9.5.1 Inleiding

Naast Nass heeft ook Van Dooren binnen de rechtsfiguur hoofdelijkheid naar mogelijkheden gezocht om 403-problemen het hoofd te bieden. De theorie waarbij slechts sprake is van een vorderingsrecht maar waarbij meerdere schuldeisers zijn, wijst hij van de hand.1 Van Dooren geeft aan dat deze opvatting niet houdbaar is, daar deze opvatting niet strookt met de jurisprudentie van de Hoge Raad,2 waaruit blijkt dat wanneer één van de hoofdelijke vorderingsrechten tenietgaat (de vordering op de dochtervennootschap), het andere (de vordering op de consoliderende rechtspersoon) blijft voortbestaan. Daaruit blijkt dat er twee verschillende vorderingsrechten zijn. Een kritische lezer zou kunnen stellen dat de alternatieve benadering, waarbij het vorderingsrecht niet teniet is gegaan, maar slechts één van de verbintenissen, tevens past. Van Dooren komt met een oplossing die hij heeft geduid als de ‘dynamische 403-vordering’.