdoor is een fiscaal gefaciliteerde zuivere splitsing alleen mogelijk op verzoek (art. 14a, lid 3, Wet VPB 1969). Standaardvoorwaarde 1, lid 2 bepaalt vervolgens dat een schuld die door de zuivere splitsing verdwijnt onmiddellijk vóór het splitsingstijdstip moet worden gewaardeerd op de waarde in het economische verkeer van de vordering die daar tegenover staat.6 Omdat de schuld normaal gesproken op het nominale bedrag is gewaardeerd,7 wordt met dit waarderingsvoorschrift bereikt dat de schuldenaar winst moet nemen tot het bedrag dat bij de schuldeiser is afgewaardeerd. Volgens de toelichting van de staatssecretaris is voor winstneming bij de schuldenaar gekozen in plaats van bij de schuldeiser, omdat de kennelijk insolvabele schuldenaar in de regel beschikt over onverrekende fiscale verliezen waarmee de winstneming (indirect) kan worden verrekend.

Ik wijs erop dat standaardvoorwaarde 1, lid 1 dwingend voorschrijft dat vermogensbestanddelen, in dit geval vorderingen, direct vóór het splitsingstijdstip moeten worden gewaardeerd op de waarde in het economische verkeer. Hierdoor is de schuldeiser verplicht een afwaarderingsverlies met betrekking tot zijn vordering tot uitdrukking te brengen voor zover dat vóór het splitsingstijdstip nog niet is gebeurd. In de toelichting schrijft de staatssecretaris dat de waarde in het economische verkeer van een vordering ook hoger kan zijn dan de nominale waarde, bijvoorbeeld door een rente die hoger is dan de marktrente. Verdwijnt een vordering met zo’n fiscale meerwaarde als gevolg van de schuldvermenging, dan dwingt standaardvoorwaarde 1, lid 1 de schuldeiser tot fiscale winstneming: hij moet zijn vordering immers opwaarderen. Deze winst komt direct vóór het splitsingstijdstip tot uitdrukking en is gelijk aan het verschil tussen de waarde in het economische verkeer van de vordering en de lagere fiscale boekwaarde respectievelijk nominale waarde daarvan. Op hetzelfde moment dient de schuldenaar zijn met de vordering corresponderende schuld op hetzelfde bedrag te waarderen (standaardvoorwaarde 1, lid 2). Hierdoor ontstaat ‘evenwicht’ aangezien de schuldenaar een verlies realiseert dat gelijk is aan de winstneming bij de schuldeiser. Deze systematiek wijkt af van de wijze waarop voorheen met deze problematiek werd omgegaan in de standaardvoorwaarden die werden gekoppeld aan een fiscaal gefaciliteerde afsplitsing, juridische fusie en bedrijfsfusie.8 Destijds gold een waarderingsplafond: de vordering en de schuld werden nooit hoger gewaardeerd dan de nominale waarde. De staatssecretaris heeft niet duidelijk gemaakt waarom voor een andere aanpak is gekozen.9 Vermoedelijk is dit ingegeven door de wens om de totaalwinst van elke betrokken belastingplichtige juist vast te stellen.10

De eerste onduidelijkheid gaat over ‘onzakelijke geldleningen’. Een schuldeiser mag een afwaardering op een onzakelijke geldlening niet ten laste van het fiscale resultaat brengen.11 Hierdoor dreigt een mismatch omdat standaardvoorwaarde 1, lid 2 (imperatief) bepaalt dat een schuldenaar zijn schuld moet waarderen op de waarde in het economische verkeer van de vordering die daar tegenover staat. Op basis van een letterlijke lezing kan de schuldenaar tot winstneming worden gedwongen zonder dat de schuldeiser zijn vordering fiscaal heeft afgewaardeerd. In de toelichting op standaardvoorwaarde 1 wordt op dit onderwerp niet ingegaan. Daarin wordt wel de achtergrond van standaardvoorwaarde 1 geschetst: dreigend claimverlies omdat de schuldeiser zijn vordering vóór de zuivere splitsing ten laste van de fiscale winst heeft afgewaardeerd terwijl de schuldvermenging tot gevolg heeft dat een belaste opwaardering bij herstel van de schuldenaar niet aan de orde kan komen. Daaruit volgt echter niet automatisch dat een afwaardering noodzakelijk is om in aanraking te komen met standaardvoorwaarde 1, lid 2. De tekst van het waarderingsvoorschrift verlangt zo’n afwaardering in ieder geval niet.12 Het lijkt mij duidelijk dat standaardvoorwaarde 1, lid 2 ook met betrekking tot onzakelijke geldleningen in een positieve vermogenssprong resulteert bij de schuldenaar ingeval de waarde in het economische verkeer van de met de schuld corresponderende onzakelijke vordering lager is dan de nominale waarde. Die vermogenstoename levert volgens mij echter niet in alle gevallen belaste winst op:13

De fiscaaltechnische toets eist dat de staatssecretaris zijn visie over standaardvoorwaarde 1 in relatie tot onzakelijke leningen kenbaar maakt. Vergelijkbare problematiek speelt bij de samenloop van onzakelijke leningen en het fiscale-eenheidsregime. In dat verband heeft de staatssecretaris – voor zover nodig – goedgekeurd dat de afwaardering van de schuld (winstneming) bij de schuldenaar ex art. 15ab, lid 6, Wet VPB 1969 buiten aanmerking blijft, voor zover de onzakelijke lening bij de schuldeiser niet ten laste van de fiscale winst kan worden afgewaardeerd.16 Ik vind het onbegrijpelijk dat een vergelijkbare goedkeuring tot op heden ontbreekt in de toelichting op standaardvoorwaarde 1.

Een tweede onduidelijkheid speelt in situaties waarin de schuldeiser van een onderlinge vordering-schuldverhouding zijn vordering vóór de zuivere splitsing van een niet-gelieerde derde heeft aangekocht voor een prijs beneden de nominale waarde. Indien als gevolg van de zuivere splitsing schuldvermenging optreedt, lijkt de schuldenaar winst te moeten nemen op grond van een grammaticale interpretatie van standaardvoorwaarde 1, lid 2. Dit terwijl het concern waartoe de schuldeiser behoort, de betreffende vordering niet ten laste van de fiscale winst heeft afgewaardeerd. Ik wijs in dit verband ook op HR BNB 2015/18. In deze zaak kocht X BV zowel de aandelen in Y BV als een vordering op Y BV van een niet-verbonden partij. De vordering werd aangekocht voor een prijs die ver beneden de nominale waarde lag. Vervolgens brachten X BV en Y BV een fiscale eenheid voor de heffing van vennootschapsbelasting tot stand. De slotsom in cassatie was dat het – op dit punt met standaardvoorwaarde 1 vergelijkbare – waarderingsvoorschrift van art. 15ab, lid 6, Wet VPB 1969 op het niveau van de schuldenaar in een enorme winst resulteerde. De schuld moest namelijk worden gesteld op waarde van de daarmee corresponderende vordering (lees: aanschafprijs). De Vries sluit niet uit dat een andere belastingplichtige in een vergelijkbaar geval als in het arrest toch in het gelijk zal worden gesteld, mits hij de juiste cassatiemiddelen voordraagt.17 Ik twijfel daaraan. De tekst van art. 15ab, lid 6, Wet VPB 1969 is op dit punt duidelijk en het is de vraag of de Hoge Raad dan bereid is die wettekst opzij te zetten. Mocht de Hoge Raad die stap toch zetten, dan lijkt aannemelijk dat standaardvoorwaarde 1, lid 2 evenmin resulteert in winstneming bij de schuldenaar in de casus zoals geschetst aan het begin van deze alinea. Ik worstel dan nog wel met de vraag hoe dat zich verhoudt tot de (kennelijke) wens om met standaardvoorwaarde 1 tot een juiste totaalwinstvaststelling te komen bij de schuldeiser en schuldenaar (zie eerder in dit onderdeel). Laten we veronderstellen dat de waarde van de gekochte vordering in de periode tussen de aankoop ervan en de zuivere splitsing niet is gewijzigd. In dat geval realiseert de schuldeiser met of zonder standaardvoorwaarde 1, lid 1 geen (totaal)winst met betrekking tot de vordering. Zijn totaalwinst wordt dus juist vastgesteld. Bij de schuldenaar verdwijnt de nominale schuld van de fiscale balans door schuldvermenging als gevolg van de zuivere splitsing. Mocht standaardvoorwaarde 1, lid 2 inderdaad niet van toepassing zijn, omdat (het concern van) de schuldeiser de corresponderende vordering fiscaal niet heeft afgewaardeerd, dan blijft fiscale winstneming bij de schuldenaar achterwege.18 Overigens kunnen belastingplichtigen de (eventuele) toepassing van standaardvoorwaarde 1, lid 2 in dit soort casusposities relatief eenvoudig voorkomen, bijvoorbeeld door de met de gekochte vordering corresponderende schuld direct na verwerving van de vordering (en dus vóór de zuivere splitsing) om te zetten in aandelenkapitaal.19 Die omzetting is geen aanleiding voor toepassing van sanctiebepalingen in de deelnemingssfeer, omdat de vordering niet door de schuldeiser of een met hem verbonden (rechts)persoon is afgewaardeerd.20 Hierdoor resulteert de omzetting bij de schuldeiser niet in fiscale winstneming. Ook bij de schuldenaar komt in dit ‘omzettingsscenario’ geen fiscale winst tot uitdrukking.21 Met enig cynisme kan met betrekking tot dit soort gevallen worden gesteld dat alleen ‘fiscaal argelozen’ in het ‘waarderingsfuik’ lopen.

De slotzin van standaardvoorwaarde 1, lid 2 bepaalt dat de verplichte waardering van de schuld op de waarde in het economische verkeer bij de schuldenaar geen toepassing vindt voor zover met betrekking tot de vordering al een bedrag op de voet van art. 13b of 13ba Wet VPB 1969 in aanmerking is genomen bij de schuldeiser of een met deze schuldeiser verbonden lichaam in de zin van art. 10a, lid 4, Wet VPB 1969. Met dit voorschrift wordt meervoudige heffing van vennootschapsbelasting voorkomen.

De interactie tussen standaardvoorwaarde 1 en art. 13b Wet VPB 1969 kan met een voorbeeld worden geïllustreerd.22 X (schuldeiser) heeft een afgewaardeerde vordering op haar deelneming B (schuldenaar) overgedragen aan een met hem (X) verbonden lichaam, te weten A. Deze overdracht activeert art. 13b, lid 1 jo. lid 2, onderdeel a, Wet VPB 1969 waardoor X winst moet nemen ter grootte van de eerder in aanmerking genomen fiscale afwaarderingslast.23 Vervolgens komt een zuivere splitsing tot stand waaraan zowel A (opvolgende schuldeiser) als B (schuldenaar) deelnemen. De onderlinge vordering-schuldverhouding verdwijnt door schuldvermenging. Zonder tegemoetkoming heeft standaardvoorwaarde 1, lid 2, eerste volzin tot gevolg dat de schuldenaar (B) winst moet nemen ingeval de waarde in het economische verkeer van de met zijn schuld corresponderende vordering lager is dan de nominale waarde. Standaardvoorwaarde 1, lid 2, tweede volzin voorkomt deze winstneming door te bepalen dat de verplichte herwaardering van de schuld achterwege blijft voor zover met betrekking tot de vordering al een bedrag op de voet van art. 13b Wet VPB 1969 in aanmerking is genomen bij A (schuldeiser) of een met hem verbonden lichaam (X). Dit laatste is hier het geval.

De vraag rijst of wat betreft onderlinge vordering-schuldverhoudingen tussen de splitsingspartners een samenloop mogelijk is van standaardvoorwaarde 1 en art. 13ba VPB 1969.24 Gelet op de tekst van standaardvoorwaarde 1 lid 2, tweede volzin acht de staatssecretaris dit mogelijk. De vraag rijst aan welk feitencomplex concreet moet worden gedacht. De toepassing van art. 13ba Wet VPB 1969 is namelijk alleen aan de orde als sprake is van een besmette gebeurtenis. De in art. 13ba, lid 2, onderdeel a t/m c, Wet VPB 1969 opgesomde gebeurtenissen resulteren erin dat, in elk geval fiscaalrechtelijk, niet langer sprake is van een schuld. Op het latere splitsingstijdstip ontbreekt dan (in fiscale zin) een onderlinge vordering-schuldverhouding tussen de splitsingspartners.

Onderlinge kapitaalsverhoudingen

In de toelichting op standaardvoorwaarde 1 wordt de terminologie ‘onderlinge kapitaalsverhoudingen’ gehanteerd. Hoewel ik hierna uitga van onderlinge aandelenrelaties tussen de splitsingspartners, vallen ook andere onderlinge participatierelaties onder het toepassingsbereik van standaardvoorwaarde 1.25 De toelichting op standaardvoorwaarde 1 is wat betreft onderlinge kapitaalsverhoudingen bijzonder summier. De staatssecretaris behandelt slechts het geval waarin aandelen in een verkrijgende rechtspersoon bij de zuivere splitsing overgaan van de splitsende rechtspersoon naar die verkrijger. De zuivere splitsing heeft dan tot gevolg dat deze onderlinge rechtsverhouding vervalt. De verkrijgende rechtspersoon krijgt namelijk eigen aandelen en deze worden in fiscale zin normaliter geacht te zijn ingetrokken. De toepassing van standaardvoorwaarde 1, lid 1, op grond waarvan de zuivere splitser de betreffende aandelen direct vóór het splitsingstijdstip moet waarderen op de (actuele) waarde in het economische verkeer, leidt alleen tot belaste winstneming als het voordeel niet (geheel) is vrijgesteld door de werking van de deelnemingsvrijstelling. De (eventueel) bij deze splitser in aanmerking te nemen winst kan niet worden doorgeschoven omdat de eigen aandelen bij de verkrijger (kort gezegd) fiscaal niet meer bestaan.26 Het is mogelijk dat de splitser in de periode vóór de zuivere splitsing in verband met het belang in de verkrijger een belaste of onbelaste compartimenteringsreserve in de zin van art. 28c Wet VPB 1969 heeft gevormd. De waarderingsregel van standaardvoorwaarde 1, lid 1 heeft geen implicaties voor zo’n reserve, maar art. 28c, lid 4, onderdeel b, Wet VPB 1969 bepaalt dat een belaste compartimenteringsreserve belast vrijvalt en dat een onbelaste compartimenteringsreserve onbelast wordt opgeheven. Omdat de verkrijger eigen aandelen verkrijgt die fiscaal normaliter als ingetrokken kwalificeren, kan de compartimenteringsreserve niet overgaan naar de verkrijger.27

De staatssecretaris bespreekt in zijn toelichting niet expliciet de situatie waarin een verkrijgende rechtspersoon vóór de zuivere splitsing aandelen houdt in de zuiver splitsende rechtspersoon. Deze aandelen vervallen (art. 2:334x, lid 4, BW). Gelet op het feit dat (i) de tekst van standaardvoorwaarde 1, lid 1 in algemene zin spreekt van ‘vermogensbestanddelen die door de zuivere splitsing ophouden te bestaan’ en (ii) in de toelichting ‘onderlinge kapitaalsverhoudingen’ centraal staan, komt het mij voor dat genoemd geval binnen de draaicirkel van standaardvoorwaarde 1, lid 1 valt.28 De fiscaaltechnische toets eist dat dit punt wordt opgehelderd. Mocht standaardvoorwaarde 1, lid 1 inderdaad op deze situatie van toepassing zijn, dan leidt het vervallen van de aandelen in de zuivere splitser bij de verkrijger alleen tot heffing van vennootschapsbelasting voor zover het voordeel niet onder het bereik van de deelnemingsvrijstelling valt.29 Het voordeel kan in zo’n geval niet worden doorgeschoven omdat de aandelen in de zuivere splitser vervallen.30 Heeft de verkrijger vóór de zuivere splitsing een belaste of onbelaste compartimenteringsreserve gevormd in verband met het belang in de splitser, dan valt die reserve belast respectievelijk onbelast vrij (art. 28c, lid 4, tweede volzin, onderdeel a, Wet VPB 1969).31

Zoals hiervóór is opgemerkt, leidt standaardvoorwaarde 1, lid 1 met betrekking tot onderlinge kapitaalsverhoudingen alleen tot belaste winstneming als de deelnemingsvrijstelling niet (geheel) geldt. Dat is bijvoorbeeld het geval als het belang niet als een deelneming kwalificeert of niet onder een deelneming wordt begrepen.32 Maar zelfs als sprake is van een deelneming, kan de deelnemingsvrijstelling (deels) uitgeschakeld zijn. Zo is de deelnemingsvrijstelling niet van toepassing op voordelen uit hoofde van een niet-kwalificerende beleggingsdeelneming (art. 13, lid 9 t/m 15, Wet VPB 1969). Een deelneming kan ook beclaimd zijn, bijvoorbeeld op de voet van art. 13h Wet VPB 1969.

Standaardvoorwaarde 1, lid 3 gaat specifiek over deelnemingen waarop art. 13c Wet VPB 1969 (wettekst 2011) van toepassing is. Dit vereist een toelichting. Vóór 2012 kon een belastingplichtige reguliere buitenlandse ondernemingsverliezen in mindering brengen op de Nederlandse winst.33 Daar stond dan tegenover dat bij de voorkoming van dubbele belasting rekening moest worden gehouden met de inhaalregeling.34 Zonder flankerende maatregelen konden belastingplichtigen de werking van deze inhaalregeling doorkruisen door de buitenlandse onderneming (tijdig) onder te brengen in een lichaam waarin een deelneming werd gehouden. Deze ontsnappingsroute werd echter geblokkeerd door art. 13c Wet VPB 1969 (wettekst 2011). Op grond van deze sanctiebepaling was de deelnemingsvrijstelling namelijk niet van toepassing op voordelen uit hoofde van de betreffende deelneming, voor zover de eerder in aanmerking genomen buitenlandse verliezen nog niet waren ingehaald. Op grond van art. 33b, lid 5, Wet VPB 1969 kan art. 13c Wet VPB 1969 (wettekst 2011) nog steeds een rol spelen. Dat is het geval als de buitenlandse onderneming is of wordt ondergebracht in een lichaam waarin een deelneming wordt gehouden terwijl de ‘buitenlandse’ verliezen nog niet geheel zijn ingehaald.35 De verdwijnende kapitaalsverhouding tussen de splitsingspartners kan zo’n beclaimde deelneming zijn.

Standaardvoorwaarde 1, lid 3 bepaalt dat de overdracht (of het verdwijnen, zie hierna) van de art. 13c (oud)-deelneming wordt geacht een omstandigheid te zijn als aangeduid in art. 13c, lid 2, Wet VPB 1969 (wettekst 2011). Hierdoor wordt het op het splitsingstijdstip nog niet ingelopen ‘buitenlandse’ ondernemingsverlies ineens belast teruggenomen bij de houder van de art. 13c (oud)-deelneming. Anders gezegd: de resterende art. 13c (oud)-claim valt belast vrij.36 Het is helder dat deze gevolgen optreden ingeval een art. 13c (oud)-deelneming in een verkrijgende rechtspersoon bij de zuivere splitsing overgaat van de splitsende rechtspersoon naar die verkrijger. Deze verkrijgende rechtspersoon krijgt dan namelijk eigen aandelen en die worden in fiscale zin normaliter geacht te zijn ingetrokken.

Daarmee zijn echter niet alle vragen met betrekking tot het toepassingsbereik van standaardvoorwaarde 1, lid 3 beantwoord. Veronderstel namelijk dat de splitsende rechtspersoon vóór de zuivere splitsing een art. 13c (oud)-deelneming heeft in een verkrijgende rechtspersoon (stel A) en dat deze deelneming overgaat naar een andere verkrijgende rechtspersoon (stel B). De vraag rijst of standaardvoorwaarde 1, lid 3 dan in werking treedt.37 Vooropgesteld moet worden dat de art. 13c (oud)-deelneming (ook) in dat geval op de voet van art. 14a, lid 1, Wet VPB 1969 fictief wordt overgedragen. In tegenstelling tot de hiervóór besproken situatie verdwijnt deze deelneming in dit geval echter niet.38 Op grond van de tekst van standaardvoorwaarde 1, lid 3 in verbinding met lid 1, meer specifiek de in lid 3 gemaakte koppeling met het begrip overdracht in lid 1, kan worden betoogd dat de (restant) art. 13c (oud)-claim toch volledig belast vrijvalt. Dit lijkt mij niet in alle gevallen beoogd. In standaardvoorwaarde 1, lid 1 gaat het namelijk niet over sec een overdracht, maar over een overdracht als gevolg waarvan het vermogen het bereik van de Nederlandse vennootschapsbelasting verlaat. Daarom geldt volgens mij de volgende tweedeling als de art. 13c (oud)-deelneming in verkrijger A bij een zuivere splitsing overgaat naar verkrijger B:

Ook rijst de vraag of standaardvoorwaarde 1, lid 3 van toepassing is indien een verkrijger vóór de zuivere splitsing een op de voet van art. 13c (oud) Wet VPB 1969 beclaimde deelneming houdt in de splitser. Zoals gezegd, verwijst standaardvoorwaarde 1, lid 3 naar de in lid 1 van die voorwaarde genoemde overdracht. Het lijkt aannemelijk dat met het begrip overdracht in standaardvoorwaarde 1, lid 1 is bedoeld een koppeling te maken met de overdrachtsfictie van art. 14a, lid 1, onderdeel a, Wet VPB 1969.41 Deze fictie houdt in dat de splitsende rechtspersoon geacht wordt zijn vermogensbestanddelen ten tijde van de zuivere splitsing te hebben overgedragen aan de verkrijgers. Deze overdracht omvat niet de art. 13c (oud)-deelneming van een verkrijger in de splitser. Bij een splitsing gaat immers vermogen over van de splitser naar de verkrijger en niet andersom. Op basis van deze grammaticale interpretatie kan worden geconcludeerd dat standaardvoorwaarde 1, lid 3 geen gevolgen heeft voor een door een verkrijgende rechtspersoon gehouden art. 13c (oud)-deelneming in de zuivere splitser.42 Gelet op toelichting op standaardvoorwaarde 1 lijkt dit evenwel niet in overeenstemming met de bedoeling van de staatssecretaris. Art. 13c (oud) Wet VPB 1969 komt daarin namelijk aan de orde in een passage die in het teken staat van ‘onderlinge kapitaalsverhoudingen’. De staatssecretaris merkt op dat het verdwijnen van een 13c(oud)-deelneming door zuivere splitsing ook geldt als een omstandigheid waarbij een nog niet ingelopen buitenlands ondernemingsverlies belast moet worden teruggenomen.43 De aandelen in de splitser vervallen in de hier bedoelde situatie. Zij zijn dus verdwenen. De fiscaaltechnische toets uit mijn toetsingskader eist dat de tekst van standaardvoorwaarde 1, lid 3 op dit punt wordt verduidelijkt.

Overdracht aan een gedeeltelijk belastingplichtig lichaam

Zonder flankerende maatregelen dreigt er claimverlies voor de fiscus wanneer vermogensbestanddelen na een fiscaal gefaciliteerde splitsing bij de verkrijger(s) niet zijn onderworpen aan de Nederlandse vennootschapsbelasting. Daarom bepaalt standaardvoorwaarde 1, lid 1 dat de splitsende rechtspersoon dergelijke vermogensbestanddelen onmiddellijk voorafgaand aan het splitsingstijdstip moet waarderen op de waarde in het economische verkeer. Voor zover de waarde in het economische verkeer van het betreffende vermogen hoger is dan de fiscale boekwaarde daarvan en bovendien geen objectieve vrijstelling geldt, wordt door de splitser belaste winst gerealiseerd. De staatssecretaris geeft in de toelichting op standaardvoorwaarde 1 twee voorbeelden waaraan ik aandacht besteed bij de bespreking van de grensoverschrijdende splitsingssituaties.44 Uiteraard is het waarderingsvoorschrift van standaardvoorwaarde 1, lid 1 niet tot deze voorbeelden beperkt. Het geldt voor alle vermogensbestanddelen die als gevolg van de zuivere splitsing het bereik van de Wet VPB 1969 verlaten.