De bevrijdende verjaring (R&P nr. 162) 2008/18.2.3:18.2.3 Voorstellen tot inhoudelijke wijziging van het verjaringsrecht

De bevrijdende verjaring (R&P nr. 162) 2008/18.2.3

18.2.3 Voorstellen tot inhoudelijke wijziging van het verjaringsrecht

Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.

In de inleiding tot dit hoofdstuk noemde ik een aantal punten waarop ik het verjaringsregime minder gelukkig vind. Naar mijn mening zou de verjaringsregeling verbeteren als de wetgever het volgende verandert:

i)

De subjectieve termijn bedraagt geen vijf, maar drie jaar1

ii)

Een vordering verjaart krachtens de objectieve termijn niet "in ieder geval" na twintig jaar. De objectieve termijn blijft buiten toepassing als de teloorgang van het bewijs de discussie niet onmogelijk heeft gemaakt en de vordering nog actueel is.

iii)

Voor personenschade geldt geen bijzonder regime.

iv)

Voor het stuiten van de verjaring volstaat een enkel stuitingsbriefje niet. De verjaring wordt slechts gestuit zolang de crediteur zijn vordering actief najaagt, ofwel door te onderhandelen, ofwel door te procederen.

v)

Onderhandelen of procederen heeft niet tot gevolg dat een nieuwe termijn gaat lopen. Zij hebben slechts tot gevolg dat de klok stil wordt gezet.

Ik hoop de argumenten voor deze opvatting in de voorgaande hoofdstukken te hebben genoemd.

Óf overigens de wetgever de regeling op de voornoemde punten moet aanpassen, is een andere kwestie. W.Snijders wijst als het om wetswijzigingen gaat op een fenomeen dat path dependance genoemd.2 Wij typen nog op een QWERTY-toetsenbord hoewel al decennia vaststaat dat die letterordening voor het invoeren van tekst niet optimaal is. Maar doordat het QWERTY-toetsenbord zo breed geïntegreerd is,

wegen de voordelen van verandering niet op tegen de nadelen. Iets vergelijkbaars doet zich bij wetgeving voor en dus ook bij de verjaringsregeling. De wetgever kan niet kosteloos, in financiële en bredere zin, een regeling wijzigen die in de praktijk is ingesleten. Praktijkjuristen zijn bekend geraakt met het geldend recht en hebben hun praktijk erop ingericht; er moet overgangsrecht worden geformuleerd met alle rechtsonzekerheid van dien; de wetgever wekt de indruk een zwabberkoers te varen door een substantieel deel van het nieuwe BW binnen korte tijd alweer te wijzigen, enzovoorts.

Natuurlijk is die path dependance niet eindeloos prohibitief. Maar hij maakt wel duidelijk dat onvolkomenheden in de wettelijke regeling een bepaald gewicht moeten hebben om wetswijziging te rechtvaardigen. Dat gewicht is voor mij erg lastig te bepalen.

Het sterkste voorbeeld biedt wellicht de bijzondere regeling voor de verjaring van personenschade. De wetgever heeft aan art. 3:310 BW een vijfde lid toegevoegd dat personenschade van de werking van de objectieve termijn uitzondert. Ik ben op die bijzondere bepaling tegen. Toch zou ik op dit moment, om de voornoemde redenen, betwijfelen of haar afschaffing verstandig is. Wellicht minder uitgesproken, maar toch vergelijkbare bedenkingen zou de wetgever ten aanzien van mijn andere wijzigingssuggesties kunnen hebben.

Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.