4.3.2 Herverzekering

Herverzekering is als gezegd een vorm van verticale risicospreiding. Dat betekent dat een verzekeraar een of meer risico’s die uit de door hem gesloten verzekeringsovereenkomst(en) voortvloeien, geheel, maar meestal gedeeltelijk, bij een of meer andere verzekeraars onderbrengt.1 De verzekeraar treedt daarbij op als verzekeringnemer tegenover een andere verzekeringsmaatschappij, de herverzekeraar, waarbij (een deel van) het risico dat de verzekeraar loopt, wordt overgedragen aan de herverzekeraar. Door een herverzekeringscontract af te sluiten kunnen verzekeraars hun risico’s verder spreiden, wat onder meer hun tekencapaciteit en financiële kredietwaardigheid kan vergroten. Ingeval de herverzekeraar de risico’s die hij loopt, herverzekert, spreekt men van een retrocessie.2 De wettelijke bepalingen van titel 7.17 BW (Verzekering) zijn krachtens artikel 7:927 BW niet van toepassing op de overeenkomst van herverzekering.

Herverzekering kan, met name voor de grote risico’s, een alternatief zijn voor coassurantie.3 Beide vormen van risicospreiding sluiten elkaar echter niet uit: coassurantie kan ook voorkomen in combinatie met herverzekering.4 In dat geval sluiten de in coassurantie op een polis betrokken verzekeraars een herverzekeringscontract voor (een deel van) dat risico.

Er bestaan wel verschillen tussen beide risicospreidingsmethoden, met name voor wat betreft het risico op kredietwaardigheid. Dit kan worden verduidelijkt met een voorbeeld.5 Stel dat een verzekeringnemer ervoor kan kiezen om zijn risico op de volgende manieren onder te brengen:

Beide situaties lijken op elkaar omdat verzekeraar A een aandeel heeft van 40% in het risico en als (leidende) verzekeraar taken op zich neemt als polisadministratie en schadeafwikkeling. Het verschil is dat in situatie I de verzekeringnemer weet dat het risico wordt gedragen door verzekeraars B, C en D. Hij heeft een verzekeringsovereenkomst met deze verzekeraars voor hun aandeel en is bovendien in staat geweest om met hen onderhandelingen te voeren over de voorwaarden. Daarentegen is de verzekeringnemer bij optie II niet ervan op de hoogte dat zijn risico (door herverzekering) voor 60% is ondergebracht bij verzekeraars B, C en D. Stel nu dat verzekeraar A om de een of andere reden insolvent raakt en niet aan zijn betalingsverplichtingen kan voldoen. In dat geval kan de verzekeringnemer bij optie I nog terecht bij de verzekeraars B, C en D maar in de tweede situatie niet. Hij heeft onder II slechts aanspraak op A en niet jegens B, C en D. Onder II is het kredietwaardigheidsrisico dus veel groter dan onder I. Daar komt bij dat ook vanuit het perspectief van verzekeraars optie I meer voordelen met zich meebrengt. Situatie I biedt verzekeraar A de mogelijkheid het risico meer te differentiëren. De volatiliteit van een portfolio die is opgebouwd uit kleine gedeelten van veel verschillende soorten risico’s is minder groot dan een portfolio die grote gedeelten omvat van minder soorten risico’s.6 Bovendien draagt A in optie II de kosten van het plaatsen van een risico in herverzekering.

Zoals gezegd kan coassurantie in combinatie met herverzekering worden gebruikt om risico’s te spreiden. Dat resulteert in een verzekeringsprogramma dat is opgebouwd uit lagen, ‘layers’ genoemd. Ik bespreek dat aspect in de volgende paragraaf.