293 Inleiding

De bemoeienis van de wetgever beperkt zich niet tot het introduceren van openbaarmakingsverplichtingen. Sinds het nieuwe millennium heeft steeds meer regelgeving het licht gezien die betrekking heeft op de vaststelling van de bezoldiging van bestuurders. Er is in het bijzonder aandacht voor zogenaamde say-on-payregelingen. Dit fenomeen heeft zijn wortels in het Verenigd Koninkrijk en heeft zich vervolgens genesteld in andere landen, waaronder Nederland (2004), Duitsland (2009) en de Verenigde Staten (2010). Met deze regelingen wordt getracht het vaststellingsproces te beïnvloeden door te schuiven met de bevoegdheidsverdeling zonder in te grijpen in de vaststellingsvrijheid van de vennootschap.

In dit hoofdstuk zal ik beginnen met het geven van een uiteenzetting van de bevoegdheidsverdeling bij het benoemen en vaststellen van de bezoldiging van bestuurders in het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten en Duitsland, waarna ik in zal gaan op de say-on-payregelingen in de verschillende landen. Daarbij zullen tevens de relevante bepalingen uit de herziene aandeelhoudersrechtenrichtlijn worden behandeld. Vervolgens zal aandacht worden besteed aan de bevoegdheidsverdeling zoals deze geldt in Nederland en de positie van Nederland ten opzichte van de drie onderzochte landen en de herziene aandeelhoudersrechtenrichtlijn. Ter afsluiting zal ik ingaan op de mogelijkheden die deze vennootschapsrechtelijke regelingen bieden om de in het tweede deel gesignaleerde kernproblemen tegen te gaan.