Hof 's-Hertogenbosch, 02-05-2013, nr. 11/00107

Belanghebbende heeft bij brief van 30 maart 2009 een verzoek om vrijstelling van motorrijtuigenbelasting in de zin van artikel 71, lid 1, van de Wet op de motorrijtuigenbelasting 1994 (hierna: de Wet) ingediend.

Bij beschikking van 7 mei 2009 is dit verzoek door de Inspecteur afgewezen.

De Inspecteur heeft daarbij nagelaten belanghebbende te wijzen op de mogelijkheid om bezwaar te maken tegen de beschikking.

Belanghebbende heeft geen bezwaar gemaakt tegen de beschikking.

Aan belanghebbende is vervolgens bij aanslag van 16 maart 2010 een naheffingsaanslag motorrijtuigenbelasting over het tijdvak 19 december 2009 tot en met 18 maart 2010 opgelegd ten bedrage van € 879 (hierna: de naheffingsaanslag).

Tegen deze aanslag heeft belanghebbende bezwaar gemaakt en de Inspecteur heeft

bij uitspraak op bezwaar van 12 april 2010 de naheffingsaanslag gehandhaafd.

Belanghebbende heeft aan de Inspecteur brieven gedateerd 9 april 2010 en

Belanghebbende is vervolgens van genoemde uitspraak op bezwaar in beroep gekomen bij de Rechtbank. Ter zake van dit beroep heeft de griffier van de Rechtbank van belanghebbende een griffierecht geheven van € 41. De Rechtbank heeft het beroep bij de hiervóór genoemde uitspraak ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak heeft belanghebbende hoger beroep ingesteld bij het Hof.

Ter zake van dit beroep heeft de griffier van belanghebbende een griffierecht geheven van

€ 112. De Inspecteur heeft een verweerschrift ingediend.

De eerste zitting heeft plaatsgehad op 13 oktober 2011 te 's-Hertogenbosch.

Aldaar zijn toen verschenen en gehoord belanghebbende, alsmede de Inspecteur. Ter zitting heeft belanghebbende zich onder meer beroepen op het gelijkheidsbeginsel. Het onderzoek ter zitting is geschorst teneinde partijen in de gelegenheid te stellen zich schriftelijk daarover uit te laten.

Belanghebbende heeft vervolgens een brief van 13 oktober 2011 ingediend waarin acht, in zijn ogen vergelijkbare, gevallen zijn genoemd. De Inspecteur heeft op deze brief gereageerd bij brief van 28 oktober 2011.

De tweede zitting heeft plaatsgevonden op 9 februari 2012 te 's-Hertogenbosch.

Aldaar zijn toen verschenen en gehoord belanghebbende, alsmede de Inspecteur. Aan het einde van deze zitting is het onderzoek wederom geschorst, teneinde belanghebbende in de gelegenheid te stellen bewijs te leveren rondom een met de Belastingdienst gevoerd telefoongesprek, waaraan belanghebbende vertrouwen heeft ontleend.

Belanghebbende heeft bij brief gedateerd 21 februari 2012 nadere stukken aan het Hof doen toekomen. De Inspecteur heeft bij brief van 6 maart 2012 op die stukken gereageerd.

De derde zitting heeft plaatsgevonden op 21 juni 2012 te 's-Hertogenbosch.

Aldaar is toen verschenen en gehoord de Inspecteur. Belanghebbende is niet verschenen.

Na de behandeling van de zaak op deze zitting is het onderzoek gesloten.

Bij brief van 28 juni 2012 is het onderzoek heropend, omdat uit telefonisch contact tussen de griffier en belanghebbende na de zitting was gebleken dat niet uit te sluiten was dat de uitnodiging voor de zitting belanghebbende niet persoonlijk had bereikt.

Na de heropening hebben beide partijen nog nadere stukken ingediend.

De vierde zitting heeft plaatsgevonden op 29 november 2012 te 's-Hertogenbosch. Aldaar zijn toen verschenen en gehoord belanghebbende, alsmede de Inspecteur.

Te dezer zitting is met partijen overeengekomen dat de Inspecteur over de onderhavige zaak overleg zou plegen met het Ministerie van Financiën en binnen één week na de zitting aan het Hof zou laten weten of de naheffingsaanslag nog stand hield.

Het Hof heeft na behandeling van de zaak op deze zitting het onderzoek gesloten en een schriftelijke uitspraak aangekondigd.

Bij brief van 18 december 2012 heeft het Hof het vooronderzoek heropend en de vraag aan de Inspecteur voorgehouden of artikel 71, lid 3, van de Wet nog grondslag biedt voor het stellen van andere voorwaarden dan die welke de inrichting en uiterlijke kenbaarheid van ambulances betreffen. Sinds de inwerkingtreding van de Kwaliteitswet zorginstellingen per 1 april 1996 houdt het vergunningsvereiste van artikel 2 van de Wet ambulancevervoer geen verband meer met aan de inrichting of het uiterlijk van een ambulance te stellen eisen.

Het Hof vraagt partijen, alvorens uitspraak te doen, op dit rechtskundige aspect van de zaak te reageren. Het Hof heeft in de brief van 18 december 2012 benadrukt dat het vooronderzoek louter is heropend voor een reactie op de vraag of de inwerkingtreding van de Kwaliteitswet zorginstellingen ertoe heeft geleid dat het vergunningsvereiste, in verband met de ongewijzigde tekst van artikel 71, lid 3, van de Wet en wijzigingen in de Wet ambulancevervoer ingevolge de Kwaliteitswet zorginstellingen, sinds die inwerkingtreding niet meer mag worden gesteld.

De Inspecteur heeft op de brief gereageerd bij brief van 9 januari 2013.

Belanghebbende heeft naar aanleiding van de heropening van het vooronderzoek een brief van 8 januari 2013 en een brief van 12 januari 2013 aan het Hof doen toekomen.

Belanghebbende heeft, naast zijn inhoudelijke reactie op de in de brief van 18 december 2012 geformuleerde vraag en op het standpunt van de Inspecteur zoals verwoord in zijn brief van 9 januari 2013, een herzien standpunt ingenomen ten aanzien van zijn recht op proceskostenvergoeding.

De Inspecteur heeft er in zijn reactie op gewezen dat het vooronderzoek niet is heropend om belanghebbende de gelegenheid te bieden met aanvullingen (niet betreffende het onderwerp van de heropening) te komen. Overigens is de Inspecteur van mening dat indien het hoger beroep gegrond wordt verklaard, het Besluit proceskosten bestuursrecht (hierna: Bpb) van toepassing is.

Beide partijen hebben vervolgens, desgevraagd, aan het Hof toestemming gegeven om de zaak zonder een nadere zitting af te doen.

Daarop heeft het Hof bij brief van 8 maart 2013 het onderzoek gesloten.

Het geschil betreft het antwoord op de vraag of het voertuig in aanmerking komt voor de ambulancevrijstelling van artikel 71, lid 1, van de Wet.

Belanghebbende is van mening dat deze vraag bevestigend moet worden beantwoord.

De Inspecteur is de tegenovergestelde opvatting toegedaan.

Partijen doen hun standpunten in hoger beroep steunen op de gronden welke daartoe door hen zijn aangevoerd in de van hen afkomstige stukken, van al welke stukken de inhoud als hier ingevoegd moet worden aangemerkt. Ter zitting hebben zij voornoemde standpunten nader onderbouwd.

Belanghebbende concludeert tot vernietiging van de uitspraken van de Rechtbank en van de Inspecteur alsmede tot vernietiging van de naheffingsaanslag. De Inspecteur concludeert tot bevestiging van de uitspraak van de Rechtbank.

Nu de uitspraak van de Rechtbank wordt vernietigd, dient de Staat aan belanghebbende het door hem ter zake van de behandeling van het beroep bij de Rechtbank en het hoger beroep bij het Hof betaalde griffierecht ten bedrage van € 41 respectievelijk € 112 te vergoeden.

Het Hof stelt de kosten die belanghebbende in verband met de behandeling van het beroep en hoger beroep heeft moeten maken overeenkomstig het Bpb vast op éénmaal reis- en verletkosten voor het bijwonen van de zitting bij de Rechtbank en driemaal reis- en verletkosten voor het bijwonen van de zittingen bij het Hof.

Het Hof overweegt ten aanzien van deze reis- en verletkosten als volgt.

Tijdens de vierde zitting heeft belanghebbende aangegeven reis- en verletkosten te hebben gemaakt, maar heeft hij - onder de voorwaarde van een inhoudelijke tegemoetkoming van de Inspecteur - van het recht op vergoeding daarvan afgezien.

Belanghebbende heeft na de heropening van het onderzoek na de vierde zitting - toen aan hem bleek dat niet aan de voorwaarde werd voldaan - alsnog vergoeding van de verletkosten geclaimd en zich - eerst in die fase van het geding - uitgelaten over de hoogte daarvan.

Het Hof is van oordeel dat nu de voorwaarde waaronder belanghebbende afzag van een proceskostenvergoeding niet is ingetreden, er alsnog van uit dient te worden gegaan dat belanghebbende op de vierde zitting om een proceskostenvergoeding voor reis- en verletkosten heeft gevraagd. Dat belanghebbende deze kosten pas na de heropening heeft gespecificeerd, doet naar het oordeel van het Hof niet af aan de geldigheid van zijn eerder gedane verzoek om proceskostenvergoeding. Het Hof zal op de specificatie van deze kosten geen acht slaan, aangezien deze buiten de grenzen van de heropeningsopdracht van het Hof na de vierde zitting is ingediend.

Het Hof stelt de door de Inspecteur te vergoeden proceskosten als volgt vast. In artikel 2, lid 1, onderdeel d, van het Bpd is bepaald dat het tarief van de verletkosten, afhankelijk van de omstandigheden, tussen de € 7 en € 78 per uur bedraagt (bedragen per 1-1-2013). Gelet op de beroepsuitoefening van belanghebbende, de gegoedheid van belanghebbende en de aard van de zaak, zal het Hof uitgaan van een uurtarief van € 50. De totale verletkosten voor het beroep en het hoger beroep stelt het Hof daarmee vast op een bedrag van vier maal vier uur (een halve dag) maal € 50 is € 800.

Voor de reiskosten van belanghebbende gaat het Hof uit van de kosten Y - Breda (éénmaal) en de kosten Y - 's-Hertogenbosch (driemaal), gebaseerd op de kosten van het openbaar vervoer tweede klasse, resulterend in een totaalbedrag aan reiskosten van € 45,28.

Het Hof: